Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς το discourse στο twitter μετά το χθεσινό αποτέλεσμα. Οι μισοί γράφουν τα κλασσικά γραφικά “καληνύχτα κεμαλ”, οι άλλοι μισοί κραζουν το λαό, ειδικά φιο-συριζα accounts δείχνουν πόσο echo chamber είναι τα social media αλλά και πόσο δεν έχουν επαφή με την πραγματικότητα.
Η πραγματικότητα όπως την αντιλαμβάνομαι εγώ τουλαχιστον είναι ότι μια κατεξοχήν συντηρητική κοινωνία δεν έγινε ποτέ αριστερή μετακινούμενη στο ΣΥΡΙΖΑ, που εξάλλου δεν εφάρμοσε και πότε αριστερή πολιτική.
Απλά, οι πασοκοι/ΝΔ που είχαν πονέσει από τη λιτότητα με τα μνημόνια τόσα χρόνια, ήλπιζαν σε μια καλύτερη κατάσταση, να πέσει και πιστόλι σε κανένα δάνειο, και να καλυτερέψει η κατάσταση τους. Προφανώς δεν έγινε τίποτα, οπότε η ΝΔ είχε πεδίο δόξης λαμπρό με τις υποχρεώσεις του κράτους να έχουν μετακυλιθει προς το μέλλον από το 4ο μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ. Και για φάγωμα (που ήταν ο πρώτος στόχος) αλλά και για επιδοματικη πολιτική που φέρνει κ στοχευμένα ψηφαλακια.
Στην τετραετία που πέρασε, με πολλαπλές κρίσεις και μονοπώλιο στην mainstream πληροφόρηση, μια χαρά καλλιέργησε την ιδέα της “αριστείας” , με κάποιες ψηφιακές μεταρρυθμίσεις (που καλώς έγιναν) και κινήσεις εντυπωσιασμού - πατώντας ακριβώς πάνω στην ανικανότητα του ΣΥΡΙΖΑ και κεφαλαιοποιοντας την (βλέπε 112).
Ο υποβοσκων (και εμφανής σε περιπτώσεις) ρατσισμός επίσης βρήκε πάτημα, με φράχτες, pushbacks και γενικά “φύλαξη συνόρων”. Επίσης ξύλο από την αστυνομία με την κάθε ευκαιρία, μια χαρά για όλους τους φασίστες που βλέπουν με θετικό μάτι μια τέτοια κοινωνική ισορροπία (και δεν είναι λίγοι).
Και προφανώς, με το επίπεδο αντίληψης και κοινωνικής αλληλεγγύης της χώρας μας, όλα τα pass εμάς μας φαίνονταν βλακείες μπρος στη λαίλαπα, αλλά για πολλούς ήταν λόγος επιλογής. “Αυτός κάτι μας έδωσε τουλάχιστον” - το άκουσα από πολύ κόσμο. Και για τους νέους που οι του ΣΥΡΙΖΑ το είχαν σίγουρο - εκεί πάλι ποσοστό κόσμου με τα καθρεφτακια και τα pass πείστηκαν να ψηφίσουν ΝΔ . Το καλύτερο επιχείρημα που άκουσα ήταν “έχω 150 ευρώ μαζέψει, θα πάρω κ τα 150 ευρώ του Μητσοτάκη και θα πάρω το κινητό που ήθελα”.
Εν τέλει, δεν υπήρξε ποτέ αριστερή στροφή της χώρας. Η οποία ελπίδα υπήρξε καταποντίστηκε μετά το δημοψήφισμα, και η επιστροφή του διπόλου επανέρχεται δυναμικά, ίσως και σε επίπεδα ενός μόνο πόλου αλά Ερντογάν.
Η έλλειψη κοινωνικής συνείδησης, αλλά κυρίως η βαθιά σήψη της κοινωνίας και ο ατομικισμός, σε συνδυασμό με την έλλειψη ουσιαστικής και πειστικης εναλλακτικής, μας οδηγεί σε μια ορμπανική κοινωνια με μαθηματική ακρίβεια.
Με τις υγείες μας.