Θα ήθελα να παρατηρήσω το εξής: Είναι λάθος να αποδίδεται σε ρατσιστικά αντανακλαστικά η οποιαδήποτε αντίδραση έχει να κάνει με το χρώμα του δέρματος του τάδε ηθοποιού που γίνεται κάστινγκ στον τάδε ρόλο.
Sure, πολλές φορές όντως ο άλλος που αρχίζει να φωνάζει είναι απλά ρατσιστής / ξενόφοβος φασιστάκος και δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε περαιτέρω.
Ο δικός μου προβληματισμός όμως - και φαντάζομαι αρκετών άλλων - είναι ότι αυτό το “άνοιγμα”/diversification της βιομηχανίας του θεάματος την τελευταία δεκαετία με εικοσαετία, χονδρικά, στα χαρτιά μεν έχει ευγενές κίνητρο (τέλος πάντων να μην τρώμε όλη την ώρα στη μάπα άσπρες μάπες, pun intended) αλλά στην πράξη είναι μια διαδικασία εντελώς ατσούμπαλη, γιατί γίνεται με το στανιό. Αντί δηλαδή π.χ. να πουν τα στούντιο ξέρεις τι, ας αρχίσουμε να γυρίζουμε και ταινίες/σειρές που δεν εκτυλίσσονται απαραίτητα στη Βόρεια Αμερική ή στη Δυτική Ευρώπη (ή σε imagined χωροχρόνους που όμως αισθητικά/πολιτισμικά ανάγονται και πάλι στις συγκεκριμένες ευρύτερες περιοχές), αλλά και στην Αφρική, στην Ασία, στη Λατινική Αμερική, να ανοίξει λίγο το μάτι και το μυαλό του άλλου, να αξιοποιηθούν με οργανικό τρόπο υποκριτικά ταλέντα από άλλες “φυλές”, τι κάνουν; Ακολουθούν κατά βάση την εύκολη λύση, χρησιμοποιούν τις ίδιες, τις παλιές καλές θεματικές (που ξέρουν ότι πουλάνε δηλαδή) και απλά “φυτεύουν” μέσα έναν-δυο μαύρους ή ασιατικής καταγωγής ηθοποιούς, για να πουν ότι σπάμε και τα φυλετικά στερεότυπα ξέρω γω. Αφήστε ρε αλεπουδιάρηδες! Όχι μόνο δεν “γκρεμίζετε τείχη” έτσι όπως το κάνετε αλλά στην πραγματικότητα πετυχαίνετε το ακριβώς αντίθετο: ενισχύετε τις διαφυλετικές / εθνοτικές εντάσεις.
Υποθέτω όλοι μας μπορούμε να σκεφτούμε κωμικά ατυχή παραδείγματα βεβιασμένης χρήσης μη-λευκών ηθοποιών σε καταστάσεις που δεν μπορείς παρά να πεις “what the actual fuck”. Εγώ π.χ. ακόμα θυμάμαι να βλέπω κάποια χρόνια πριν μια ταινία για τη ζωή της βασίλισσας της Σκωτίας, Μαρίας (με την Σέρσα Ρόναν στον πρωταγωνιστικό ρόλο και την Μάργκο Ρόμπι σε αυτόν της βασίλισσας Ελισάβετ - συμπαθητικό ταινιάκι btw, αν και σε καμία περίπτωση αριστούργημα), και σε ένα σημείο να γουρλώνω τα μάτια βλέποντας στον ρόλο του Άγγλου πρέσβη στη Σκωτία έναν μαύρο! Συγκεκριμένα, είχαν βάλει να τον υποδυθεί ο Άντριαν Λέστερ, ένας εξαιρετικός ηθοποιός παρεμπιπτόντως (τον είδα ως Άμλετ σε μια ταινία και ανατρίχιασα με την ερμηνεία του) …αλλά ρε μαλάκες, ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ, μαύρος ευγενής στη Βρετανία του 16ου αιώνα;;;; Περιμένετε ειλικρινά ότι κάτι τέτοιο θα φανεί πειστικό σε οποιονδήποτε;;;;
Και υπάρχει βέβαια και το παρακάτω σπαρταριστό βίντεο από τον Νοτιοαφρικάνο κωμικό Τρέβορ Νόα, ο οποίος διηγείται πώς ο αρχικός ενθουσιασμός του απέναντι στην προοπτική του Ίντρις Έλμπα ως νέου Τζέιμς Μποντ μετατράπηκε σε σκεπτικισμό, αποκλειστικά για πρακτικούς λόγους:
Εν ολίγοις: Θέλετε κάθε καινούργια ταινία ή σειρά να έχει “racial quota”; Τότε τουλάχιστον χειριστείτε το έξυπνα. Όπως το έκαναν π.χ. στο Bridgerton, όπου σε αρκετά πρώιμο σημείο της αφήγησης αποκαλύπτεται ότι δεν πρόκειται για την πραγματική βικτωριανή Αγγλία αλλά για μια εναλλακτική ιστορία της, όπου όλες οι μειονότητες έχουν ήδη από χρόνια αποκτήσει ισότιμα δικαιώματα με τους λευκούς. Και μετά απλά την ξεχνάς αυτή τη λεπτομέρεια!
