Πολυ θα ήθελα οι απόψεις των πολιτών σε αυτην την χώρα (και όχι μόνο των χαροκαμένων γονιών των Τεμπών) να είναι πολύ πιο “μπροστά” από το επίπεδο της φρικαλέας ανθρώπινης προϊστορίας που χαρακτηρίζει τον τόπο - και τον κάθε τόπο για να είμαστε δίκαιοι. Παντού οι πλειοψηφιες ήταν και είναι συντηρητικές. Και κατηγορούσαν κάποιοι αλλοπαρμένοι τον Λένιν για … μπλανκισμό (!) όταν έγραφε τις “Θέσεις του Απρίλη”. Λες και υπήρξε ποτέ κοινωνική πλειοψηφία στην ανθρώπινη ιστορία που κατανόησε τα αντικειμενικά της συμφέροντα, ή που είχε το σθένος να τα διεκδικήσει πλειοψηφικά. (αν ήταν έτσι, οι ρεφορμιστές θα είχαν δίκιο και όλα θα λύνονταν με πολιτισμένες πλειοψηφικές διαδικασίες).
Ποτέ δεν υπήρξε και ποτέ δεν θα υπάρξει ευθυγράμμιση απόψεων σε μαζικό κοινωνικό όγκο. Αυτό που καθιστα μονόδρομο μία συγκεκριμένη μέθοδο κοινωνικών αλλαγών δεν είναι αυτή η (ανύπαρκτη) ευθυγράμμιση αλλά ακριβώς η απουσία της - το χάσμα ανάμεσα στην κατάσταση και στην συνείδηση μπροστά σε κοινωνικές συνθήκες για τις οποίες ο ως άνωθι έγραψε στην “Χρεοκοπία της Β’ Διεθνούς” και δεν υπάρχει λόγος να αναπαράξω.
Δεν θυμάμαι, πριν την τραγωδία των Τεμπών, την κα Καρυστιανού στην δημόσια ζωή. Είναι σιγουρο πως αν δεν είχε συμβεί αυτή η συμφορά, δεν θα είχε μαθευτεί το όνομά της - οπωσδήποτε σίγουρα όχι έτσι. Ένα τσούρμο διαμαρτυρίες, κινήσεις, κινητοποιήσεις, ενέργειες, ξεκίνησαν με έναν τρόπο και εξαφανίστηκαν με έναν άλλον. Είτε σιωπηλά είτε με μεγάλα λόγια αντί για μεγάλες πράξεις. Η κα Καρυστιανού αποτέλεσε μία επίμονη εξαίρεση. Ξαφνικά, ένα σωρό παρατρεχάμενοι και φιλόδοξοι θέλησαν να βρεθούν στο πλευρό της. Κάποιοι από αυτους ξαφνικά δηλώνουν τώρα πολέμιοι, έτοιμοι να καταγγείλουν και να σταυρώσουν.
Περίεργες μετατοπίσεις και αλλαγές “γνωμάτευσης”. Τελικά όμως, ποιον ενοχλεί η κα Καρυστιανού? Για να βρει κανείς την σωστή απάντηση θα πρέπει να θέσει σωστά το ερώτημα - όπως έλεγε ο ως άνωθι qui bono. Ή οπως το πε ο Dude: “It’s like Lenin said, man. You have to look for the person who will benefit and then uh… you know…”
Ποιο είναι αυτο το “προωθημένο” (και προφανώς “θετικό”) σημείο στο οποίο βρίσκονται οι γυναίκες σήμερα και “αγχώνεται” το in.gr μήπως και η κα Καρυστιανού τις “γυρίσει πίσω” επειδή εξέφρασε την άποψή της (με την οποία τυγχάνει να μην συμφωνώ. Πω τι απίστευτο. Εδώ με το ζόρι συμφωνώ με τον εαυτό μου. Καλά όχι πάντα - τεσπά μην μου δίνετε εδώ σημασία κλείνω την παρένθεση ε).
Η κα Καρυστιανού έχασε το παιδι της, λόγω μίας τραγωδίας που δείχνει ότι οι συγκοινωνίες είναι όχι 50, αλλά 500 χρόνια πίσω. Και τώρα, στην συμφορά που ακόμα κουβαλάει και θα κουβαλάει μία ολόκληρη ζωή, έχει να αντιμετωπίσει και ένα σωρό “επαγγελματίες” μίας “πιάτσας” που γουστάρει και ανακυκλώνει τα πάντα, εκτός από αυτό που εμφανίζεται αναπάντεχα και δυσάρεστα. Η κα Καρυστιανού είναι πιο “αναπάντεχη” και “δυσάρεστη” από ποτέ - και το μόνο σίγουρο είναι οτι αυτο δεν οφείλεται στις συντηρητικές της απόψεις, αλλά στο ότι έκανε τον επίμονο πόνο της, επίμονο πείσμα απέναντι σε ανελαστικές , όργιλες δυνάμεις.
Ο Sun Tzu αναγνώριζε τον διχασμό του αντιπάλου ως βασικό στοιχείο σωστής πολεμικής στρατηγικής. Οι τελευταίες εξελίξεις στον “Σύλλογο Τεμπών” μπορεί να ωφελούν οποιονδήποτε και οτιδήποτε εκτός από την ίδια την υπόθεση για την οποία δημιουργήθηκε. Αυτή είναι η ταπεινή μου άποψη ως έξωθεν παρατηρών τα γεγονότα και που πήρα την πρωτοβουλία να γράψω , για πρώτη και τελευταία φορα, κάτι για το θλιβερό αυτό ζήτημα. Έξωθεν (ευτυχώς - αν είχα χάσει άνθρωπο στα Τέμπη δεν ξέρω που/πώς θα ήμουν τώρα) παρατηρώ τα γεγονότα - έξωθεν παρατηρώ και την κα Καρυστιανού, να πορεύεται, πεισματικά, με την ειλικρίνεια ενός (ναι συντηρητικού, όπως περίπου 2-3 εκατομμύρια εδώ πέρα) ατόμου που αποφάσισε να προχωρήσει ως το τέλος της φθοράς της. Σε αυτήν την ειλικρίνεια, (επιλέγω να) βλέπω όχι τις απόψεις της αλλά τον επιμένοντα πόνο της. Επιμένει να προχωρά, επίμένω να παρατηρώ. Ως πότε - κανείς από τους δύο μας δεν ξέρει.
