26 χρόνια μετά…
3 Likes
Πως και πως, πως και πως…
btw πέρα από το MLP ετοιμάζεται φέτος και επανέκδοση της δισκογραφίας τους.
2 Likes
Μακαρι η επιστροφη να ειναι δυνατη, τα τελευταια ΕP που κυκλοφορουσαν ανα φασεις δεν μου ειπαν και πολλα. Βασικα μετα το Cacophony η κατασταση εκτροχιαστηκε λιγο 
Καλα τα δειγματα παντως.
2 Likes
Καλά συμφωνώ χαχ. Αλλά, υπάρχει αυτό το αλλά ρε γαμώτο. Δηλώνω ενθουσιώδης και ανυπόμονος.
1 Like
Καλα και γω, ειναι απο τις μπαντες κατηγοριας που με καθε νεα κυκλοφορια σιγοκαιει η φλογα της ελπιδας λογω περασμενων μεγαλειων 
1 Like
H αλήθεια είναι πως επειδή μου άρεσε το Wilfred Owen 7ρι και επειδή λογικά θα είναι στην ίδια κατεύθυνση από όσα κατάλαβα, περιμένω κάτι τουλάχιστον αξιοπρεπές.
Κατά τα άλλα, στην ίδια κατηγορία τους έχω και εγώ! Και τι μεγαλεία ε!
1 Like
Διασπαρτες καλες στιγμες υπηρχαν μετα το Cacophony, απλως ειναι τοσο iconic και καθηλωτικα μαζι με το Death Church που ολα τα υπολοιπα φανταζουν οριακα μετρια
Αλλα ποιον κοροιδευω, ακομα τα σπαω με το House of the Void πχ απ’το Archaic EP
1 Like
Αααα, τι ωραία φάση ν’ ανοίγεις μεσημεράκι τον υπολογιστή και να πέφτεις πάνω στο αφιέρωμα για το βρετανικό anarcho-punk. Μπράβο, πολύ-πολύ καλή δουλειά, πληρέστατη επιλογή δίσκων και πολύ δουλεμένο το εισαγωγικό κειμενάκι -βασικά άψογο. Κι αυτές οι φωτογραφίες με τους Crass, συγκίνηση, όποτε τις βλέπω τσατίζομαι που δεν υπάρχει ένα τόσο δα ντοκουμέντο, ένα video της κακιάς ώρας, ρε παιδάκι μου, να δούμε τι διάολο ατμόσφαιρα υπήρχε σ’ αυτά τα live τους.
Ίσως κάτι που θα μπορούσε ν’ αναφερθεί (γιατί το κείμενο θίγει τα όρια και την κάμψη που βρήκε τη μουσική αυτή) είναι ότι δύο από τις μεγαλύτερες μπάντες του είδους (Crass και Flux of Pink Indians) προσπάθησαν οι ίδιες ν’ αντιμετωπίσουν αυτήν την αντίφαση “μορφής και περιεχομένου” (δηλαδή ότι τα τραγούδια και οι δίσκοι τους είχαν εμπορική απήχηση χωρίς οι ίδιοι να αποζητούν κάτι τέτοιο), βγάζοντας τα “Yes Sir, I will” και “The fucking cunts treat us like pricks” αντίστοιχα που ήταν μία ευθεία αμφισβήτηση της φύσης της μουσικής τους, της φύσης της μουσικής γενικά, της (συνήθως ανισοβαρούς) σχέσης μεταξύ στίχων και μουσικής κλπ. Εγώ εκτιμώ την προσπάθεια τους, ωστόσο το πείραμα δεν πέτυχε και ο γρίφος έμεινε άλυτος θεωρώ.
Όποιος δεν το γνωρίζει, υπάρχει και το αντίστοιχο ντοκιμαντέρ για το “The day the country died” του Ian Glasper, ε.
