Μπήκα πριν λίγο στο site της high priority για να αγοράσω εισιτήριο για Robert Plant στο Λυκαβηττό γιατί παιζόταν μέχρι πρότινος εάν θα μπορέσω να πάω, και βλέπω ότι βγάζει “Δεν βρέθηκαν διαθέσιμες εκδηλώσεις!”.
Το πρωί που κοίταξα είχε διαθέσιμα εισιτήρια. Υπάρχει περίπτωση, από εμπειρία σε άλλες συναυλίες της high priority, να ξαναβγάλουν στο site μέχρι πριν ξεκινήσει η συναυλία τις 9; Επίσης, πουλάνε στο Θέατρο Λυκαβητού;
Πιθανόν να έκλεισε η ηλεκτρονική προπωληση. Ίσως και σολντ άουτ; Δεν ξέρω τι διαθεσιμότητα είχε.
Το πρωί είχε ελάχιστα. Πιθανόν να έφυγαν κιόλας.
Παίζει τίποτα σε merch;
έχω την εντύπωση ότι από μια ώρα και μετά κλείνει ηλεκτρονική προπώληση και αναγκαστικά ψάχνεις το εκδοτήριο
δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ξέμεινες
Λοιπόν, ο Plant δεν ήταν σίγουρα sold out.
Κατά τα άλλα, μας μάγεψε για 100 λεπτά και έφυγε κύριος. Πολύ καλή επιλογή τραγουδιών (διασκευές/σόλο/μια παλιά μπάντα), πολύ δεμένη μπάντα, η Suzi Dian πολύ καλή παρτενέρ στα φωνητικά και με πινελιές σε ακορντεόν και μπάσο. Και ο ίδιος ο Plant κρατιέται αρκετά καλά - βγήκε και με κρασάκι στο encore.
Μακάρι να είναι καλά και να μας ξαναέρθει.
Πάντως, πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω μερικούς, ήταν στην 5η σειρά δυο 50+ μαντράχαλοι οι οποίοι για να κάθονται εκεί έδωσαν 165€ έκαστος και τους άκουγες να μιλάνε ακόμα και στα ήσυχα σημεία.
μεγάλος χομπίστας ο Πλαντ!
πραγματικά χαίρομαι όταν οι καλλιτέχνες ψάχνουν τη φάση τους και βρίσκουν κάτι που να τους ταιριάζει και να μπορούν να το υπηρετήσουν.
Summary
δε μπορούσα να μην τον συγκρίνω με τον Ian Gillan και τους Deep Purple που έχουν πάει τον κατήφορο χρόνια τώρα… (για αλλού αυτή η συζήτηση, απλά το αναφέρω)
μας κέρασε και Rock n Roll στο τέλος για κερασάκι!
μετά το Friends, που έληγε και το main set, πολύς κόσμος, άρχισε να φεύγει από τις θέσεις του για να αποχωρήσει… εκεί είμαστε τελικά;;
μέχρι και ο Plant το σχολίασε σε φάση “βλέπω πολλούς ανθρώπους να μετακινούνται, συνέβη κάτι;”
sold out δεν ήταν σίγουρα, φίλος μου έβγαλε εισιτήριο στο box office. απλά θα είχε κλείσει η ηλεκτρονική προπώληση όπως συνηθίζεται λίγες ώρες πριν τη συναυλία.
Προσωπικά να πω πως μετά από το χθεσινοβραδινο σοκ σκέφτομαι σοβαρά να μην ξαναπάω σε συναυλία. Μπορεί να συνέλθω, μπορεί και όχι.
Μπράβο ρε Robert, μας ρημαξες.
Το έκανες να φαίνεται εύκολο μάλλον.
Αυτό θεωρώ το είπε για αυτούς που πήγαν (πήγαμε) κάγκελο όρθιοι.
Πάντως, σε αυτό που λες σε σύγκριση με άλλους (ψιλο)συνομήλικούς του τραγουδιστές, είναι ξεχωριστή περίπτωση που την χαίρεσαι κιόλας. Δεν έχει νόημα η σύγκριση θεωρώ. Γιατί π.χ. οι Gillan/Coverdale επέλεξαν να μείνουν/συνεχίσουν στα συγκροτήματά τους τα οποία καλώς ή κακώς έχουν συγκεκριμένο ήχο. Όποτε επέλεξαν να απομακρυνθούν από αυτόν, τα αποτελέσματα ήταν σαφώς καλύτερα. Αυτό ισχύει για το σόλο δίσκο του DC, τα solo του IG ή ένα μεγάλο μέρος της δισκογραφίας των Purple μετά τη φυγή του Blackmore. Live βέβαια είναι διαφορετικά τα πράγματα.
Έχει πολύ ενδιαφέρον να ακούσεις τον Plant να μιλάει για την καριέρα του - έχει βγει ένα podcast που ξεκινάει από ένα τραγούδι και μετά αρχίζει ιστορίες, σχετικές και άσχετες με αυτό. Χαίρεσαι να τον ακούς και φαίνεται ότι το πιστεύει 100% το ψάξιμο που κάνει.
Tιμιότατος, αξιοπρεπέστατος και συγκινητικότατος ο Robert χθες. Κατά 80% γεμάτος ο χώρος, ίσως και λίγο παραπάνω.
Δεν ήξερα τίποτα από τα εκτός Zeps τραγούδια του, αλλά είχε κομματάρες και μουσικάρες και μπαντάρα και δεν βαρέθηκα δευτερόλεπτο.
Από τις βραδιές που νιώθεις πραγματικά όμορφα σε μια συναυλία…
Μόνο καρδούλες.
Πέρσι που τους είδα εξωτερικό ήταν δυστυχώς κάκιστοι. Μακάρι να αλλάξει κάτι.
