Τα μεγέθη που μπορούν να παραμετροποιηθουν σε μια basic μηχανή σαν τη δική μου είναι τρία: η δόση, το μέγεθος κοπής και ο χρόνος εκχύλισης. Θερμοκρασία και πίεση είναι hardwired. Αν υποθέσουμε ότι μετά από 1.353 δοκιμές έχουμε καταλήξει σε μια βέλτιστη δόση, την κρατάμε και αυτή σταθερή. Και μιας και ο χρόνος εκχύλισης είναι επίσης σχετικά standard, 25-30 για 1:2 και 30-35 για 1:3, τότε το μόνο μέγεθος που απομένει να πειραματιστεί κάποιος είναι το μέγεθος κοπής.
Στη μηχανή σου μπορείς να προγραμματίσεις μόνο γραμμάρια εκχύλισης ή και χρόνο;
Γραμμαρια εκχυλισης μπορω, ναι. Αλλα με χειροκινητο τροπο, δλδ με “διακοπη” εκχυλισης στα γραμμαρια που θελω. Αυτο σημαινει οτι ο χρονος μπορει να μειωθει. Δεν το εχω δοκιμασει ως τωρα, ειναι λιγο trial and error ολο αυτο.
Μια χαρά τότε, κι εγώ χειροκίνητα τη σταματάω. Κατω από το φλιτζάνι βαζω μια μικρή ζυγαριά ακριβειας (0,1γρ) και ταυτόχρονα με το πάτημα του διακόπτη ξεκινάω το χρονόμετρο. Κρατάω το διακόπτη πατημένο και μόλις η ζυγαριά δείξει 3x τα γραμμάρια της δόσης, αφηνω τον διακόπτη, σταματάει η εκχύλιση και συγχρόνως σταματάω και το χρονόμετρο. Αν έχω τα επιθυμητά γραμμάρια μεταξύ 30 και 35 δευτερολέπτων, είμαι ΟΚ. Αν χρειάστηκα >35, κόβω τον καφέ πιο χοντρό και ξανά δοκιμάζω. Αν χρειάστηκα <30, κόβω τον καφέ πιο λεπτό and so on, so forth.
Αφού, υποθέτω, όλοι την έχετε πέσει στο γιορτινό τραπέζι και η ζωή παραείναι μίζερη για να κάνω μασούρι τα λεφτά και να μην αγοράζω/κάνω ποτέ αυτό που θέλω (άσχετο, αλλά δεν άντεξα ), ας ευχηθώ κι εγώ Χρόνια Πολλά σε όλους, προ πάντων με υγεία ψυχική και σωματική!
Τα τελευταία 12+ χρόνια μόνο Mac χρησιμοποιώ οπότε για ό,τι θες μπορώ να σε βοηθήσω. Θα χρειαστείς λίγο χρόνο προσαρμογής από τα Windows, ειδικά σε θέματα συμβατότητας προγραμμάτων, διαχείρισης αρχείων και συντομεύσεων πληκτρολογίου αλλά μετά θα είσαι κομπλέ.
Κοίτα, τα λεφτά τα έχω. Έξοδα, υποχρεώσεις δεν έχω. Είμαι 33 με χίλια απωθημένα, μυοπάθεια, ΓΑΔ, κατάθλιψη και ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή και κάθε μέρα νομίζω ότι χειροφιλώ τον Χάρο!
Δεν γαμιέται, από το να τρώω από πάνω μου και να σκέφτομαι τα 150 πράγματα που με βρήκαν θα το τολμήσω…θα είναι σοβαρό ψυχολογικό μπουστάρισμα.
Στα 8gb ram και 256gb storage κάποιοι παραπονιούνται ότι υστερεί λίγο, και άμα είναι να ξοδέψω για ένα καλό λάπτοπ, μην τα τσιγκουνευτώ πάλι. Να κρατήσει δλδ 5+ χρόνια. Η χρήση που του κάνω δεν είναι ιδιαίτερα “βαριά”, πχ ταινίες (που κατεβάζω σε καλή ανάλυση), μουσική μέσω εξωτερικού συνδεδεμένο με ενισχυτή/dac ακουστικών, καμιά εργασία, office/emails, εν ολίγοις τα συνηθισμένα.
