2 πρώτα επεισόδια συμπαθητικά+
1 Like
Αυτές τις μέρες:
Welcome to Derry
Τέλος σε 1 μέρα - είχα χρόνια να binge-αρω σειρά σε τέτοια ταχύτητα.
Αν και original concept, με δάνεια από το (κινηματογραφικό) ΙΤ αλλά και το ευρύτερο διευρυμένο λογοτεχνικό King-verse, ήταν από εκείνες τις λίγες φορές που κάνει nail εντελώς την ατμόσφαιρα και τις θεματικές του πυρήνα του πιο λαοφιλούς λογοτεχνικού έργου του King (τα references πάνε και έρχονται, στην συντριπτική τους πλειοψηφία πολύ οργανικά και καίρια για το σύμπαν της σειράς - πλην ενός κλεισίματος ματιού του φινάλε, που μου φάνηκε λίγο φυτευτό).
Must για fans του King, must για όποιον αναζητά καλή σκοτεινή supernatural horror σειρά εποχής που δεν εκπορνεύεται στην φτηνή νοσταλγία ή στο αναμάσημα γνωστών μοτίβων - και σίγουρα must για fans (και μη) των κινηματογραφικών IT…τα είδα ξανά καπάκια μετά τη σειρά - δεν μου άρεσαν όταν τα είχα πρωτοδεί, δεν μου άρεσαν ούτε τώρα (καθόλου, ζορίστηκα πολύ να τα τελειώσω μάλιστα) - οπότε άλλο ένα kudos στη σειρά που κατάφερε, για εμένα, να ξεπεράσει και αυτόν τον σκόπελο.
The Pitt
Υπήρξαν πολλά χρόνια της ζωής μου που ήμουν junkie των med dramas (ER έχω δει δις ολόκληρη AKA 15 σεζόνΧ2 + είχα ξεκινήσει και 3ο rewatch μια φάση) και το The Pitt, νέτα - σκέτα γαμάει.
Γαμάει όμως!!!
Emily in Paris
Ίσως το χειρότερο πράγμα που έχω δει εδώ και κάνα-δυο χρόνια (και είμαι και sucker για τέτοιες cring-ιες κατά τα άλλα) OMΩΣ με την κατάλληλη παρέα που θα είναι στο ίδιο μήκος κύματος -εν προκειμένω η κερά μου- μπορεί να γίνει τρελό guilty pleasure και οι ατάκες να φεύγουν σωρηδόν…ανυπομονώ για επόμενη σεζόν σε Ελλάδα 
H Mεγάλη Χίμαιρα
Μετριοσυμπαθητική so far διασκευή του βιβλίου του Καραγάτση - πάσχει πολλαπλώς σε διάφορα μέτωπα (και ερμηνευτικά και σκηνοθετικά αλλά και σεναριακά) το σώζει η μεγάλη (ιταλική) και καλή παραγωγή (δεν είναι δεδομένο να βλέπεις σειρά εποχής που να μην μοιάζει με καρποστάλ) μερικές επιμέρους δυνατές σκηνές και ο αργόσυρτος εσωστρεφής ρυθμό της - που για εμένα είναι ταμάμ. H γεύση που μένει στο τέλος είναι μάλλον αυτή του it could have been so much more (και δεν είναι πολύ ευχάριστο αυτό) αλλά μέσες άκρες δεν με χαλάει τόσο - το βλέπω με ένα Α ενδιαφέρον και tha’s it.
5 Likes
H πλάκα είναι ότι το The Pitt τους πιάνει όλους. Εγώ ας πούμε αποφεύγω τις ιατρικές σειρές όπως ο Ράιν Μέρφι τις καλές σειρές, παρόλαυτά το 24 meets ER pitch που μου έγινε ήταν αρκετό να της ρίξω ματιά, και η πρώτη σεζόν είναι απ’ τα καλύτερα πράματς νομίζω που έχω δει τα τελευταία 4-5 χρόνια.
5 Likes
4 Likes
Ενα τεραστιο χαμογελο οσο επαιζε A Knight of the Seven Kingdoms. Υπεροχη φωτογραφια, μουσικη κ casting
1 Like
Είδα το Ριφιφί του Τσαφούλια και μπορώ να πω ότι μου άφησε πολύ μέτριες εντυπώσεις. Είναι εμφανές ότι κάποιοι σκηνοθέτες, σεναριογράφοι κλπ έχουν ταβάνι και μένουν σε αυτό που λέμε “καλός για τα ελληνικά δεδομένα”. Για μένα δεν είναι τίποτα παραπάνω ο Τσαφούλιας που έπιασε το ταβάνι του με την πρώτη (Έτερος Εγώ).