Επίσης θα συμφωνήσω ότι το “Increase the pressure” νικάει το “The ungovernable force”, παρ’ όλο που το τελευταίο είναι δημοφιλέστερο. Να κάνουμε διαφήμιση και στο “Turning rebellion into money” που το θεωρώ ένα από τα καλύτερα live albums που κυκλοφόρησαν ποτέ (με το μισό set-list να αποτελείται από κομμάτια των Crass), και αν ξέρεις και την όλη ιστορία με τα μπάχαλα στο Brixton μπορεί να φτάσεις σε παράκρουση όταν το ακούς. Γενικά με τους Conflict έχω αγάπη, δε νομίζω άλλη μπάντα να πλησίασε τα σερί και τη συνέπεια των Crass, κι επίσης είναι ο ορισμός του πιο σκληροπυρηνικού anarcho-punk που γι’ αυτό βρήκε απήχηση και από πιο hardcore-άδες, street punks κλπ. (+ ότι ποτέ δε δέχτηκαν το πασιφιστικό πλαίσιο των Crass). Μας τα χάλασαν μόνο στο “The final conflict” του ‘88, που ενώ είναι δισκάρα τεραστίων διαστάσεων έχει αυτό το “The chord is cut” που μιλάει ενάντια στις εκτρώσεις που πάντα στο λαιμό μου κάθεται όταν το ακούω. Και τραγουδάει και ο Ignorant, ρε γαμώτο, που, βέβαια (και για ν’ απομυθοποιούμε και τα είδωλα μας), αν κανείς δει τι λέει μετά από χρόνια (και τι κάνει -βλέπε το reunion που έκανε μόνος του) συνειδητοποιεί ότι μάλλον απολίτικος πάνκης ήτανε. Ίσως τόσο το καλύτερο για το μικρόφωνο των Crass, βέβαια!
Κανονικά αυτά τα αφιερώματα πρέπει να τα διαβάζουμε με μορφή ιεροτελεστίας, κατεβάζοντας όλους τους δίσκους και ακούγοντάς τους ξανά κλπ.
8 Likes
Εξαιρετικό ντεμπούτο, ιδιαίτερη μνεία στο αξιότιμο άτομο στα φωνητικά.
2 Likes
Τρομερος ΥΜΝΟΣ που απλα εχω λιωσει ασυστολα.
Ολο το καλοκαιρι θα παιζει καθημερινα.
2 Likes
Καινουργια κυκλοφορια μετα απο 20 χρονια! Εαν δεν ειχαν διαλυθει μετα τον 2ο τους δισκο, ισως αυτη τη στιγμη να μιλαγαμε για μια μπαντα επιπεδου Pennywise στο χωρο του So-Cal.
Το συγκεκριμενο track μεσα απο το νεο δισκο παντως ειναι ισως οτι καλυτερο εχω ακουσει τον τελευταιο καιρο απο το ορθοδοξο το
μελωδικο πανκ-ροκ.
5 Likes
Δεν τους ήξερα, και γαμώ τα κομμάτια!
Ακου οπωσδηποτε το Time Is The Distance. Ειναι ο 2ος τους δισκος και περιεχει τον υμνο Come With Me.
Δυστυχως η καινουργια κυκλοφορια εχει πολυ μικρη διαρκεια. Περισσοτερο σε EP παραπεμπει παρα σε κανονικο αλμπουμ οπως δηλωνουν οι ιδιοι οτι ειναι.
1 Like
Κομματάρα όντως. Μιας και φαίνεσαι γνώστης, ρίξε καμιά πρόταση αν θες σε αυτό το κλασικό skate punk στυλάκι, γιατί διάφοροι εδώ ψοφάμε γι’ αυτόν τον ήχο.
Εκτός απ’ αυτά τα γνωστά:
Πολύ ωραία πρόταση.
Όσον αφορά επιστροφές και χαμένους ήρωες σε αυτό το στυλ πάντως, να παραθέσω και εγώ την φετινή μου αδυναμία:
4 Likes
Κομματάρα και το come with me! Ωραία πρόταση γενικότερα.
Το ονομα τους κάτι μου λέει πάντως χωρίς να θυμάμαι τι ακριβώς 
Παίζει να ήταν σε κανένα Punk-o-Rama?
Τους Belvedere, ούτε καν ακουστά. Το έβαλα να παίξει τώρα.
