Τον έβαλα τώρα τον δίσκο και όπως τις προηγούμενες 50 φορές, κριντζάρω στο κόρους. Η μελωδία μου φαίνεται άνευρη, και η εκφορά του Andre (Τάημ άφτερ τάημ ον δε ουινννγκς…) για πρώτη και μοναδική φορά μου φαίνεται απάλευτη. Οπότε θα προσπεράσω τον Andre, προσωπικά. Ο δίσκος φοβερός γενικά, υπολείπεται των δύο αλλά και πάλι.
ψόφια θα προσέθετα.
1 Like
@hopeto είχα τους Camel στο νου μου για την Τριανδρία, αλλά τώρα τους αποκλείω οριστικά και αμετάκλητα. Θα σας δείξω εγώ, θα δείτε τι θα πάθετε (και οι δυο σας).
Τι θα γίνει εδώ μέσα… έχουμε γεμίσει με αλήτες που πετάνε κουραδάκια πέρα δώθε και το μηχανοστάσιο του rocking πέρα βρέχει. Τσογλαναρία!
2 Likes
Πλάκα έκανα, βάλε Camel. Πλιζζζ.
2 Likes
Μη λυγίσεις
Άιντε με τα αμπαλίδια που έχουμε μπλέξει εδώ μέσα
1 Like
Ούτε καν! Θα τους μπατάρω όλους εδώ μέσα, πριν ο καρχαρίας προλάβει να πιάσει το τιμόνι.
2 Likes
Καθώς Jim και Ray επανήλθαν στο προσκήνιο (ποτέ, άλλωστε, δεν έλειψαν, αφού και εν τη απουσία τους ήταν παρόντες) με έναν υπέροχο δίσκο, για τον οποίο μάλιστα -ιδίως εξ εμού του ιδίου- γράφονται ότι άνετα θα μπορούσε ν’ αποτελέσει υλικό κάποιων αγαπημένων μας, αρπάζω την ευκαιρία πάνω στο σώμα αυτής της επετειακής ημέρας και σπέρνω το κάτι τις.
Μόλις τρία χρόνια μετά τον πιο εσωστρεφή και μεγαλόπνοο, από όποια όψη και να το δούμε, δίσκο των Fates, ο Jim πατάει με το δεξί στη νέα χιλιετία και ως ένας ανήσυχος ήσυχος που είναι αιφνιδιάζει ξανά την ομήγυρη με το υλικό που φέρει στα χέρια του και μας κάνει να τους αγκαλιάσουμε σαν και πρώτα. Βλέποντας, επιπλέον, ότι τα πάντα συνηγορούν προς το αυτονόητο, για δεύτερη συνεχόμενη κυκλοφορία παραδίδει τα σκήπτρα της κονσόλας στον ένα και μοναδικό Terry Brown. Οπότε, οποιοδήποτε σχόλιο για την παραγωγή είναι δώρον άδωρον.
Οι σειρήνες ηχούνε και το άκρως κολλητικό riff του “One”, το κάνει να είναι το καλύτερο “One” σε όλους τους μουσικούς αιώνες. Απλό, λιτό και συνάμα μαγευτικό. Δεν παλιώνει, δεν σκουριάζει, δεν εξουθενώνει αυτιά και δεν γερνάει. Διαχρονικό άσμα, που θα μπορούσε κάλλιστα να αντικαταστήσει το “Eye to Eye” στις συναυλίες τους και να είναι αυτό που ρίχνει την αυλαία της βραδιά.
Κι ενώ θαρρεί κανείς, πως ο δίσκος κυλάει κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο Jim ως αιφνίδιος δημιουργός φέρνει τα πάνω κάτω και μας συστήνει, μέσω της προσωπικής του αντίληψης στη μουσική, τον ορισμό του progressive -δίχως ροκ και μέταλ προσδιορισμούς- επί το πρακτέον. Τα υπόλοιπα άσματα που ακολουθούν και χρωματίζουν το δίσκο στο σύνολό του δίνουν έναν ελαφρύ και όχι επιτηδευμένο τόνο “ξεσπάσματος” και κινητικής ταυτότητας. Ο Jim, πάντα, μέσα από την ταπείνωση και την αγάπη που έχει προς τον Ray, προσαρμόζει τις συνθέσεις στις φωνητικές δυνατότητες του έτερου, κι εκείνος από την πλευρά του δίνει το παραπάνω από αυτό που έχει. Δεν ξέρω, κατά πόσο είναι λάθος, να υποστηριχθεί ότι ο Ray φλερτάρει με το “ραπ” στις ερμηνείες του, που ήδη ως μουσικό είδος έπαιρνε τα πάνω του εκείνη την εποχή, ανά την υφήλιο.
