Όταν βλέπετε ελληνική τηλεόραση, προσπαθήστε να μην την συγκρίνετε με τηλεοπτικές παραγωγές US/UK.
Προφανώς απέχουμε πολύ από εκείνα τα στάνταρ, όμως θεωρώ ότι γίνονται αρκετά βήματα. Και ναι, οι σειρές του Τσαφούλια έχουν παίξει μεγάλο ρόλο γι’ αυτό και είναι όαση μπροστά σε άλλες που έχουν βγει τα τελευταία χρόνια.
Είμαι περίεργος κάποια στιγμή να δω τις 17 κλωστές του ιδίου.
Δε συμφωνώ, και ειδικά πλέον που τα τηλεοπτικά μπάτζετ έχουν μεγαλώσει και γίνονται ακριβές παραγωγές.
Αλλά ούτε είναι απαραίτητα για να γραφτούν διάλογοι της προκοπής, σαν να μιλάνε καθημερινοί άνθρωποι. Ή να γίνονται καθημερινές σειρές και να βγαίνουν οι σκηνές χωρίς πρόβες με τους ηθοποιούς να είναι σα να λένε το ποίημα στο σχολείο.
Θα είμαι αιώνια ευγνώμων στον Jon Hamm για το Mad Men και έκτοτε, τον βλέπω όπου τον πετύχω.
Γι’αυτο και κάθησα να δω και τη σειρά αυτή, που φαίνεται να καλύπτει το κενό της περιόδου στο θέμα “καλός άνθρωπος τα βρίσκει σκούρα και μπαίνει στον υπόκοσμο”, που σαν κόνσεπτ ομολογώ το έχω βαρεθεί μετα τα weeds/breaking bad/ozark κτλ. Δραματουργικά δεν βλέπω που μπορεί να πάει, και αυτή και είναι και η μοναδική μου ένσταση για αυτή τη σειρά.
Γιατι κατα τα άλλα, με την επίφαση των μικροκλοπων, η σειρά τελικά αποτελεί ένα βαθύ σχόλιο για το τι σημαίνει να είσαι σήμερα σύζυγος/πατερας/φιλος/ανταγωνιστης/εραστής/αδερφός/εργαζόμενος και πως αυτά συνδέονται με την επιτυχία και κατ’ ουσίαν, με τα λεφτά. Αν κρατήσει αυτή την αναζήτηση, η σειρά θα κρατήσει και εμένα.
Μαζί του ενα ωραίο καστ, με τις κυρίες Olivia Munn και Amanda Pitt να δίνουν ίσως από τις καλύτερες ερμηνείες τους - ειδικά η Munn.
Το ξεκινησα ψιλοχαζά, αλλά με κράτησε πολύ περισσότερο απ’ότι περίμενα, ως μια βαθιά, αντρική ιστορία.
Νομιζω τα εχω γραψει κι εγω για το Friends & Neighbors πριν κανα χρονο ή οποτε ηταν που βγηκε η σειρα. Φανταστικη σειρα απλα, σε ολα τα επιπεδα. Και μαλιστα με χαροποιησε παρα πολυ το οτι εχει ανανεωθει για 2η σεζον, την οποια χρειαζεται 100%.
Ευτυχως η σειρα εχει ακριβως μηδεν κοινα με το Breaking Bad.
Χαχα, καμια σχεση με edginess, απλα για μενα οι δυο σειρες στυλιστικα, σκηνοθετικα, αισθητικα, σεναριακα, και με καθε αλλο τροπο που μπορω να σκεφτω, δεν εχουν καμια σχεση μεταξυ τους. Ακομα και το σκηνικο ειναι μια τρελη αντιθεση μεταξυ της ημι-παρακμιακης επαρχιωτικης Αμερικης στα μεσα του New Mexico οπου οι πιο συνηθεις χαρακτηρες που θα βρεις ειναι drug lords, cartel goons, βρωμικοι σιχαμενοι ιδιοκτητες πλυντηριων αυτοκινητου, και πρεζακια, και μιας γκλαμουρατης νεοπλουτης Αμερικης στην οποια κυριολεκτικα ολοι οι χαρακτηρες εκτος απο τους ξεπλενηδες στο pawn shop ειναι λεφταδες με δοξα και φημη και ωραια εμφανιση.
Περαν αυτου, το “καλος ανθρωπος το ριχνει στην παρανομια γιατι εχει αναγκη πολλα λεφτα γρηγορα” ειναι μια αρκετα ευρεια περιγραφη, και δεν αγγιζει ουτε στην επιφανεια νομιζω το τι γινεται στην σειρα, αφου οπως πολυ σωστα εγραψες τα βασικα θεματα με τα οποια καταπιανεται ειναι εντελως διαφορετικα απο αυτο. Νομιζω εχει γενικα αρκετα τεραστια αποσταση το “σκοτωνω ενα σωρο κοσμο και μοιραζω χιλιαδες κιλα ναρκωτικα στους δρομους” απο το “κλεβω μερικα ρολογια και εναν ακριβο πινακα πιο πολυ ως εκδικηση παρα γιατι οντως θελω λεφτα” παντως
Το τελος της σεζον ηταν το μονο που εβγαζε νοημα με βαση την απελευθερωση του τυπου ουσιαστικα. Πλεον εχει δει πως ειναι να μην εχεις τα δεσμα του χρηματος και της καλοπερασης, και απλα κανει οτι γουσταρει. Δεν τολμω καν να τον συγκρινω με το σκουπιδι τον Walter White.
