Αυτά περί μισής φορολογίας σε όσους γυρίζουν από εξωτερικό για να δουλέψουν στο δημόσιο μόνο ως προεκλογική κοροϊδία μπορώ να τα εκλάβω και προσπάθεια της κυβέρνησης να φτιάξει το αφήγημα ότι έκανε κάποιους Έλληνες να γυρίσουν από το εξωτερικό.
Να σημειώσω για την κουβέντα πως την ίδια ώρα πάει να τινάξει το δημόσιο στην Ελλάδα, με άρση μονιμότητας και εφαρμογή μιας αξιολόγησης κομμένης και ραμμένης στα μέτρα τους, μίας αξιολόγησης μέσω της οποίας απειλεί να κάνει απολύσεις. Δεν είναι μόνο ο μισθός του νεοδιόριστου, είναι το ότι ο μισθός δεν φτάνει για να καλύψεις έξοδα, όσοι δουλεύουμε στο δημόσιο δίνουμε 2% εισφορά για την ανεργία και διεκδικούμε αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ. Προφανώς θεωρώ ανισότητα να απαλλάσσει από τη μισή φορολογία κάποιους και όχι κάποιους άλλους. Να ξέρουμε όμως και προς τα πού οδεύει το δημόσιο σήμερα στην Ελλάδα.
Summary
Γι’ αυτό την Τετάρτη, που έχει απεργία όλο το δημόσιο, πρέπει να κλείσουν όλα.
Α ναι; Δεν το ήξερα ότι έχει απεργία. Και όλα να έκλειναν (που δεν πρόκειται) δεν θα άλλαζε κάτι.
Δεν τρομάζουν οι κυβερνώντες από απεργίες, ειδικά από απεργίες μιας μέρας. Δηλαδή τι, θα φοβηθεί ο Πιερακάκης και θα πει αυξάνω το αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ και κάνω ουσιαστική αύξηση στους μισθούς;
Στην Κύπρο έχουν 22.000 ευρώ αφορολόγητο και στην Ελλάδα 9.000 τι συζητάμε τώρα;
Δύο δεκαεπτάχρονος πηδούν στο κενό χέρι χέρι
Πόσο σκατα τα έχουμε κάνει ρε γαμωτο.
Η κόρη μου είναι στην ίδια ηλικία
Αρρώστησα μόλις το έμαθα
Γαμω τις πανελλήνιες και τον ανταγωνισμό που βάζουν στα παιδιά
Γενικα αυτη η απανθρωπη πιεση που βαζουμε σε παιδια 17 χρονων, που τα κανουμε να πιστευουν οτι ολο τους το μελλον εξαρταται απο αυτην την μαλακια και πως θα καταστραφει η ζωη τους αν δεν γραψουν καλα, ειναι απο τα πιο εγκληματικα πραγματα που συμβαινουν σε αυτην την κωλοχωρα εδω και πολλες δεκαετιες.
Απο την μια λες οι γονεις φταινε. Απο την αλλη δεν μπορω καν να φανταστω ποσο σκατα και ποσο ενοχοι νοιωθουν, και στην πραγματικοτητα δεν εκαναν κατι διαφορετικο απο την πλειοψηφια της κοινωνιας που εχει μαθει στο ‘να γραψεις καλα, να μπεις πανεπιστημιο να βρει μια καλη δουλεια’ (αχακαλοε), ποσοι γονεις εκει εξω εχουν πιασει τα παιδια τους να τους πουν οτι αυτο το πραγμα δεν ειναι το τελος του κοσμου και χαλαρωσε? Εξαιρεσεις.
Μου γυρίζει το στομάχι στην ιδέα, παιδιά, από εχθές προτιμώ κάπως να το αποφεύγω σαν θέμα, όχι γι’ αυτό καθαυτό, αλλά διότι δεν μπορώ με τα τόσα τέρατα που διαβάζω στις τόσες έτοιμες και κουφές αναλύσεις (+ ένα σκουπίδι τουλάχιστον είδα να αστειεύεται με αυτό το γεγονός).
Συνειρμικά μου ήρθε αυτό το τραγούδι λόγω background και στίχων
Δεν νομίζω ότι αυτό είναι το πρόβλημα, αυτό ήταν η αφορμή. Το πρόβλημα είναι πολύ γενικότερο.
