We Own This City δινει πονο ο τεραστιος Jon…
Χτες τελειώσαμε την Μεγάλη Χίμαιρα
Συνολικά η αρχική μου άποψη δεν άλλαξε δραματικά 180 μοίρες, αλλά σίγουρα μετατοπίστηκε αισθητά προς το καλύτερο, ειδικά δε με τα τελευταία 3 (εκ των 6 συνολικών) επεισόδια… εκτιμώ πολύ το οτιδήποτε προσπαθεί να σε βάλει σε μια διαδικασία εσωτερικής διεργασίας και στοχασμού πάνω του, χωρίς να το φωνάζει ή να το επικοινωνεί με τρόπο εύκολο ή φτηνό - δεδομένου πάντα και για τι πράγμα μιλάμε και σε τι πλαίσιο το τοποθετούμε- αλλά κυρίως προβληματικό απέναντι στην ίδια του τη φύση σαν έργο.
Εκτίμησα λοιπόν πολύ την σιωπή της σειράς και τη ροπή της προς την εσωστρέφεια - διότι μια τέτοια ιστορία (και για όποιον έχει διαβάσει το βιβλίο αλλά και για όποιον καταλαβαίνει τι βλέπει anyway) που βρίθει εσωτερικών συγκρούσεων και βάζει σε πρώτο πλάνο μια βαθιά προσωπική διαδρομή αναζήτησης ταυτότητας, τοποθετημένη σε ένα περιβάλλον έντονης κοινωνικής καταπίεσης (στο οποίο έρχονται να προστεθούν και οι πολύπλοκοι ηθικοί και μη φραγμοί - προϊόντα της ίδιας της ανθρώπινης φύσης) δεν θα ήθελα προσωπικά να την δω να “φωνάζει” όλα τα παραπάνω.
Αντιθέτως η σειρά γίνεται εντελώς αντι-εμπορική όσο πλησιάζει στο (δυσβάσταχτο) φινάλε της και φειδωλά ερμηνευτικά ξεσπάσματα από το (εξαιρετικό) της cast οικοδομούν συνολικά μια εμπειρία που, με τα πάνω και τα κάτω της, είναι κατ’ εμέ ένα αρκούντως αξιόλογο πετυχημένο “πείραμα” στη δημιουργία ενός τηλεοπτικού ελληνόφωνου δράματος εποχής που ούτε μυρίζει ναφθαλίνη, ούτε ακολουθεί την πεπατημένη (και την αισθητική ταυτότητα εννοείται, μιας και όπως είχα πει και στο προηγούμενό μου post, δεν είναι κάθε μέρα που μια σειρά εποχής δεν μυρίζει καρποσταλ και φίλτρα instagram) προσφάτων σειρών όπως το “Νησί” πχ κτλ…
Και εν τέλει οι πιο αδύναμες στιγμές της σειράς είναι όταν οι διάλογοι παίρνουν τα ηνία από τα βλέμματα ή το γεμάτο εσωστρέφεια επίσης voice over (εδώ το κείμενο του Καραγάτση πάει στον αυτόματο και “ανεβάζει” τη σειρά κατακόρυφα) - στα 3 πρώτα επεισόδια κατά βάση (και εκεί, όχι διαρκώς).
Τα τελευταία 2 ειδικά (και δη το τελευταίο, ένα μαύρο μικρό διαμαντάκι που δύσκολα θα το έβλεπα ξανά δεύτερη φορά και δεν θα ζοριζόμουν το ίδιο με την πρώτη) με την παλλόμενη βουβή τους ένταση και την ολοένα πιο αφηρημένη κατάδυση στις μύχιες επιθυμίες/σκέψεις των κεντρικών της προσώπων είναι μάλλον και αυτό που θα έπρεπε να ήταν ολόκληρη η σειρά εξαρχής - αλλά αντιλαμβάνομαι τόσο τους φυσικούς περιορισμούς, όσο και τη δυσκολία διαχείρισης του πρωτότυπου κειμένου. Υπάρχουν και αλλαγές, υπάρχουν και παραλείψεις, υπάρχουν πράγματα που θα “λείαιναν” λίγο την στριφνή της επιφάνεια ή θα την έκαναν πιο συμβατή με ένα ευρύτερο κοινό/ή θα “περπατούσε” και καλύτερα ως έχει - αλλά το αποτέλεσμα είναι πολύ κοντά, τόσο στο πνεύμα του βιβλίου, όσο και σε αυτό που υιοθέτησε η σειρά σαν ταυτότητα, οπότε για εμένα όλο αυτό δούλεψε συνολικά μια χαρά.
