Εγώ πάλι θα ήθελα να γεννηθώ σε έναν κόσμο που θα παίρνει και η ΑΕΚ κάνα πρωτάθλημα…οπότε σίγουρα δεν υπάρχει μετεμψύχωση

Όχι δεν υπαρχει.Αν δε δω φωτογραφιες δεν πιστευω!

Δεν έχουν λεμούριους εκεί! :p:p

Έχουν όμως άλλα συμπαθή δίποδα το φύλο των οποίων είναι ακόμα υπο διερεύνηση.

Πολύ ωραίο θέμα!.. τώρα το είδα… Καλά έκανες που το άνοιξες φίλτατε Gigatron!

Είναι κάτι που με έχει απασχολήσει πολύ. Και πρόσφατα λίγο πιο έντονα καθώς είχα και προσωπική εμπειρία με θέμα θανάτου… οπότε στο μυαλό μου τριγυρνούσαν διάφορες σκέψεις…
Το να πιστεύουμε σε μια ζωή μετά τον θάνατο κάνει τον πόνο του θανάτου λιγότερο οδυνηρό… γιατί αλλιώς, η απώλεια είναι ΠΟΛΥ ανυπόφορη και μεγάλη.
Ο άνθρωπος δυσκολεύεται πάρα πολύ να πιστέψει, και να συνηθίσει στην ιδέα της “μη ύπαρξης”… του “μη όντος”… του “τίποτα”…
Και ζει τη ζωή του “ξεχνώντας” ότι όλοι πεθαίνουμε… αργά ή γρήγορα… ότι ο θάνατος είναι το μόνο ΣΙΓΟΥΡΟ πράγμα…

Δεν έχω διαβάσει τα προηγούμενα ποστς, οπότε θα επανέλθω δρυμήτερη…

μπααα τίποτα δεν υπάρχει…σκοτάδι πισσοσκόταδο μαύρο σκοτάδι πίσσα μάλλον ο άνθρωπος δε μπορεί να δεχτεί το γεγονός ότι είναι “προσωρινός”…κ έτσι ξεχνάει να ζήσει ελεύθερα…

Κάνεις μεγάλο λάθος. Υπάρχουν άνθρωποι, που ενώ πιστεύουν στην μετά θάνατον ζωή, έχουν μάθει ελεύθεροι να ζουν: κλικ->http://www.youtube.com/watch?v=stuFRRkRhg4

για μένα απλά δεν μπορείς να είσαι ελεύθερος όταν έχεις πείσει τον εαυτό σου ότι μπορείς να ζήσεις μετά θάνατον όπως θες ξεχνώντας το τώρα…επομένως οι στίχοι του συγκεκριμένου τραγουδιού πιστεύω ότι έχουν αντιφατικά μηνύματα…δε μπορείς από τη μια να λες ας πάμε κόντρα στην κοινωνία,και από την άλλη να λες “η εκκλησιά δε πεθαίνει”

οι ελεύθεροι δεν “πάνε κόντρα” στην κοινωνία. Πάνε κόντρα στην νέα τάξη πραγμάτων (αγγλιστί new world order)

Στο κάτωθεν σάητ μπορείς να ενημερωθείς καλύτερα για την κατάσταση που έχει φτάσει ο κόσμος:
http://www.liako.gr/news/

Θα τολμούσα να σου προτείνω και τρία βιβλία:

thanks για τα βιβλία, δε τα έχω διαβάσει αλλά ξέρω περί τίνος πρόκειται…σήμερα μάλιστα διάβαζα κάτι πολύ σχετικό…και βασικά δεν εννοούσα ότι πηγαίνοντας κόντρα στην κοινωνία είσαι ελεύθερος…απλά δε μπορούν από τη μία να λένε “μην γίνεσαι υποχείριο” και από την άλλη “ναι πίστεψε ότι θα έρθει η δευτέρα παρουσία και θα αναστηθείς κ θα βρεις τη σωτηρία κλπ” είναι υποκειμενικό το πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας την ελευθερία, εξάλλου και στο προηγούμενο ποστ τόνισα ότι αυτά που λέω είναι η προσωπική μου γνώμη…

Η πίστη είναι προσωπική και δεν υποχρεώνεται κανείς να πιστέψει χωρίς την θέλησή του. Είναι δηλαδή “ελεύθερος” να πιστέψει ή όχι.