Κι εγώ δεν μπορώ να διαβάζω γι’ αυτή την είδηση, το αποφεύγω. Άσε η κοπέλα που δεν έχει πεθάνει σε τι κατάσταση θα είναι τώρα και σε τι κατάσταση θα είναι αν τελικά δεν πεθάνει, γάμησέ τα, από όπου κι αν το πιάσεις είναι μια απέραντη θλίψη το θέμα.
Ειναι και οι κοινωνικοοικονομικες συνθηκες στην χωρα σκατα που εντεινουν αυτο το αγχος, δεν διαφωνω. Αλλα για εμενα παντα αυτο το πραγμα που συμβαινει σε 17 χρονων παιδια, που θα πρεπει να ζουνε την γαμημενη καλυτερη ηλικια της ζωης τους και αντ’αυτου δουλευουν 16 ωρες την ημερα και νοιωθουν πιεση λες και θα διαλυθει ο κοσμος ειναι εντελως δυστοπικο και το θεωρουμε και κανονικοτητα.
Με εχει αρρωστησει και εμενα οπως τον Μανο αυτο το πραγμα. Διαβασα καπου οτι δεν θα επρεπε να βγει το σημειωμα και οτι ειναι κανιβαλισμος, εν μερει το ακουω, απο την αλλη θα ειχε γινει dismiss ολη η ιστορια με το ‘ελα μωρε, hyper-dramatic κοριτσακια, θα ειχαν καμια ερωτικη απογοητευση’ ενω ετσι εγινε highlight ενα τεραστιο προβλημα, κοινωνικο και παιδειας, οσον αφορα τους γονεις. Μιληστε με τα παιδια σας γτχ, εξηγηστε τους οτι ειστε διπλα τους και οτι δεν θα γινει και τιποτα αν δεν πανε καλα σε αυτην την κωλοδιαδικασια.
Το σημείωμα όντως δε θα έπρεπε να βγει.Όχι μόνο λόγο κανιβαλισμού (άλλωστε είναι γνωστό ότι έχουμε από τα χειρότερα ΜΜΕ του κόσμου, ετοιμαστείτε για σχολιασμό από Λιάγκα κλπ), αλλά γιατί μπορεί να έχει ΠΟΛΥ σοβαρή αρνητική επίδραση σε άλλους ανθρώπους με τέτοιες τάσεις και ιδεασμούς, ειδικά στην εφηβική ηλικία, που είναι και η πιο επίφοβη σε κομμάτια αυτοκτονίας αυτοτραυματισμών και πάει λέγοντας.
Πάντως η αυτοκτονία δεν είναι απόφαση μιας στιγμής.Δεν είναι κάνω μια μαλακία.Υπάρχει πορεία χρόνων προς τα εκεί.Αναφέρεται ότι το ένα παιδί είχε τρία χρόνια κατάθλιψη.Συγγνώμη αλλά αν είσαι γονέας και δεν έχεις πάρει καν χαμπάρι ότι το παιδί σου χρειάζεται επαγγελματική βοήθεια, τότε είσαι αποκλειστικά υπεύθυνος και παντελώς ανίκανος.Και ναι ακόμα και οι τάσεις αυτοκτονίας ΘΕΡΑΠΕΥΟΝΤΑΙ στην σημερινή ψυχιατρική επιστήμη.Οπότε το κλειδί είναι να ΑΚΟΥΜΕ τα παιδιά μας, να βλέπουμε να τσεκάρουμε συμπεριφορές και αντιδράσεις, και ανάλογα να τα πηγαίνουμε σε έναν σωστό ψυχίατρο πριν ‘χρονίσει’ μια κατάσταση.Το σημαντικό πάντα είναι να απευθυνθεί κάποιος σε σωστό επαγγελματία και όχι σε απατεώνες του φμπ, και φυσικά να είναι ο θεραπευόμενος απολύτως ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ, ακόμα και για την πιο μαύρη σκέψη του.
Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι από την εφηβεία και μετά έχουν δει φευγαλέες εικόνες να πεθαίνουν ή να πέφτουν από το μπαλκόνι ή οτιδήποτε.Ο ‘νορμάλ’ άνθρωπος δε θα δώσει σημασία και θα συνεχίσει τη ζωή του.Είναι για αυτόν σαν ένα σφάλμα στο μάτριξ.Ο ευαίσθητος ψυχολογικά, θα φοβηθεί την ιδέα και θα ψάξει να δει γιατί το είδε αυτό, και αν όντως έχει πρόβλημα.Δεν έχει.Όποιος σε τέτοιο ερέθισμα φοβάται, αυτό λειτουργεί λίγο σαν δικλίδα ασφαλείας.Μπορεί όμως να χρειάζεται θεραπεία για να φτάσει στο ‘νορμάλ’ λέβελ, αλλά δεν θεωρείται σοβαρή περίπτωση.Μάλιστα πολλές φορές, όσο οξύμωρο και να είναι, η αυτοκτονική ιδεοληψία (ιδεοληψία είναι μια παράλογη εγωδυστονική σκέψη που ενοχλεί το άτομα και το βάζει σε λούπα, αλλά δεν μας ανησυχεί πραγματικά, γιατί στην βάση σας είναι αντίθετη από τον αληθινό πυρήνα του ανθρώπου) λειτουργεί προστατευτικά (ναι αλήθεια λέω) όταν βλέπει ότι το άτομο κάνει νέα βήματα και βγαίνει από την ζώνη ασφαλείας του.Σα να του λέει κλείσου εδώ σπίτι μια χαρά ασφαλής είσαι.Η τρίτη και χειρότερη περίπτωση είναι φυσικά ο άνθρωπος που δεν τρομάζει καθόλου με τέτοιες ειδήσεις, δεν στεναχωριέται, και τελικά το βλέπει σαν λύση που ίσως θα μπορούσε να δοκιμάσει και ο ίδιος.Εκεί πάμε σε ΑΜΕΣΗ και ΣΟΒΑΡΗ βοήθεια.Και ναι ακόμα και αυτό ΛΥΝΕΤΑΙ.
Για να δώσω και λίγο συνομωσιολογία στο ποστ, θα πω ότι σύμφωνα με σύγχρονες έρευνες η κεταμίνη μπορεί σε σωστές δόσεις να διαλύσει ακόμα και ανθεκτικές περιπτώσεις κατάθλιψης.Και με τρομερή ταχύτητα ίασης.Αντίθετα τα άλλα αντικαταθλιπτικά φάρμακα θέλουν τουλάχιστον μήνα για να πιάσουν.Παρόλα αυτά η επέκταση της σαν φάρμακο έχει κολλήσει, γιατί θα πάνε για πέταμα 500 άλλα.Μιλάμε για χαμένα δισεκατομμύρια.
Ίσως το πρόβλημα να έχει πολύ βαθύτερες ρίζες… Επίσης, τα κοριτσάκια είχαν κατάθλιψη και η κατάθλιψη είναι ψυχική νόσος, αλλά συχνά έχουμε την τάση να την υποτιμούμε, ειδικά σ’ αυτές τις ηλικίες.
@vagalex, δεν είμαι σίγουρος για κάποια πράγματα που γράφεις, καταλαβαίνω μία γενικά καλή προαίρεση, αλλά μου ακούγεσαι πολύ απόλυτος και αυστηρός, τόσο με τους γονείς (δεν ξέρουμε τι συνέβαινε στην οικογένεια), όσο και με τα μέσα θεραπείας (χημεία).
Το να ακούμε τα παιδιά, ή τον κάθε άνθρωπο, με αυτοκτονικό ιδεασμό, και η βιασύνη να θεραπεύσουμε αυτήν την τάση, είναι λίγο αντίθετα μεταξύ τους. Το να ακούς το παράπονο που εξωθεί κάποιον να θέλει να βγει απ’ αυτή τη ζωή, μπορεί να σημαίνει ότι το πρόβλημα βρίσκεται στις συνθήκες ζωής, όχι στη χημεία του εγκεφάλου. Η ταχύτητα ίασης είναι σαν να κλείνεις έναν συναγερμό επειδή είναι δυσάρεστος, κι όχι να ανταποκρίνεσαι στο μήνυμα που μεταδίδει. Το κλασικό πως “η αναζήτηση διεξόδου σε έναν άσχημο κόσμο είναι μία υγιής αντίδραση”.