Αρχικά να πω ότι επειδή το σενάριο βασίζεται σε πραγματικό γεγονός που είναι αυτή η φοβερή ληστεία που δε βρέθηκαν και ποτέ οι ένοχοι, είναι από μόνο του μεγάλο cheat. Βέβαια θα του δώσω credits για την ιδέα να κάνει σειρά για αυτή τη ληστεία.
Από εκεί και πέρα μου φάνηκε φουλ μπερδεμένος αν ήθελε να κάνει μίνι σειρά ή πιο μακροσκελή. Από τη μία φάνηκε να θέλει να εμφαθύνει σε χαρακτήρες, ή να φτιάξει παράλληλες ιστορίες των χαρακτήρων, αλλά από την άλλη αυτό γινόταν τόσο επιφανειακά που καταντούσε παιδικό σε κάποια σημεία. Αρκετοί διάλογοι ήταν επιτηδευμένοι. Παράδειγμα διάλογοι μεταξύ των τραπεζικών και τιπως θα αποζημιώσουν τους κατόχους θυριδών. Ή δηλώσεις κατόχων στην κάμερα. Και άλλα τέτοια μικρότερα ή μεγαλύτερα που ήταν κακογραμμένα αλλά και αχρείαστα.
Σε κάποια σημεία βάζω αστερίσκους για το αν όντως ήταν έτσι η Ελλάδα το 1992: πχ σίγουρα σε φράσεις που χρησιμοποιήθηκαν, αλλά δε μπορώ να είμαι και σίγουρος ένα κλασικό παράδειγμα που κάποιος ήρωας λέει “βγήκαμε στις τηλεοράσεις” ενώ αναφέρεται σε χρονική περίοδο πριν την ιδιωτική τηλεόραση, άρα υπήρχε και μία τηλεόραση. και φυσικά υπήρχαν και κενά στο σενάριο και επίσης παιδικότητες όπως ότι ο αστυνομικός έκανε τον συλλογισμό “μικρή τρύπα στον τοίχο, άρα είναι νάνος ο ένοχος”
Πολύ αδύνατες οι σκηνές που θα μπορούσαν να είναι οι πιο δυνατές, αλλά έμεινα στο χλιαρό όπως η ιστορία της βασικής πρωταγωνίστριας της Όλγας, και η εξιστόρηση για το πως έχασε το γιο της και τον άντρα της. Χρησιμοποίησε και αφήγηση, και αναπαράσταση, με αποτέλεσμα να χάνουν και οι δύο εκδοχές από την δυναμική τους.
Επίσης ενώ είχε αγωνία και θα έπρεπε να έχει, πάλι είχε αυτή τη μετριότητα που δεν φτάνει σε κάποια σημαντική λύτρωση, άντε φτάνει σε δικαίωση αλλά μέχρι εκεί (δεν ξέρω αν γίνεται κατανοητό πως βάζω αυτές τις έννοιες).
Το cast πολύ καλό (οκ είμαι εμπαθής με τον Χαραλαμπόπουλο αλλά το ανέχτηκα) και αρκετά καλές οι ερμηνείες, με κανα 2 να είναι εξαιρετικές.
Overall: Μετριότατο
Νομιζω η ιδιωτικη τηλεόραση στην Ελλαδα ήρθε το 1989 πάντως με το Μέγκα. Δεν ξερω αν αυτο επηρεάζει το ριβιου σου, αλλα το καταθέτω
3 Likes
αν μπορείς να βοηθήσεις και σε ποια χρονολογία αναφερόταν ακριβώς γιατί νομίζω αναφερόταν για το 87-88 αλλά δεν είμαι σίγουρος. και πάλι όμως, δε με πείθει ως σύγχρονη με το 1992 η φράση “πήγαμε στις τηλεοράσεις”.
ημουν αρκετα μεγάλος για να θυμαμαι οτι το 1992 ειχαμε αρκετα ιδιωτικα καναλια παντως
2 Likes
βάζω και το reference σχετικά με την ιστορία της Όλγα για όποιον θέλει
«Το 1979, ο Ιάσωνας μου διαγνώστηκε με λευχαιμία. Ήταν 4 χρονών » είναι η ατάκα, και λέει ότι ο γιος της λέει έφτασε 7 ετών και τότε “πήγαν στις τηλεοράσεις”. 1986. ρε προσέχετε τι γράφετε με τέτοιο μπάτζετ και διθυράμβους στις κριτικές.
Δηλαδη η ΕΡΤ-1 και η ΕΡΤ-2 δεν ηταν τηλεοραση?
Η σειρά διαδραματίζεται όταν έγινε η actual ληστεία, δηλαδή το 1992.
