Ευχαριστούμε πολύ! Τρομεροί!
Ελπίζω να scroll-αρες και παρακάτω πάντως 
1 Like
Α μα βέβαια και ήξερα και δύο μπαντες
2 Likes
Χαχαχ ευχαριστούμε και πάλι τότε και ελπίζω να βρήκες τίποτα ενδιαφέρον!
Για να κλείσω το οφτοπικ, νομίζω πάντως πως και όσοι συμμετείχαμε, έχουμε να ρίξουμε το διάβασμα μας ο ένας στις προτάσεις του άλλου, τουλάχιστον αν κρίνω από μένα που πάλι θα ανακαλύψω κάτι πιο αργά και από τελευταία στιγμή
2 Likes
Sorry για το double post, αλλά επανέρχομαι για να δηλώσω πως το κάτωθι είναι εθιστικό και κυρίως υπέροχο synth-punk (ή και όχι), το λιώνω δύο μέρες τώρα.
Δεν ξέρω που τον βρήκες τον Cuir @power_fades αλλά μπράβο, πραγματικά!
2 Likes
πολύ καλός όντως ,μη σου πω τα προηγούμενα τα γούσταρα ακόμα περισσότερο
γίνονται πράγματα εκεί όπως φαίνεται και στο άρθρο
2 Likes
Πω πω, είχα πει πως θα το διάβαζα αυτό το άρθρο αλλά δεν το έκανα ποτέ.
Το πέρασα τώρα ξανά μια στα γρήγορα, αναφέρουν και Bombardement, τους Hinin που είχαμε σχολιάσει και σε άλλο νήμα και φυσικά Litovsk. Μαζί με Cuir (που ακόμη δεν έχω ακούσει τα προηγούμενα γιατί κόλλησα - ονοματάρες δίνει στις κυκλοφορίες πάντως), είναι πρακτικά τα μόνα που ήξερα και έχω ακούσει. Θα μελετήσω λοιπόν.
Ανέβασαν και πρόσφατα συνέντευξη Antimob, αρκετά ενδιαφέρουσα θα πω.
Λατρεία πάντως και το Conspiracy και, ίσως κυρίως το Terminal Sound Nuisance!
1 Like
Δεν το ήξερα το site. Φοβερό φαίνεται το αφιέρωμα, θέλει ξεκοκάλισμα. Κι εγώ τους Antimob ήθελα ν’ αναφέρω, θα το διαβάσω με μεγάλη περιέργεια.
2 Likes
Ωραίο το άρθρο του BBC, έψαξα και το μετά. Τρομερή ιστορία, πράγματι.
2 Likes
Τρελή ιστορία όντως! Τι έγινε στην συνέχεια; Έγινε η δίκη; Λινκ πλιζ!
Εδώ το διάβασα, αν και είδα πως κάτι σαν δελτίο τύπου ήταν αυτό που ανακυκλωθηκε σε διάφορα μέσα, στην είδηση του θανάτου:
Έγινε αυτό ακριβώς που είπε η @power_fades, δεν πρόλαβε να ζήσει ελεύθερος δυστυχώς.
1 Like
Αν κατάλαβα καλά, το 2018 το δικαστήριο του επέβαλε ποινή φυλάκισης 5 ετών με αναστολή και πέθανε το 2019 σε ένα νοσοκομείο στην Βαρκελώνη. Σωστά;
Αν ναι τότε όντως δεν πρόλαβε να ζήσει πραγματικά ελεύθερος.
2 Likes
Λοιπόν, δεν ξέρω πόσοι φίλοι του ska εδώ μέσα είχανε χαμπάρι τους Δρ. Δρακατώρ όταν έπαιζαν (και πόσοι ακόμα πιο τυχεροί τους είδανε live). Για όσους δε γνωρίζουν, να πούμε ότι το συγκρότημα αποτελούνταν (μεταξύ άλλων) από μέλη των Πίσσα & Πούπουλα και Σμέρνα, κινούνταν στους γνωστούς αντιεμπορευματικούς κύκλους και μέχρι πριν λίγο καιρό μόνο (εκρηκτικές) live ηχογραφήσεις μπορούσε να βρει κάποιος.
Τελικά το site της ομάδας +τεχνία- (συντεχνίαπλην) ανανεώθηκε και σιγά-σιγά ανεβάζουν όλα το υλικό των συγκροτημάτων που συμμετείχαν σε αυτήν (Ωχρά Σπειροχαίτη, Incognita Sperans, Μαυρακόρντα κλπ.). Ε, μεταξύ άλλων θα βρείτε και την ακυκλοφόρητη, μοναδική studio ηχογράφηση των Δρακατώρ, από το μακρινό 2006! Δυστυχώς χωρίς το Βίκτωρα των Πίσσα & Πούπουλα στο μικρόφωνο, πράγμα που αφαιρεί πολλούς πόντους από την πιο επιθετική/punk φύση της μπάντας. Αλλά όπως και να έχει αξίζει ν’ ακουστεί (προτιμώ τις live ηχογραφήσεις τελικά, παρ’ όλο που έχει ένα ενδιαφέρον να ακούς τα κομμάτια των Δρακατώρ χωρίς φάλτσες νότες).
Το κατεβάζετε εδώ, ενώ με μία εξερεύνηση στο site τους θα βρείτε κι άλλα αξιόλογα πράγματα:
26 χρόνια μετά…
3 Likes
Πως και πως, πως και πως…
btw πέρα από το MLP ετοιμάζεται φέτος και επανέκδοση της δισκογραφίας τους.