Το πρόβλημά μας δεν είναι η έλλειψη κεταμίνης στον εγκέφαλο.
Τις υπόλοιπες κατηγοριοποιήσεις που κάνεις μεταξύ νορμάλ, ευαίσθητων, και σε άμεση ανάγκη ανθρώπων, δεν τις καταλαβαίνω.
Εδω συγκρουονται λιγο ο Κοινωνιολογος και ο Ψυχολογος, επειδη ανηκω στην πρωτη κατηγορια κλινω περισσοτερο να το δω με τετοιους ορους το θεμα, αλλα σαφως υπαρχει και η αλλη διασταση. Φυσικα εδω μιλαμε για εφηβα κοριτσια, που οι ορμονες κανουν παρτυ, δεν ειναι αναγκαιο να υπηρχε απο πισω ψυχοπαθολογικος παραγοντας. Φυσικα και οι δυο παραγοντες πρεπει να εξεταστουν, αλλα το γεγονος οτι αυτη η διαδικασια ειναι κτηνωδης δεν αναιρειται απο το ενδεχομενο τα κοριτσια να επασχαν και απο καταθλιψη.
Ίσως να είμαι άδικος για την οικογένεια, όντως δε ξέρω τι συνέβαινε.Πάντως στο γράμμα που διάβασα η κοπέλα ανακοίνωνε στους δικούς της ότι έχει 3 χρόνια κατάθλιψη.Από αυτό υποθέτω πως δεν ήξεραν.
Η κεταμίνη δρα αντικαταθλιπτικά μέσω του γλουταμινικού, η αποτελεσματκότητα της είναι δεδομένη, όχι από μένα, αλλά από δεκάδες έρευνες.Δεν έχει σχέση με τα επίπεδα στον εγκέφαλο.
Το πρόβλημα μας είναι οι συνθήκες της σημερινής κοινωνίας που ουσιαστικά παράγουν την κατάθλιψη.Η καταπολέμηση της γίνεται βρίσκοντας τα αίτια και αρχίζοντας την επεξεργασία και την αποδόμηση τους μέσω ψτυχοθεραπείας.Όμως,σε θεραπευόμενους που έχει φτάσει η κατάσταση στον αυτοκτονικό ιδεασμό, τις περισσότερες φορές η σκέτη ψυχοθεραπεία δεν φτάνει.
Η χημεία χρειάζεται εδώ όχι γιατί θα διώξει ντε και καλά την κατάθλιψη μόνη της, αλλά γιατί θα φέρει το άτομο σε μια ευθεία γραμμή (κάπως επίπεδα συναισθήματα πολλές φορές), και θα του δώσει έτσι χρόνο και πιο καθαρό μυαλό για να δουλέψει το μέσα του.
Όσο για την κατηγοριοποίηση αυτή έχει να κάνει με τον τρόπο που αντιδράει ο καθένας σε μια ιδεοληψία.Αν ενόχλησαν οι συγκεκριμένες λέξεις σου ζητώ συγγνώμη, ίσως είναι και λάθος, πες τους 1-2-3. Υπάρχουν πάρα πολλές κατηγορίες ιδεοληψιών, οι περισσότερες είναι ακίνδυνες.
Τα “επίπεδα κεταμίνης” το είπα ως σχήμα λόγου. Παραμένω σκεπτικός απέναντι στην εστίαση στον εγκέφαλο ως όργανο που δυσλειτουργεί, όπως και στην ατομική διαχείριση της κάθε ψυχικής ασθένειας. Ακόμη και σε άτομα με υψηλό αυτοκτονικό ή ακόμη και κατόπιν απόπειρας, η ψυχοθεραπεία μόνη της δεν φτάνει αν δεν συνοδευτεί με αλλαγές στη ζωή του ατόμου. Οπότε, ούτε η φαρμακευτική αγωγή μόνη της φτάνει.
Στα άλλα συμφωνώ, περί ευθείας γραμμής και ψύχραιμης ματιάς.