Τεσπά αυτά - legit καλή σειρά, μετρημένη τόσο - όσο και με δική της ταυτότητα, με τις αδυναμίες της και τα προτερήματά της. Καλή διασκευή, θα μπορούσε σίγουρα για κάτι παραπάνω, αλλά και πάλι το αποτέλεσμα κρίνεται κατ’ εμέ ικανοποιητικότατο.
Όπως ακριβώς τα λες.
Εγώ όταν έμαθα ότι θα γίνει η σειρά, την είδα σνομπ και είπα να απέχω, καθότι τον Καραγάτση τον έχω πολύ ψηλά και δεν ήθελα μέτρια αποτελέσματα.
Εντέλει, δεχόμενος και λίγη πίεση, πείστηκα και οι πρώτες εντυπώσεις από τα πρώτα επεισόδια ήταν χλιαρές, αλλά όχι και του πεταματού. Στα επόμενα, όμως, τα πράγματα βελτιώθηκαν πάρα πολύ και τολμώ να πω ότι σε σημεία το τίμησε το κείμενο και με το παραπάνω, παραμένοντας πολύ αξιοπρεπής και στα λοιπά τεχνικά της.
Για σήμερα, έχω αφήσει το τελευταίο επεισόδιο και ομολογώ ότι τόσο αυτά που λες, όσο και όσα διάβασα δεξιά κι αριστερά, με κάνουν να ανυπομονώ.
Περι Καραγάτση
Ο Δημοκίδης στα Μικροπράγματα Podcast, έχει δυο φα ντα στι κα επεισόδια για τον Καραγάτση, τόσο για τη ζωή του, όσο και για τα (πολλα) που εγιναν μετα τον θάνατό του.
Τσεκάρετε !
Πιάνοντας και την έτερη -μετά την Χίμαιρα- ελληνική σειρά για την οποία έγινε/γίνεται πολύς θόρυβος, ας πω (κι εγώ) μια αποψούλα για το «Ριφιφί», λοιπόν.
Εν γένει, τη βρήκα καλή σαν δουλειά, με ωραίο ρυθμό και στήσιμο. Επίσης, για εμάς που ζήσαμε τα παιδικά/εφηβικά μας χρόνια την περίοδο που διαδραματίζεται η σειρά, θεωρώ πως μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι αποδόθηκε αρκετά πιστά και πειστικά. Αναντίρρητα, υπάρχουν δάνεια από έτερες ξένες σειρές (και χαρακτήρες, συγκεκριμένα) που έκαναν επιτυχία τα τελευταία χρόνια, αλλά πιστεύω πως αυτά ενσωματώθηκαν με τέτοιο τρόπο που δεν ενόχλησαν (πολύ). Το ταλέντο του Τσαφούλια, αδιαμφισβήτητο, επίσης.
Αυτό που εγώ βρήκα αρκετά ενοχλητικό σε σημεία ήταν κάποια προβλεπέ στερεότυπα, στα οποία δόθηκε έμφαση για να γίνουν τικ σε κάποια κουτάκια κοινωνικοοικονομικής/πολιτικής καταγγελίας, χωρίς να το θεωρώ απαραίτητο. Δική μου αίσθηση αυτή και σε διακριτά σημεία, στα οποία ένιωσα αρκετά αμήχανα, χωρίς να μου κλέψει, ωστόσο, κάτι από τη γενική αίσθηση που αποκόμισα.
