Εγώ απλά αποπειράθηκα να συνδέσω την αποπολιτικοποίηση της γενικότερης αριστεράς με φαινόμενα όπως το cancel culture το οποίο κυρίως είναι φαινόμενο των νεοφιλελεύθερων “αριστερών” συγκεκριμένα.
Έχοντας στο μυαλό τους ένα κόσμο τέλειο όπου όσοι είναι μαζί τους πρέπει να είναι αψεγάδιαστοι… by default εδώ και δεκαετίες (πολύ πριν την κρίση του 08 που μας έφερε την λαϊκίστικη αντίδραση) σνομπαραν τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους, την εργατική τάξη.
Αντί να σταθούν δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους, να τους ακούσουν και να συμπορευτούν μαζί τους κάτω από κάποια κοινά ζητήματα αυτοί συστηματικά τους έδιωχναν μακριά τους και πατερναλιστικά θεωρούσαν πως μόνο οι ίδιοι γνωρίζουν και αυτοί θα πρέπει να τους ακούσουν.
Χαρακτηριστικά θυμάμαι τον εαυτό μου πριν 20 χρόνια να ακούω ‘στο κόκκινο’ και όταν κάποιος διάβαζε ένα poll σχεδόν πάντα υπήρχε ειδική μνεία για τα σημεία όπου έλεγαν τι πίστευαν οι απόφοιτοι πανεπιστημίων και η όλη φάση συνοδευόταν από σχολιάκια τύπου “ε, όπως καταλαβαίνετε απόφοιτοι πανεπιστημίου είναι αυτοί” λες και το ζητούμενο δεν ήταν να μάθουμε τα θέλω κλπ των ανθρώπων γενικότερα αλλά να επιβεβαιωθεί η ιδέα μας πως υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι είναι κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας.
Αυτό το φαινόμενο δεν το ανακάλυψα εγώ, είναι κάτι που έχει παρατηρηθεί από κομμάτι της Σοσιαλιστικής αριστεράς και έχει πάρει διάφορα ονόματα. Συγκεκριμένα την ομάδα υπεύθυνη για όλα αυτά συνήθως την λένε PMC (professional managerial class), άλλοι laptop class ( επειδή συνήθως δουλεύουν με laptop), ο Piketty π.χ. τους λέει Brahmins.
Όταν η “πολιτική” μετατρέπεται κυρίως σε ζήτημα ηθικής καθαρότητας και ατομικής στάσης, απομακρύνεται από υλικά/κοινά συμφέροντα. Αυτό οδηγεί σε αποπολιτικοποίηση με την έννοια ότι χάνεται το πεδίο συλλογικής διαπραγμάτευσης με υπαρκτούς, ατελείς ανθρώπους.
/
Βέβαια η πραγματικότητα ποτέ δεν είναι έτσι. Πάντα αυτός που θα έχεις απέναντι σου θα έχει κάτι. Θα είναι λίγο σεξιστης, ελαφρά ρατσιστής, μπορεί να είναι γιατρός που τα τσεπόνει, να θέλει να βάλει από το παράθυρο τον γιο του στο δημόσιο, μπορεί να μιλάει φιλικά με τον Epstein γιατί ο Epstein του έσωσε αφιλοκερδώς (ή με κέρδος το να έχει να λέει πως έχει φίλο τον Τσόμσκι) ένα σκασμό λεφτά κλπ κλπ.
Μπορεί να “πρέπει” (για να πω ένα προσωπικό παράδειγμα) π.χ. να πας στο δημαρχείο να κάνεις αίτηση με αριθμό πρωτοκόλλου και να βάλεις και βισμα τον αντιδημαρχο απλά για να σου πουν αν ο νεκρός πατέρας σου είχε ολοκληρώσει τη νομιμοποίηση του σπιτιού σου. Από το τηλέφωνο για χίλιους λόγους μπορεί να σε στέλνουν αλλού ή να σε αγνοούν πλήρως.
Θα πρέπει να μας αρέσει αυτή η πραγματικότητα; Όχι, αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα πως γίναμε ξάφνου handmaid’s tale.
Μπορεί έτσι ή λίγο καλύτερα / λίγο χειρότερα να ήταν και πριν 10-20-30 κλπ χρόνια στην Ελλάδα.
Αν θέλουμε πραγματικά να αλλάξουμε την πραγματικότητα πρέπει να καταλάβουμε πως πραγματικά αυτή έχει. Η αποχή, άρνηση κλπ της πραγματικότητας ως έχει είναι ένα βαθιά α-πολιτικο φαινόμενο που όχι τυχαία έχει συμπέσει με τη νεοφιλελεύθερη εποχή του Καπιταλιστικού συστήματος.
Αν η πολιτική γίνει αναζήτηση ηθικά άψογων συμμάχων, τότε απλώς δεν θα υπάρξει πολιτική. Το ερώτημα δεν είναι πώς θα βρούμε τέλειους ανθρώπους, αλλά πώς θα οικοδομήσουμε συμμαχίες με πραγματικούς ανθρώπους μέσα σε ατελείς συνθήκες.