Και για να αναρτήσω και έναν διαδικτυακό σύνδεσμο με κάτι πιο πολύ “της νεολαίας”, αν θες άκου το παρακάτω κομμάτι: http://www.youtube.com/watch?v=MCh5pMb3Ows

Ελευθερία σημαίνει να μην έχεις καμιά νοητική εξάρτηση με τον παρωδικό κόσμο. Να γίνεσαι τόσο μικρός που να “χωράς” παντού μέσα του και το μεγαλείο σου να είναι τόσο μεγάλο που να μην μπορει να μετριέται με υλιστικά κριτήρια…Ελευθερία είναι να είσαι στο εδώ και στο τώρα. Προσπάθησε να ορίσεις το “εδώ” και το “τώρα” και μπορεί φευγαλέα να νοιώσεις τον φαινομενικό κόσμο να μικραίνει…Ίσως hellena ο κόσμος να είναι προσωρινός και όχι εμείς…

για μένα τόσο ο κόσμος όσο κ εμείς είμαστε “προσωρινοί”…και όσο για την ελευθερία, πιστεύω ότι κάποιος είναι ελεύθερος όταν ζει όπως πραγματικά θέλει…απλά δε μου αρέσει να μου λένε “αυτό είναι το σωστό”, είναι επιλογή του καθενός το πως θα ζήσει ή τι θα πιστεύει…

Ακριβώς. Στην τελική, στον μόνο που δείνεις αναφορά είναι ο εαυτός σου…

+1
Πραγματικά φανταστικό ποστ.
Πολύ όμορφοι στοχασμοί, που προκαλούν τον άλλον να ΣΚΕΦΤΕΙ σοβαρά τις θέσεις του…

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου με την αρχή του ποστ σου.
“Μη δεσμεύεσαι με καμία δέσμευση”. Αυτό είναι ελευθερία.
Τη στιγμή που λαχταράς να γίνεις κάτι… παύεις να είσαι ελεύθερος.
Το καθήκον σου είναι να ΕΙΣΑΙ!.. και όχι να είσαι ΑΥΤΟ ή ΤΟ ΑΛΛΟ.
Δεν είναι ανάγκη δηλαδή να προσπαθείς καν-> απλά να είσαι.
Η πραγματικότητα είναι μόνο μια σύμβαση- το σήμερα είναι πάντα σήμερα.
-“Που βρίσκομαι?”
-“Εδώ.”
-“Τι ώρα είναι?”
-“Τώρα.”
Είσαι εδώ-τώρα-απολύτως ζωντανός.
Αν δεν είσαι ευτυχισμένος εδώ και τώρα, δε θα γίνεις ποτέ.
Ούτε σε μια 2η ούτε σε μία 3η ζωή (αν υπάρχει μεταθανάτια… )
Οτιδήποτε κι αν έχεις στην κατοχή σου, θα το χάσεις με τον θάνατό σου.
Είτε πεθάνεις καθιστός, είτε πεθάνεις όρθιος, και στις δύο περιπτώσεις…
κανένα πρόβλημα… αφού ούτως η άλλως το αποτέλεσμα είναι ίδιο.
Όπως είπα και σε προηγούμενο ποστ μου:
Θάνατος σημαίνει μετάβαση στο “τίποτα”.
Χρειάζεται χρόνος για να κατανοήσεις το “τίποτα”.

Απο την άλλη… Προσωρινότητα… μμμ…
Πώς είναι δυνατόν οι σταγόνες του νερού να γνωρίζουν ότι αποτελούν ένα ποτάμι?..
το ψάρι κολυμπάει-> το νερό δεν έχει τέλος…
Το πουλί πετάει-> ο ουρανός δεν έχει τέλος.
Εμείς ζούμε… και μετά πεθαίνουμε… Αλλά ο κόσμος δεν έχει τέλος.
Η γεννησή μας δεν είναι η αρχή του κόσμου. Και ο θάνατος μας δεν είναι το τέλος του.
Άρα, εδώ έρχομαι στο ποστ του φίλτατου που με έβαλλε σε σκέψεις:
ΠΩΣ γίνεται να είναι προσωρινός ο κόσμος? πεθαίνει δηλαδή? Αν ναι, πώς?

:|:|:|:|
Εγώ ακούω τώρα το Agharta άλλη καίγεται.

:|:|:|:|
Εγώ ακούω τώρα το Agharta,άλλη καίγεται.