Για το τέλος, θα αφήσω τη δεύτερη, μεγάλη ιστορία που «έτρεξε» η σειρά παραλλήλως της μπούκας στην τράπεζα (γεγονός το οποίο θυμάμαι ξεκάθαρα από την τότε εποχή), η οποία είναι μεν πραγματική (με τις όποιες αλλαγές της δραματοποίησης), αλλά ασυσχέτιστη με το ριφιφί (ας πούμε ότι κοινός παρονομαστής είναι οι τράπεζες). Αν και όταν συνέβη αυτό, ήμουν ήδη στο Λύκειο, η ένταση του γεγονότος τότε, σε συνάρτηση και με κάποια δραματικά προσωπικά μου βιώματα που ήρθαν πολύ αργότερα, με είχαν κάνει να θάψω στη μνήμη μου, το υπέρτατο δράμα, με το οποίο έκλεισε η σειρά, αλλά και στιγματίστηκαν οι ζωές των πραγματικών προσώπων.
Summary
Όσοι αντέχετε τις εικόνες και τις 3 λέξεις που θα σας τσακίσουν, παρακάτω:
επανέρχομαι, και ειδικά για τον φιλο @potofgold
μια χαρά ηταν η μινι-σειρα, και ωραία τελείωσε. Καθώς εξετάζει το γονεϊκό τραύμα από τα προβλήματα των παιδιών, έχει μια ολοκλήρωση που ειναι in character.
το μονο που με χαλασε ειναι - major spoiler alert
-
οτι πιασανε την κακια μεν, αλλα οταν βλεπεις οτι εχεις να δεις αλλα 40 λεπτα, ξερεις οτι ερχεται ανατροπη, αλλα οκ.
-
οτι η γιαγια καλό θα ήταν να μην γράψει τα πάντα, σε γράμμα για την κορη της. Ας μαθαινε ο θεατης την αληθεια, αλλα οχι η πρωταγωνιστρια, της οποιας την κουνιαδα σκοτωσε η γιαγια για να κλεψει το παιδι της, η κορη της - πως μπορεις να συνεχισεις να ζεις μετα ; με τετοιο μυστικο απο τον αντρα σου ;
κατα τα αλλα, στο τελος που ο πανισερ κλαιει, ηθελα να κλαψω και εγω με την ερμηνεια του
all in all, καλά περάσαμε όμως.
A knight of the seven kingdoms βλεπουμε; Καθε επεισοδιο ολο και καλυτερο. Τρομερες ερμηνειες (ο πιτσιρικος Egg αποκαλυψη), μουντη (οτι πρεπει) ατμοσφαιρα, εχει γενικα οτι λατρεψαμε και λατρευουμε σε GoT και HotD χωρις να ειναι τιποτα επιτηδευμενο. Τα φιναλε των ep. 3 και 4 ολα τα λεφτα!
Περιμενω να τελειωσει για να τα δω ολα μαζεμενα. Βλεπω αλλες σειρες αυτη την εποχη, και ακομα εχω στην λιστα το Welcome To Derry.
Αν και ειμαι σιγουρος οτι εχεις δικιο σε ολα, νομιζω οτι δεν ειμαι τοσο ενθουσιασμενος για αυτην την σειρα απο το συμπαν του Martin, κυριως γιατι Α) δεν εχει το grand scale που εχουν οι αλλες δυο, και γιατι Β) δεν εχει δρακους (απο οσο ξερω δηλαδη !) που ειναι τεραστιο ατου στο HOTD.
Αυτά ακριβώς τα δύο + η ύπαρξη αρκετού τρολοχιουμορ late 90s Martin είναι 3 πολύ δυνατά hooks με τα οποία λογικά θα σε κερδίσει η σειρά. Κι εγώ πριν το δω προβληματιζόμουν, αλλά επεισόδιο με το επεισόδιο εξελίσσεται σε κάτι πραγματικά ξεχωριστό εντός του συγκεκριμένου universe. .
To knight of the seven kingdoms οσο προχωράει στα επεισόδια τοσο πιο ενδιαφέρον γινεται παρα την απλη του ιστορια. 3-4 μου αρεσαν πολυ.