Και αν τραγούδια όπως το κορυφαίο “Pieces of Me” προϊδεάζουν μία έλλειψη λυρισμού, ο Jim αφήνει το “καλύτερο” για το τέλος. Κάτι, που μάλλον, το ξεκίνησε από το “Disconnected” και το συνέχισε και στους επόμενους Fates δίσκους (μέχρι και στο φετινό North Sea Echoes το κάνει). Σαν αυγή, λοιπόν, αναδύεται το “Still Remains” και όλα ρέουν μέσα σε μία “σιωπή” για να φτάσει η ώρα της δύσης του και να λάμψει το ιλαρόν του ηλιοβασιλέματος μ’ εκείνη την απαράμιλλη μελωδία, που δε θέλεις να σταματήσει ποτέ. Γενικά, ο Jim έχει δηλώσει πως δεν του αρέσει και πολύ να σολάρει, αλλά όταν έρχεται η στιγμή να γράψει leads που μιλάνε μόνα τους, δεν τον αγγίζει κανένας. Συνθέτει, παίζει και μια γλυκύτητα πλημμυρίζει το είναι μας σε κάθε στιγμή ακρόασης και σε κάθε στιγμής θύμησης.
Φυσικά, δε θα μπορούσε αυτή η ομάδα να έχει τέτοιο μουσικό αποτέλεσμα όταν έχει για μέλη της τον αειθαλή Vera (ο οποίος δίνει τα ρέστα του παντού, αλλά και στο ανατολίτικο “It’s over”, αλλά και τον Zonder, ο οποίος συγκριτικά με ό,τι προηγήθηκε δισκογραφικά, μοιάζει εδώ να είναι πιο προσιτός παικτικά. Ωστόσο, δε γίνεται να παραλείψουμε και το γεγονός, πως ο εκλεκτός Kevin Moore έδωσε κι εδώ το παρόν με κάποιες underground πηγές των περασμένων χρόνων να λένε και για συνθετική συνεισφορά.
I won’t close my eyes
I won’t look away
We’ve chased our dreams
We’ve had our way
19 Likes
Enough said 
Θυμάμαι τότε κριτική στο Metal Hammer που σχολίαζε την απουσία σόλο στο δίσκο. Και συνέντευξη Jim που να λέει μέσες άκρες ότι δε θέλω να σολάρω ντε και καλά για να βάλω σόλο στο τραγούδι.
4 Likes
Ποιος ειμαι εγώ να διαφωνήσω;;;
Παντως Terry Brown και Kevin Moore μαζί δεν ειχαν δα κι αλλοι πολλοί…
Το τελευταιο North Sea Echoes μου ξυπνησε πολλα prog ένστικτα.
3 Likes
Να κάνουμε και μια αναφορά στο εξαιρετικό εξώφυλλο του Disconnected. Πόσες φορές το θυμήθηκα την περίοδο του covid αλλά πέραν αυτού μου φαίνεται πάντα επίκαιρο λόγω του σύγχρονου τρόπου ζωής (αποξένωση κλπ).
7 Likes
Δυστυχως μετα το APSOGO A.P.S.O.G. και το επισης αψογο Disconnected, προσωπικαα βρισκω καθε επομενο δισσκο των FW τρελη απογοητευση.
Ρε τι λετε…
1 Like
Αρχικά, απορώ που εκπλήσσεσαι με τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Μ’ αυτό το χαμένο κορμί. Μ’ αυτόν τον σατράπη. Τον ελεεινό και τρισάθλιο. Μ’ αυτόν τον λα κουκαράτσα που περπατάει και δεν ντρέπεται για τα όσα ξεστομίζει. 
Έκανα υπομονή μαζί σου. Σε άφησα, στο επέτρεψα να συνεχίζεις να λες βαρύγδοπες κουραδίτσες για το άσμα το τραχύ, αλλά εδώ… εδώ ξεπέρασες κάθε όριο.
Φύγε όπως ήρθες και μην κοιτάξεις πίσω σου. Ζήτα συγγνώμη φεύγοντας και θα ξεχάσω ό,τι είπες. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζεται ελεύθερα. Εσύ όχι.
Ακόμα εδώ είσαι; 
1 Like
![image|417x394]
Οι Beyond Twilight είναι ένα progressive metal συγκρότημα από τη Δανία, που δημιουργήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του '90 από τον πολυοργανίστα και συνθέτη Finn Zierler . Παρότι δεν απέκτησαν ποτέ μεγάλη εμπορική αναγνώριση, θεωρούνται μία από τις πιο ιδιαίτερες και φιλόδοξες μπάντες του ευρωπαϊκού progressive metal, συνδυάζοντας τεχνική αρτιότητα, σκοτεινή ατμόσφαιρα, νεοκλασικές επιρροές και κινηματογραφική αφήγηση.