Edit:Μπα και εγώ τα ίδια.Double Post έκανα…Πφφφφφφ

Αυτό ακριβώς! Τελείως ρήση yoga αυτό που γράφεις (τυχαία ή όχι).
Είχα κάνει κάποια σχετικά ποστ στο “Πιστεύετε στο θεό ή οχι” θρεντ, γράφω και έκει κάποιες παρόμοιες σκέψεις περι υπαρξης - κόσμου κλπ.

Θάνατος σημαίνει μετάβαση στο “τίποτα”.
Χρειάζεται χρόνος για να κατανοήσεις το “τίποτα”.

H εμπειρία είναι πάντα πιο σημαντική από τη γνώση. Μπορεί να μην μπορούμε να αντιληφθούμε νοητικά το κενό (το τίποτα) ωστόσο μπορούμε να το βιώσουμε. Και αυτό συμβαίνει στον θάνατο.

Άρα, εδώ έρχομαι στο ποστ του φίλτατου που με έβαλλε σε σκέψεις:
ΠΩΣ γίνεται να είναι προσωρινός ο κόσμος? πεθαίνει δηλαδή? Αν ναι, πώς?

Διάφορες φιλοσοφίες υπονοούν τα εξής: H ύπαρξη χωρίζεται σε συνείδηση και ατομικότητα (το “εγώ”). Η ταύτιση της συνείδησης με την μορφή της είναι αυτή που δημιουργεί την ατομικότητα. Κατά κάποιον τρόπο το “εγώ” εμποδίζει την ελέυθερη ροή της ενέργειας/συνείδησης. Αυτο δημιουργέι και την αίσθηση του χρόνου από την πλευρά του “εγώ”. Aρα χρόνος (υποκειμενικός) είναι το διάστημα που χρειάζεται μέχρι η ατομικότητα να “πέσει / κυλήσει/ εξαφανιστεί” μέσα στην ίδια την συνείδηση από την οποία μορφοποιείται. Η έκφραση της ατομικότητας είναι ο νους (όπου νους εννοείται το μυαλό και το σώμα σαν σύνολο). Ο φαινομενικός κόσμος είναι η όπτική της ατομικότητας απέναντι στο όλον. Το φιλτράρισμα του άχρονού τώρα από το παρωδικό “εγώ”. Άρα νους - ύλη - χώρος -χρόνος είναι αλληλένδετα. Αυτός ο κόσμος φτάνει στο τέλος του με τον θάνατο της ατομικότητας.

Μιας και με αυτά που γράφεις νομίζω πιάνεις το νόημα του “εδώ και τώρα” σου προτείνω να διαβάσεις το βιβλίο “Η δύναμη του Τώρα” από τον Εchart Tolle, o οποίος και καλύτερα από εμένα τα γράφει, αλλά και είχε και τις εμπειρίες που απαιτούνται για να σου μεταδώσει το πως έφτασε αυτός στην αλήθεια του.
Cheers! 8)

Δεν ξερω αν υπαρχει μεταθανατια ζωη και πραγματικα εχει σημασια? για να πω την αληθεια κ μονο η εκφραση “μεταθανατια ζωη" μου φαινεται λαθος. Θανατος ειναι το τελος της ζωης, οποτε :-sσκεφτομαι:-k πως αν υπηρχε ζωη μετα απο αυτο δεν θα το λεγαμε θανατο. Νομιζω ειναι μια ανθρωπινη καταπραιντικη εφευρεση. Ξερεις "μπορει η ζωη σου να ειναι μαυρα σκατα τωρα, αλλα μετα το θανατο σε περιμενει ο παραδεισος!!” Μπουρδες!!Το “τωρα” ειναι σημαντικο να ζουμε κ να ειμαστε πληρεις απο αυτο. Ολα εδω συμβαινουν ο “παραδεισος” και η “κολαση” ειναι στην ψυχη μας κατα τη γνωμη μου. Δεν μ’αρεσουν τα πρεπει και δεν πιστευω στο : “ο θεος βλεπει και θα σε τιμωρησει” που λεει η γιαγια μου. Ολα εδω πληρωνονται! Χτιζω μια ομορφη ζωη τωρα ετσι ωστε ακομα και αν υπαρχει ζωη μετα τον θανατο, να ξερω τον τροπο να την κανω κ επειτα ομορφη πολυ πιο γρηγορα!!! :p:roll:8O

Εξαιρετικο βιβλιο ! Το συνιστω και εγω ! :thumbup:

@ elmarad & Night*Sky:
thanks πολύ για το βιβλίο που μου προτείνετε… θα το τσεκάρω λίαν συντόμως… ΣΙΓΟΥΡΑ μ’ενδιαφέρει.