Χωρίς να έχω δει τα επεισόδια 5 & 6, το ότι μια αληθινή ιστορία ενσωματώθηκε στο σενάριο δε σημαίνει ότι πρέπει να συμβαδίζει χρονικά ντε και καλά. Άλλωστε, δεν ξέρουμε τίποτα για τους ληστές τόσα χρόνια μετά. Εκεί ήρθε να καλύψει τις τρύπες το σενάριο. Το αν σου αρέσει ή όχι είναι άλλο θέμα.
Τέλος, οκ, η σειρά χρεώνεται στον Τσαφούλια (είναι ο σκηνοθέτης), αλλά το σενάριο είναι των Ρίσβα/Σακαλή.
Πάντως, με τα 4 επεισόδια που έχω δει, τη θεωρώ πολύ καλή δουλειά, τόσο σε επίπεδο ηθοποιών και (αναπάντεχα) σε επίπεδο παραγωγής - η αποτύπωση της χρονικής περιόδου με έπιπλα, μικροπράγματα, γραφεία, δρόμους, αυτοκίνητα (συμπεριλαμβανομένων λεωφορείων και ταξί!) είναι εξαιρετική. Συνήθως οι σειρές εποχής στην ελληνική τηλεόραση αποφεύγουν εξωτερικά πλάνα, εκτός κι αν είναι κάποιο απόμερο μέρος ή κάποια εξοχή.
Απλά δε θυμάμαι να είχαν εκπομπές που έδιναν βήμα σε κόσμο να πει τα προβλήματά του - μπορεί να κάνω και λάθος, το 1992 ήμανε μόλις 12! 
3 Likes
Τωρα σορυ αλλα τι τραγικο ψειρισμα ειναι αυτο. Και δεν εχω δει την σειρα (καμια του Τσαφουλια βασικα) οποτε δεν κανω τον δικηγορο, το ‘θα μας βγαλουν στις τηλεορασεις’ ειναι εκφραση που σημαινει θα μας δει ο κοσμος στις τηλεορσεις του, τις συσκευες του, δεν προυποθετει πουθενα υπαρξη πολλων καναλιων, η συγκεκριμενων εκπομπων, γτφ δηλαδη, ουτε το Σινεμα Σινς τοσο nitpicking.
3 Likes
Σας έχω πει πως μια φορά με “έβγαλε η τηλεόραση” (KρήτηTV) κατά λάθος, σε μια κατάληψη το '98 νομίζω (Αρσένης κτλ) πάνω στα κάγκελα της εισόδου του Γυμνασίου - όπου κρατούσα ένα τσιγάρο φίλου στο χέρι (δεν κάπνιζα προφανώς - δοκίμασα τσιγάρο ολότελα μετά τα 25) τάχα μου σαν να καπνίζω;
Με είδαν οι γονείς μου τηλεόραση live (αφού apparently “με έβγαλε” και αυτή) και όταν γύρισα σπίτι με πήρε ο διάολος και με σήκωσε - δεν θυμάμαι καν δηλαδή, πότε (και αν) πείσθηκαν τελικά ότι δεν κάπνιζα. Η γιαγιά μου και ο παππούς μου δε, δεν είχαν το κουράγιο να με κοιτάξουν στα μάτια για μέρες…
Στηρίζω το “θα μας βγάλουν στις τηλεοράσεις” → αν δεν έχεις πάθει, δεν ξέρεις.-
Δεν έχω δει τη σειρά αλλά εύγε 
10 Likes
αυτο το μινιθρεντ πηρε πολυ περιεργη τροπη. τώρα συνομιλούμε και με ανθρώπους της νύχτας
3 Likes
Εγω καταλαβα Ειδησεις παντως.
Ενω έχει καποιο ενδιαφέρον και μερικές καλές στιγμές, σου σκάνε κάτι ατάκες παιδικές που λές έλεος ρε Τσαφούλια !
Το γραψιμο πάει όλη την ώρα απο την κορυφη στον πάτο και ανάποδα. Κρίμα κ έχει κ κανα δυο καλούς ηθοποιούς.
Αρχίζω την χίμαιρα απόψε την μεταφορά απο το βιβλίο του Καραγάτση που τόσο λατρευω κ έχω ακουσει πολλές διαφορετικές απόψεις εδω κ μερικές εβδομάδες που ξεκινησε.
1 Like
Αυτό!
Ψειρισμα είναι αυτό που είπα για “τις τηλεοράσεις” αλλά αλήθεια μου τη σπάει να βλέπω ακριβές παραγωγές με ανακρίβειες. Απλά πιάστηκα από ένα μικρό λαθακι για να το πω σαν παράδειγμα.
20 Νοεμβρίου 1989 το Mega.
1 Iανουαριου 1990 Αντ1.