2 Likes
Μακαρι η επιστροφη να ειναι δυνατη, τα τελευταια ΕP που κυκλοφορουσαν ανα φασεις δεν μου ειπαν και πολλα. Βασικα μετα το Cacophony η κατασταση εκτροχιαστηκε λιγο 
Καλα τα δειγματα παντως.
2 Likes
Καλά συμφωνώ χαχ. Αλλά, υπάρχει αυτό το αλλά ρε γαμώτο. Δηλώνω ενθουσιώδης και ανυπόμονος.
1 Like
Καλα και γω, ειναι απο τις μπαντες κατηγοριας που με καθε νεα κυκλοφορια σιγοκαιει η φλογα της ελπιδας λογω περασμενων μεγαλειων
1 Like
H αλήθεια είναι πως επειδή μου άρεσε το Wilfred Owen 7ρι και επειδή λογικά θα είναι στην ίδια κατεύθυνση από όσα κατάλαβα, περιμένω κάτι τουλάχιστον αξιοπρεπές.
Κατά τα άλλα, στην ίδια κατηγορία τους έχω και εγώ! Και τι μεγαλεία ε!
1 Like
Διασπαρτες καλες στιγμες υπηρχαν μετα το Cacophony, απλως ειναι τοσο iconic και καθηλωτικα μαζι με το Death Church που ολα τα υπολοιπα φανταζουν οριακα μετρια
Αλλα ποιον κοροιδευω, ακομα τα σπαω με το House of the Void πχ απ’το Archaic EP
1 Like
Αααα, τι ωραία φάση ν’ ανοίγεις μεσημεράκι τον υπολογιστή και να πέφτεις πάνω στο αφιέρωμα για το βρετανικό anarcho-punk. Μπράβο, πολύ-πολύ καλή δουλειά, πληρέστατη επιλογή δίσκων και πολύ δουλεμένο το εισαγωγικό κειμενάκι -βασικά άψογο. Κι αυτές οι φωτογραφίες με τους Crass, συγκίνηση, όποτε τις βλέπω τσατίζομαι που δεν υπάρχει ένα τόσο δα ντοκουμέντο, ένα video της κακιάς ώρας, ρε παιδάκι μου, να δούμε τι διάολο ατμόσφαιρα υπήρχε σ’ αυτά τα live τους.
Ίσως κάτι που θα μπορούσε ν’ αναφερθεί (γιατί το κείμενο θίγει τα όρια και την κάμψη που βρήκε τη μουσική αυτή) είναι ότι δύο από τις μεγαλύτερες μπάντες του είδους (Crass και Flux of Pink Indians) προσπάθησαν οι ίδιες ν’ αντιμετωπίσουν αυτήν την αντίφαση “μορφής και περιεχομένου” (δηλαδή ότι τα τραγούδια και οι δίσκοι τους είχαν εμπορική απήχηση χωρίς οι ίδιοι να αποζητούν κάτι τέτοιο), βγάζοντας τα “Yes Sir, I will” και “The fucking cunts treat us like pricks” αντίστοιχα που ήταν μία ευθεία αμφισβήτηση της φύσης της μουσικής τους, της φύσης της μουσικής γενικά, της (συνήθως ανισοβαρούς) σχέσης μεταξύ στίχων και μουσικής κλπ. Εγώ εκτιμώ την προσπάθεια τους, ωστόσο το πείραμα δεν πέτυχε και ο γρίφος έμεινε άλυτος θεωρώ.
Όποιος δεν το γνωρίζει, υπάρχει και το αντίστοιχο ντοκιμαντέρ για το “The day the country died” του Ian Glasper, ε.
Επίσης θα συμφωνήσω ότι το “Increase the pressure” νικάει το “The ungovernable force”, παρ’ όλο που το τελευταίο είναι δημοφιλέστερο. Να κάνουμε διαφήμιση και στο “Turning rebellion into money” που το θεωρώ ένα από τα καλύτερα live albums που κυκλοφόρησαν ποτέ (με το μισό set-list να αποτελείται από κομμάτια των Crass), και αν ξέρεις και την όλη ιστορία με τα μπάχαλα στο Brixton μπορεί να φτάσεις σε παράκρουση όταν το ακούς. Γενικά με τους Conflict έχω αγάπη, δε νομίζω άλλη μπάντα να πλησίασε τα σερί και τη συνέπεια των Crass, κι επίσης είναι ο ορισμός του πιο σκληροπυρηνικού anarcho-punk που γι’ αυτό βρήκε απήχηση και από πιο hardcore-άδες, street punks κλπ. (+ ότι ποτέ δε δέχτηκαν το πασιφιστικό πλαίσιο των Crass). Μας τα χάλασαν μόνο στο “The final conflict” του ‘88, που ενώ είναι δισκάρα τεραστίων διαστάσεων έχει αυτό το “The chord is cut” που μιλάει ενάντια στις εκτρώσεις που πάντα στο λαιμό μου κάθεται όταν το ακούω. Και τραγουδάει και ο Ignorant, ρε γαμώτο, που, βέβαια (και για ν’ απομυθοποιούμε και τα είδωλα μας), αν κανείς δει τι λέει μετά από χρόνια (και τι κάνει -βλέπε το reunion που έκανε μόνος του) συνειδητοποιεί ότι μάλλον απολίτικος πάνκης ήτανε. Ίσως τόσο το καλύτερο για το μικρόφωνο των Crass, βέβαια!
Κανονικά αυτά τα αφιερώματα πρέπει να τα διαβάζουμε με μορφή ιεροτελεστίας, κατεβάζοντας όλους τους δίσκους και ακούγοντάς τους ξανά κλπ.
8 Likes