Beyond Twilight – Section X (2005)
Το “Section X” αποτελεί το δεύτερο άλμπουμ του συγκροτήματος και μία από τις πιο ενδιαφέρουσες προτάσεις του σύγχρονου progressive metal. Αν και πολλοί θεωρούν ότι δεν ξεπερνά το εξαιρετικό ντεμπούτο “The Devil’s Hall Of Fame” , καταφέρνει να σταθεί επάξια ως ένα ιδιαίτερα απαιτητικό, ατμοσφαιρικό και εμπνευσμένο concept album.
Σε αντίθεση με το κλασικό progressive metal, οι Beyond Twilight δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στη σκοτεινή, σχεδόν θεατρική ατμόσφαιρα, με μεσαίων ταχυτήτων riffs, σύνθετες ενορχηστρώσεις και διακριτικές νεοκλασικές επιρροές. Οι χαρακτηριστικές μελαγχολικές κιθαριστικές μελωδίες, σε συνδυασμό με την έντονη παρουσία των πλήκτρων του Finn Zierler, δημιουργούν ένα πυκνό και κινηματογραφικό ηχητικό τοπίο που απαιτεί από τον ακροατή απόλυτη προσοχή.
Στα φωνητικά, ο Kelly “Sundown” Carpenter αποδεικνύεται ιδανικός αντικαταστάτης του Jorn Lande, προσφέροντας μια εξαιρετικά εκφραστική και θεατρική ερμηνεία με μεγάλο εύρος και πολλές διαφορετικές φωνητικές αποχρώσεις. Η ερμηνεία του δίνει ζωή στο sci-fi concept του δίσκου, το οποίο πραγματεύεται θέματα όπως η κλωνοποίηση, η χαρτογράφηση του ανθρώπινου εγκεφάλου, η ηθική, η αγάπη και η διαρκής σύγκρουση ανάμεσα στο καλό και το κακό.
Το “Section X” δεν είναι ένας εύκολος δίσκος. Είναι ένα σύνθετο, τεχνικά απαιτητικό και βαθιά ατμοσφαιρικό έργο που ανταμείβει κάθε επαναλαμβανόμενη ακρόαση, αποκαλύπτοντας συνεχώς νέες λεπτομέρειες. Ένα από τα κορυφαία δείγματα σκοτεινού progressive metal των 00s, ιδανικό για όσους αγαπούν συγκροτήματα όπως οι Symphony X , Pain Of Salvation , Arcturus και γενικότερα τις πιο απαιτητικές και κινηματογραφικές πλευρές του είδους.
Βαθμολογία: 9/10
12 Likes
Perfect Symmetry 6/10
Parallels 7/10
Inside Out 7/10
APSOG 10/10
Disconnected 10/10
FWX 4/10
Darkness in a Different Light 5/10
Theories of Flight 5/10
Το τελευταιο και τα τεσσερα πρωτα δεν τα εχω ακουσει, ουτε προκειται.
You’re welcome 
1 Like
Ρε που μπλεξαμε με δαυτον…
Τραβα να ακουσεις τις μουσικες σου και ασε μας εμας εδω στο σπουδαιότερο prog metal συγκρότημα ολων των εποχών. Δεν ειναι για ολους οι Fates, αλλιως θα ειχε καταντησει ολη η φάση σαν DT. Και αυτοί σαν μουσικη πορεια και εμείς σαν φανς.
6 τo Perfect Symmetry. Λογικο.
4 Likes
Μη αντιστήναι τω πονηρώ.
Μην ενδίδεις, είναι παγίδα. Κάνε ότι δεν υπάρχει.
@hopeto σα να μην μας τα λες καλά τελευταία… Κάτι έχεις πάθει… πρόσεχε… το νου σου…
1 Like
Εγώ στηρίζω διαχρονικά ποστ Κουίντομ που ρίχνει λάδι στη φωτιά, ακόμα κι αν διαφωνώ. Τα έχω πει για Perfect Symmetry, possibly το αγαπημένο μου προγκ μέταλ άλμπουμ.
3 Likes
The last candle will burn. There’s hope for everyone. Υπαρχει ελπιδα για ολους.
3 Likes
Είσαι ο άνθρωπός μας, ο επί παντός επιστητού και επί παντός ελεήμων.
1 Like