Κοιτάξτε, κι εγώ εκεί θα πήγαινα (16gb ram 512gb ssd +plus m4 10core) ό,τι και να λέγατε , χαίρομαι όμως που επιβεβαιώσατε όσα σκεφτόμουν κι εγώ.
Επιπλέον, για κάποια θέματα υγείας που έγραψα πιο πάνω, δεν πρόκειται για “ζητήματα ζωής ή θανάτου”. Κάποιες φορές ο γραπτός λόγος παρεξηγείται, κι εγώ δεν έχω πρόθεση ούτε να σας στεναχωρώ, ούτε να σας ρίχνω ψυχολογικά. Ούτε τον εαυτό μου άλλωστε. Κάποιες φορές απλώς διακωμωδώ τα προβλήματά μου, το ξεκαθαρίζω για να μην μένουν σύννεφα πάνω από αυτά που γράφω.
Τέλος… Ελπίζω όλοι και όλες να είχατε μια πολύ όμορφη μέρα, με υγεία, γέλιο, φαγητό μπόλικο και πάνω απ’ όλα τη συντροφιά των αγαπημένων σας ανθρώπων!!
Δεν πιστεύω σε αυτό το ποσοστό (δεν αμφισβητώ την έρευνα), θεωρώ ότι είναι περισσότεροι αυτοί που είναι άξιοι να τους εμπιστευτείς. Απλώς είναι η νοοτροπία μας τέτοια, ο φόβος και η καχυποψία που διαιωνίζουν αυτή την έλλειψη εμπιστοσύνης. Πολλές φορές και εμείς εδώ μέσα υποβιβάζουμε τους άλλους, τους συνΈλληνες, ως ανθρώπους και κοινωνία συνολικά, αλλά θεωρούμε τους εαυτούς μας άξιους εμπιστοσύνης ή ό,τι άλλο. Προσωπικά, είναι ένα χαρακτηριστικό που παρατηρώ διαρκώς και σε μένα και στους γύρω μου.
Πρόσφατα είχα μια συζήτηση για το πώς ένα μεγάλο ποσοστό Ελλήνων ακριβώς επειδή είναι καχύποπτοι σε μαθαίνουν τι είναι η καχυποψία. Δηλαδή σκέφτονται πως θα τους βλάψεις επειδή αυτοί θα σε έβλαπταν εάν ήταν στη δική σου θέση. Ειδικά στην επαρχία, αυτό παίζει φουλ. Εδώ θα θυμηθώ μία φίλη - Αθηναία, μεγαλωμένη στην Αθήνα - η οποία κάποτε μου έλεγε να στείλω βιογραφικό στον χώρο εργασίας της, επειδή τα παίρνουν και τα κοιτάνε, μου είχε πει ότι είμαι πολύ καλή που της έστελνα να διαβάσει παλιές μου εργασίες, γιατί δεν θα το έκανε εύκολα κάποιος αυτό και μετά από μερικά χρόνια, ενώ είχαμε επικοινωνία, όταν τελικά με κάλεσαν για συνέντευξη στο χώρο εργασίας της και της το είπα με χαρά, δεν μου απάντησε ποτέ ξανά σε μηνύματα, τηλέφωνα και messenger και έπαψε να αλληλεπιδρά μαζί μου στα social. Αυτό με έκανε να καταλάβω τι πίστευε για εμένα, πίστευε ότι ήθελα να της φάω τη θέση, ενώ εγώ - με το αθώο μου μυαλό - ήθελα να συνεργαστούμε. Βέβαια αυτό συνέβη για θέση στον ιδιωτικό τομέα. Για εμένα ήταν καθοριστικό γεγονός για να καταλάβω πόσο βρώμικο είναι το μυαλό κάποιων.
Πιστεύω πως η έρευνα αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτή τη νοοτροπία.
), ας ευχηθώ κι εγώ Χρόνια Πολλά σε όλους, προ πάντων με υγεία ψυχική και σωματική!