Απο την αλλη τελειωσα fallout s2 που απ οτι καταλαβαίνω δεν εχει ασχοληθεί κανεις(και ισως οχι αδικα)
Πολυ μετρια η 2 σεζον σε σχεση με την πρωτη που μου αρεσε πολυ. Σε καθε περιπτωση βλέπετε ευχάριστα αλλα πεσαν στην παγιδα να προσπαθουν να βαλουν πολλα πραγματα απο το new vegas ακομα και ως easter egg και εγινε ενας αχταρμάς. Κριμα γιατι περιμενα κατι πολυ καλυτερο.
Πάτε την κουβέντα για το Game Of Thrones στο θρετν του Game Of Thrones μωρέ – και διορθώστε κάποιος που μπορεί το όνομα εκεί με την ευκαιρία.
Για δεύτερη σαιζόν Fallout τα ακριβώς ανάποδα, παρεάκι Ghoul/Lucy/Dogmeat δεν χάνει, Deathclaws μούρλια, επεισόδια 4 + 5 εκεί ψηλά και στα δύο τελευταία σκάνε ατάκες ζωής (‘don’t think of them as human beings, think of them as Americans’ :')).
Αυτό που μου φάνηκε περισσότερο κάπως ήταν ότι το κλείσιμο άφησε πιο πολύ σα mid-season παρά σα φινάλε, αλλά κατά τα άλλα εκεί από τώρα για τη συνέχεια. ![]()

Ε ναι αλλωστε αυτο το θρεντ δεν ειναι οτι ναναι ηδη ουτως ή αλλως ![]()
Φινάλε 4ep Night of the Seventh Kingdoms με standing ovation,ουρλιαχτά γηπέδου και Game of Thrones Theme στην μαπα!
χμμ δεν ξερω πολυ fan service και λιγη ουσια… Ειχαν σταν χερια τους ενα απο τους πιο iconic villain (mr House) και δεν τον αξιοποίησαν καθολου.
Ghoul/Lucy/Dogmeat ειχαν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον απο τα 6!! διαφορετικά storylines
Ghoul/Lucy / πατερας lucy’s / αδερφος Lucy’s / Γκομενος Lucy / vault 33 / flashback Ghoul και ολα τα ξεπετούσαν γρηγορα για να παμε παρα κατω…
anyway ακομα και ετσι ηταν ευχάριστη αλλα σιγουρα περίμενα κατι καλυτερο.
Να το δείτε, είναι ωραίο. Ιρλανδέζικο.
Καθ υπερβολή για να γίνει αντιληπτή η φάση θα πω ότι είναι μια μίξη Παρά Πέντε με Yellow Jackets.
Καλά ντε.
Παρακολουθώ τους “Αθώους” στο Mega, σειρά επίσης βασισμένη σε πεζογράφημα (τον “Κατάδικο” του Θεοτόκη), και μέχρι στιγμής δεν μ’ έχει απογοητεύσει. Ντάξει, έχουν παίξει δύο επεισόδια και έχουν προγραμματιστεί συνολικά δεκάξι (?). Αλλά το καστ είναι πολύ καλό, η σκηνοθεσία προσεγμένη και η Ζιώγα, η οποία έχει διασκευάσει το έργο, έχει κάνει αξιόλογες δουλειές στην τηλεόραση. Θα ήθελα πολύ να διαβάσω και μια δική σου κριτική/οπτική για τη σειρά κάποια στιγμή.
Άσχετο/σχετικό… υπάρχουν πουθενά (δωρεάν διαθέσιμα) τα πλήρη επεισόδια της σειράς McGyver ? Να θυμηθούμε τα παιδικά μας χρόνια… στο youtube μόνο μικρά αποσπάσματα βρίσκω.
στο γνωστο ελληνικο torrent site παιζει και η παλια σειρά του 85 ολες οι σεζον αλλά και η καινουρια του 16
Τα εχω κατεβασμενα απο τον παλιο καλο καιρό…
Για την ωρα βλεπω το Married with children, που εχω με τον ιδιο τροπο. Δε με χαλάει καθόλου ομως.