Σε άλλα νέα, το πανηγύρι του φθινοπώρου ολοκληρώθηκε και περιμένουμε ινφο για τικετς κτλ:
Πρώτο όνομα για το φεστιβαλ που θα γίνει του χρόνου…
Αθηνα θεσσαλονικη χωρις μαρντουκ, γιατι αραγε? 
System Of A Down - Σάββατο 18 Ιουλίου, Βαρσοβία (Μέρα 1η)
Δεν ξέρω πως ακριβώς να περιγράψω αυτό που ζήσαμε το Σάββατο στη Βαρσοβία. Θα πω απλά ότι όποιος από εδώ μέσα είχε γράψει τις εντυπώσεις του σχετικά με την εμπειρία του (γιατί αυτό είναι) σε συναυλία τους, τις διάβαζα με ανυπομονησία και χαρά. Ανυπομονησία γιατί πραγματικά δεν ήξερα τι να περιμένω από τη μπάντα και χαρά γιατί αυτά που διάβαζα ήταν αποθεωτικά. Βέβαια, έχοντας παρευρεθεί σε ουκ ολίγες συναυλίες στη ζωή μου, είμαι και σε μια ηλικία που ΠΟΛΥ δύσκολα θα εντυπωσιαστώ σχεδόν από οτιδήποτε, κυρίως γιατί θεωρώ ότι ενώ είμαι διψασμένος για νέες εμπειρίες, από την άλλη είμαι και χορτασμένος από όσες πολλές έχω ήδη ζήσει.
Θα μπω κατευθείαν στο ψητό. Σε κουβέντα με την παρέα μου στο αεροδόμιο χτες, στην αναμονή για την επιστροφή για Αθήνα, είπα το εξής ψύχραιμο: Οι System μου έδωσαν τον πάτο στα χέρια μου και μου είπαν καλή επιστροφή στην Αθήνα αγορίνα μου, να πεις και στους άλλους ότι “ΕΤΣΙ ΓΙΝΕΤΑΙ”. Και πραγματικά ακόμα δεν έχω συνέλθει από αυτό που ζήσαμε. Έχω τα μουσικά κολλήματά μου και εγώ ως οπαδός αυτής της μουσικής. Έχω ένα αξίωμα στη ζωή που λέει ότι “για όσο ακούγεται από τα ηχεία SOAD, είναι η καλύτερη μπάντα στον κόσμο”. Μπορώ να περιγράψω το live ως 10/10, ως το καλύτερο live ever που έχω ζήσει, ως εμπειρία ζωής, ως “τι ζήσαμε γτχμ”, ό,τι και να πω είναι αλήθεια, διαλέξτε όποιο θέλετε. Τόσα χαμόγελα από όλο τον κόσμο στο τέλος της συναυλίας. Το συγκρότημα είναι σε δαιμονιώδη φόρμα. Ο Μαλακιάν είχε και γενέθλια οπότε του τραγουδήσαμε κιόλας. Έπαιξαν 29-30 τραγούδια, χωρίς ούτε διάλειμμα 2 λεπτών. Τέτοιο ασταμάτητο σφυροκόπημα δεν έχω ξαναζήσει. Σχεδόν κανένα show από τη μπάντα, μόνο τα τραγούδια. Αυτά τα τραγούδια… Αυτή η συναυλία ήταν η πιο εμφατική απόδειξη ότι αν έχεις τα τραγούδια, δε χρειάζεσαι ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ. Ούτε καν αλλαγή οργάνων ανάμεσα στα διάφορα τραγούδια - όπως παρατήρησε ένας φίλος τουρίστας με το metal, αλλά fan System of a Down. Ποιος έχει καλύτερα τραγούδια από αυτούς? Πόσες φορές ακόμα θα γράψω τη λέξη “τραγούδια”? Τραγουδάς τα πάντα με το στόμα, μελωδίες, riffs, τύμπανα. Παρακαλούσαμε να σταματήσουν για 5 λεπτά να ξεκουραστούμε είτε από το χοπροπηδητό, είτε από το τραγούδι/ουρλιαχτό. Όλα αυτά σε κλίμα πραγματικά “friendly violent fun”, ακόμα και η κοπέλα μου που φοβάται είχε εκστασιαστεί και ήμασταν μαζί στο moshpit του Toxicity και του Sugar!
Τώρα που είπα moshpit… Η ατάκα της βραδιάς ανήκει - σε ποιον άλλον; - στον κύριο Μαλακιάν. Ο οποίος πριν το μεσαίο μέρος του Toxicity, κάνει παύση η μπάντα και λέει “Take your time to organize your situation…” έτσι ώστε ο κόσμος να πάρει το χρόνο του και να ανοίξουν περίπου 50 pits σε όλο το γήπεδο… Δεν ξέρω αν και στις εξέδρες είχε mini-pits, αλλά έβλεπα και έζησα έναν κόσμο που πέρναγε τέλεια, και ενώ δεν άντεχε την κούραση και την ένταση, παρολαυτά ήταν διετεθειμένοι όλοι να φύγουν με καρδιά με φορείο παρά να σταματήσουν να χοροπηδάνε και να χορεύουν. Τα τραγούδια νίκησαν. System of a Down σας ευχαριστώ για τις συγκινήσεις που συνεχίζετε να μου προσφέρετε. Τα σέβη μου.
edit: α, και κάτι τελευταίο που είναι μόνιμο παράπονο τα τελευταία χρόνια στις συναυλίες, αλλά όχι σε αυτήν: ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Ο ΗΧΟΣ ΗΤΑΝ ΤΕΡΜΑ ΣΕ ΕΝΤΑΣΗ.
Το ίδιο ακριβώς έγινε και στο Μιλάνο και γουστάραμε τρομερά! Κορυφαίο σκηνικό!