Αυτη η συζητηση μου θυμισε λιγο αυτους που ελεγαν οταν βγηκε το Dark οτι ειναι σαν το Stranger Things στα Γερμανικα, επειδη η σειρα ειχε παιδι που εξαφανιζεται στο πρωτο επεισοδιο, και εν τελει μιλαμε για 2 σειρες ολοκληρωτικα διαφορετικες.
εντελώς διαφορετικές ειναι το Wednesday με το Emily in Paris. Αν ειναι να μιλάμε για εντελώς διαφορετικές.
Βασικά, από όσα έχω δει και θυμάμαι, και εν πολλοίς λόγω BB και Saul, σχολιάζω ότι τα τελευταία πολλά χρόνια, υπάρχει στην τηλεόραση κάποιος που το ρίχνει στην παρανομία λογω απόνης ζωής. Για μενα αυτό ειναι ένα κοινο theme Που διατρέχει όλες τις σειρές. Τωρα, μικροαστος,μεγαλοαστος, ισπανοφωνος, αγγλοφωνος, λιγη σημασια εχει γιατι και εδώ έχουμε όλα τα κλισε
Summary
δρα σολο / βρισκει συνεργατη (χωρις να θελει). ειναι στην αρχη ατζαμης, μαθαινει μετα. Στην αρχη το κρυβει καλα, μετα οχι τοσο. Γλυκαινεται και χαλαρωνει, την παταει. τον παιρνουν πρεφα οι καρχαριες, τον κυνηγανε. τον κλεβουν. κλεβει. καποιος πεθαινει. οι φιλοι του τον ψιλοπαρατανε. καποιοι οχι. κτλ δεν συνεχίζω
γι αυτο και έγραψα οτι η επιφάνεια ειναι κλισεδιάρικη, αλλά από κάτω έχει περισσότερη ουσία, που με κράτησε κι όλας. εχει και ενα κοινωνικο/ταξικο σχόλιο, ολα καλα. το τελος τελος με ψιλοχαλασε, αλλα οκ, και που να πηγαινε ;
και εκει κλισε - περιμενε αν τραβηξει 5 σεζον, μπορει να γινει και αυτος walter white
“Αθωα νεαρη με καλες προθεσεις μπαινει σε ενα καινουριο περιβαλλον στο οποιο νιωθει outcast καθως ολοι γυρω της ειναι διαφορετικοι, και μπλεκει σε ενα σωρο περιπετειες την στιγμη που πρεπει να βρει τις ισορροπιες στις διαπροσωπικες της σχεσεις”
Οριστε, το κανω κι εγω
Ναι μωρε οκ καταλαβαινω τι λες, ας πουμε οτι θα επρεπε να ειχα προσθεσει αυτο εδω το κομματι για να διευκρινισω παραπανω αν σε ικανοποιει:
Ακομα κανεις για A Knight of the Seven Kingdoms? Δευτερο επεισοδιο λατρεια και αυτο. Το καστινγκ ειναι πραγματικα εξαιρετικο. Ειδικα το ντουετο Dunk κ Egg
Πολυ ωραιο και σε διαφορετικο υφος,πιο αναλαφρο.Ο πιτσιρικος θεος!
Μυθικη σκηνη …αυτοσαρκασμου και τρολαρισματος στο πρωτο επεισοδιο,οταν παει να σκασει το εμβληματικο theme και το κοβει για να δειξει τον αλλο να χεζει!
Ωραία ήταν η πρώτη σεζόν αν και 1-2 κλικ κάτω από αυτές του netflix. Δεν ξέρω αν θα πάνε πιο κοντά στο ομώνυμο κόμικ του Miller, σαν να βλέπω κάποια μικρά clues σε αυτό το trailer, αν και δεν το νομίζω. Ευχάριστη έκπληξη η Jones.
Αντίθετα με τις σειρες μυστηρίου του Νετφλιξ που ξεχνας τι γίνεται, ενώ τις βλέπεις, αυτή εδώ έχει ψωμί. Έχουμε δει τα 2/3 και μας έχει κρατήσει. Ο πάνισερ και η θλιμμένη φάτσα του, πάντα εγγύηση
Ρε συ, η τύπισσα είναι πεντάμορφη οκ αλλά ποζάρει συνέχεια. Συνέχεια όμως. Και ο Πάνισερ έχει την ίδια φάτσα πάντα. Άλλαξέ την ρε φίλος. Και το φινάλε είναι μια μεγαλοπρεπέστατη παπαριά. Το φχαριστήθηκα απότι κατάλαβες