Με βάλατε σε ωραίο μουντ ρε! Πάω σποτιφαι να κάνω το δικό μου πανκοραμα 
1 Like
Μιας και πιάσαμε αυτό το είδος, δεν έχω δει ν’ αναφέρονται πολύ αυτοί οι Αυστραλοί, που είναι ΚΑΙ ΓΑΜΩ:
1 Like
^ Frenzal διασκεδαστικοι αλλα ειναι τοσο στην κοσμαρα τους και τρολομπαντα που ειναι για συγκεκριμενες στιγμες ακροασης στα αυτια μου
Τωρα που γυριζει, αφου γινεται κουβεντα για αυτο το αγαπημενο πανκ παρακλαδι, μερικες αξιολογες επιλογες απο τα μερη μας. Τα κομματια (κομματαρες) που επελεξα εχουν αυτη τη γλυκια μινοριαρικη μελαγχολια που κολλαει τοσο πολυ σε αυτο το υφος οταν γινεται καλα.
(Oι Vodka Juniors εξαιρουνται προφανως γιατι ειναι με διαφορα Η μπαντα της φασης απο αποψη αναγνωρισιμοτητας)
5 Likes
ωραιοι!μου βγαζουν και λιγο απο το πρωτο pennywise 
μιας και γυριζει 
θα προμοταρω 
ενα σχημα που δεν υπαρχει πια και ημουν μελος,στην παρεουλα,πανκ δεν ειναι,αν και ειχαμε ριζες στο πανκ-χαρντκορ,στα ακουσματα κτλ,οτι μας εβγαινε παιζαμε ετσι κι αλλιως,οτι να ναι στυλ παιζαμε
2 ατομα προυπηρχαμε μια εικοσαετια και βαλε πριν(πιτσιριιιιικια) στους γιαπλου,ισως καποιοι τους γνωριζουν απο παλιες συλλογες chaos(ολεθριο ρηγμα κτλ)
μια παρεα βασικα,φιλαρακια…αν και η φιλια κραταει , το σχημα εληξε,οποτε παραθετω τα παρακατω που ειχανε ανεβασει οι “διαχειριστες”(λολ,απλα προσωπικα παντα βαριομουν να ασχολουμαι με αυτα και τα ιντερνετια,τα αλλα παιδια το γουσταραν και το ειχανε,οποτε,χωσιμο ,συλλογικα πραγματα)
κατα τη γνωμη μου τα καλυτερα και αγαπημενα μου τραγουδακια δεν βγηκανε ποτε,rip στο σκληρο μου αμιξαριστα…ε και τι εγινε…δεν ξερω ,παντα ημουν και ειμαι της φασης να διασκεδαζεις με την στιγμη…να ζεις το τωρα χωρις γκρινιες και αν βγει και κατι παραπανω,εεε,βγηκε 
προχωραμε λοιπον(αν μπορουμε ας κανουμε και αλλιως )
και εδω η τρελοπαρεα πιτσιρικαρια με γιαπλου
(funny story-το πρωτο μας το γραψαμε στο studio live,τσοπανα ρειβ,ειχαμε παει λοιπον χωρις μπασο…μας λεει ο ανθρωπος ε πως θα γινει ρε χωρις μπασο(and justice for all κανεις?)
οχι του λεω θα γραψουμε αν εχει εδω κανα μπασο ευκαιρο…μας κοιταει με αμφιβολια εναν εναν…δεν εχει μας λεει…ποιος θα παιξει?εγω του κανω…
πφφ…παω στο σπιτι μου να το φερω και με ΠΡΟΣΟΧΗ ρεεεεε και μονολογουσε στο δρομο ο ανθρωπας,ταλαιπωρια τον σκασαμε αλλα αυτα ειναι,το αγαπουσε και αυτος αυτο που εκανε… 
οποτε to studio live ξαναπροτιμηθηκε και συστηθηκε και με αλλα σχηματα αργοτερα,ετσι πανε αυτα )
5 Likes
Δυνατα και τα 2 σχηματα, μπραβο που τα μοιραστηκες
(και οι διασκευες ευχαριστες εκπληξεις, κερασακι στην τουρτα!)
1 Like