Α σορρυ δε το έπιασα εγώ.Ο εγκέφαλος μπορεί να δυσλειτουργεί.Όχι με τον τρόπο που το κάνει το πόδι ή το χέρι αλλά μπορεί.O άνθρωπος δεν έχει ακόμα πλήρη γνώση των μηχανισμών του.Οι νευρώνες εκεί μέσα αγγίζουν το άπειρο και άντε βρες τι κάνει ο καθένας.
Εννοείται ότι κλειδί είναι το ίδιο το άτομο.Εάν ο ατομικός πυρήνας αξιών που έχει ο καθένας μας μέσα του, έχει θέληση για ζωή, ΟΤΙ και να του λέει το μυαλό, με όποια ερεθίσματα και αν τα λέει, ο άνθρωπος δεν διατρέχει κίνδυνο.Θέλει αλλαγές και στην σκέψη του για τα πάντα, και στις πράξεις του.Θέλει βήματα προς τα μπροστά παρά τον φόβο.Δες το κάπως σαν Exposure therapy.Φίλος μου φοβόταν από μικρός τα σκυλιά γιατί του την είχαν πέσει κάποια αδέσποτα όταν ήταν πιτσιρίκι.Τον πήγα σε ένα ωραίο σκυλοπάρκο στην Ηλιούπολη, έμαθε και το δικό μου από κουτάβι, και τώρα είναι ο καλύτερος τους φίλος.Και μιλάμε για άνθρωπο που κυριολεκτικά έβλεπε αδέσποτο στο δρόμο και κρυβόταν πίσω από τα αμάξια.
Απλά δεν γίνεται πάντα με τέτοιες προσεγγίσεις.Σε αυτοκτονικούς είναι μεγάλο ρίσκο να μην γίνει φαρμακευτική παρέμβαση αμέσως.Κάλλιο πέντε και στο χέρι που λένε…Η χημεία η ψυχοθεραπεία, ακόμα και η στήριξη από το περιβάλλον είναι εργαλεία.Πολύτιμα μεν, εργαλεία δε.Για να έχεις την ευθεία γραμμή να δουλέψεις και να κάνεις τις αλλαγές που πρέπει.Μεγάλη συζήτηση.Πολλοί ζουν μέσα στην καταπίεση από τις κοινωνικές νόρμες.Το θέμα είναι οι αλλαγές που λες να είναι συνειδητές.
Για την κεταμίνη το είπα γιατί όντως τα αποτελέσματα της είναι εντυπωσιακά.Παραμένω επιφυλακτικτός πάντως για το αν θα την αφήσουν και ταυτόχρονα θα πέσει λουκέτο σε εταιρείες κολοσσούς.
Είναι όντως μία μεγάλη κουβέντα. Η πλαστικότητα του εγκεφάλου με κάνει να προσανατολίζομαι στην προσαρμοστικότητά του, παρά στην δυσλειτουργία του, και είναι κάτι παραπάνω απ’ το ποια λέξη χρησιμοποιούμε κάθε φορά. Όταν δεν μιλάμε για κάποιο νόσημα φυσιολογίας, πάντα.
Για την αυτοκτονία, μία προσέγγιση είναι το να υποθέτουμε ότι ο άνθρωπος δεν θέλει να ζει έτσι κι όχι γενικά. Κάθε ον έχει μία επιθυμία για ζωή, διότι δεν μπορούμε να φανταστούμε την μη-ζωή μας, δεν έχουμε εμπειρία κάποιου τέτοιου πράγματος. Οπότε και η αυτοκτονία, μπορεί να ιδωθεί ως ένα σχόλιο πάνω στους όρους ζωής, κι όχι ως μία απλή αυτοκαταστροφική λούπα. Υπάρχει σοφία εκεί.
Προληπτική φαρμακοθεραπεία δεν υπάρχει. Εξαρτάται από πάρα πολλά πράγματα, δεν είναι μόνο ζήτημα ταχύτητας. Και πάντα σε συνεννόηση, ενημερωμένη, με τον άνθρωπο που θα λάβει την αγωγή. Ακόμη κι η αυτοκτονικότητα είναι θέμα που ζητά ψυχραιμία, δεν υπάρχει γρήγορη αποτελεσματικότητα στην ψυχοθεραπεία.
