Μοναξια


#61

“Ενώ εγώ βρίσκομαι εντελώς μόνος, μέσα στο μικρό δωμάτιό μου, χωρίς φίλους, έρημος. Συνειδητοποιώντας ως το βάθος της καρδιάς μου την ολοκληρωτική μου αδεξιότητα. Κι όσες φορές σκέφτηκα να δοκιμάσω να χειριστώ τον υπέροχο λόγο της Λογοτεχνίας, περιπλανιέμαι αμήχανος μέσα στον κόσμο της φαντασίας, χωρίς να ξέρω που πηγαίνω.Αναζητώ ψηλαφώντας το δρόμο μου, όπως ένας τυφλός, και χτυπώ το κεφάλι μου στον τοίχο, όπως ένας τυφλός. Κανείς δε με βοηθά, δεν έχω κανένα φίλο, κανένα να με συμβουλέψει, κανένα να με παρηγορήσει…”
από μια σελίδα ημερολογίου του Άρθουρ Μάχεν

“Σε μια συνολικότερη θεώρηση, διαπιστώνουμε ότι καθένας είναι κοινωνικός στο βαθμό που πνευματικά είναι φτωχός και γενικά ασήμαντος. Γιατί σ’ αυτό τον κόσμο έχεις μόνο δύο επιλογές, τη μοναξιά ή την ασημαντότητα”. Άρθουρ Σοπενάουερ
“Μόνος σημαίνει πως είσαι με κακή παρέα”. Αμβρόσιος Μπηρς
“Μόνος είναι κάποιος που έμαθε να λαμβάνει υπόψη του τις εμπειρίες των άλλων”. Ούντο Γιούργκενς


#62

Ένα απόφθεγμα που το διάβασα πριν 2 χρόνια όταν βίωνα μία περίοδο έντονης μοναξιάς και πραγματικά με είχε συγκλονίσει. Γενικά προτείνω ανεπιφύλακτα Σοπενάουερ. Από τους κορυφαίους της γερμανικής φιλοσοφίας.


#63

i second that


#64

[I]Πολλά φεγγάρια τώρα
στο κλουβί μου κλεισμένος
Που είναι ο ουρανός που κάποτε πετούσα;
Που ?ναι η ζωή που πάντα επιθυμούσα;

Τώρα όμως χαρούμενο θέαμα
για μεγάλους και παιδιά
Τρόπους να σκοτώνουν την ώρα τους,
να με χαζεύουν στο απαίσιο κλουβί μου

Απ? έξω όλα φαίνονται τόσο όμορφα
κι οι φωνές τους να βουίζουν στο αυτί μου
Είδα τους φίλους μου να φεύγουν ένας ένας
Τώρα ο θάνατος έρχεται για μένα

Οι φτερούγες μου αδυνατίζουν,
από καιρό έχουν σταματήσει να φτερουγίζουν
Τώρα ο θάνατος μοιάζει τόσο όμορφος
μέσα από ένα κλουβί

Νιώθω να με πλησιάζει
Τώρα με φωνάζει
Η καρδιά μου σταματά[/I]

[SPOILER]http://www.youtube.com/watch?v=PFX32a4vIOk[/SPOILER]
Δεν ήξερα τί να πω, γι’ αυτό απαντάω με ένα στίχο από ένα αγαπημένο μου ελληνικό τραγούδι που γράφτηκε για τη μοναξιά και τα αδιέξοδα του ανθρώπου!

Λίγο άκυρο το σχόλιο, αλλά είχα την ανάγκη να το μοιραστώ με κάποιον. Και αφού δεν έχω πού να το πω και δε βρίσκεται κανένας (άτιμη εξεταστική), το γράφω εδώ, μπας και πιάσει τόπο…

:stuck_out_tongue:


#65

ωραια πραματα…


#66

Δεν βλέπω πολλούς πρόθυμους να απαντήσουν. Κρίμα πάντως. Το θέμα είναι ανεξάντλητο, θα μπορούσαν να ειπωθούν ωραίες απόψεις επ’ αυτού. Ας είναι. Εγώ πάντως δε θα το βάλω τόσο εύκολα κάτω, θα γράψω αυτά που σκέφτομαι, δεν έχω να χάσω και κάτι.

Πριν λίγη ώρα, έβαλα τα κλάματα γιατί ένιωσα τρομερή μοναξιά… Μου στέλνει μήνυμα ένα κοντινό μου πρόσωπο, μου λέει ότι πρέπει να απευθυνθώ σε έναν ειδικό που να μπορεί να λύσει τα προβλήματά μου, εγώ όμως νιώθω άσχημα γι’ αυτό. Βλέπω ότι στον στενό μου οικογενειακό κύκλο υπάρχει μία παραίτηση, και απ’ τις δύο πλευρές, χωρίς να γίνεται εσκεμμένα. Απλώς πλέον δε μπορούν να με κάνουν να αισθανθώ καλύτερα. Η μαμά μου κάτι προσπαθεί να κάνει, το προσπαθεί πολύ, αλλά εις μάτην.

Αφού λοιπόν η κατάσταση χειροτέρευε, έστειλα μήνυμα στην κολλητή μου να μπει μέσα να μιλήσουμε λιγάκι και μόνο τότε κάλμαρα κάπως. Παρατηρώ ότι δύο, άντε τρία, άτομα (το πολύ) έχουν αυτή την ιδιότητα να με κάνουν να αισθάνομαι καλά και να χαμογελάω. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι τα λέω όλα (από επιλογή και…ντροπή), υπάρχουν μυστικά και πτυχές του χαρακτήρα μου που προτιμώ να κρατάω μέσα μου παρά να εξωτερικεύω. Αυτή η “τακτική” πάντως δε με βοήθησε πάρα πολύ. Αλλά δε μπορώ να το αλλάξω.

Τα τελευταία χρόνια βλέπω ότι έχω πάρει μία καθοδική πορεία και αναρωτιέμαι, έως πότε;; Κάποια πράγματα, όμως, συμβαίνουν αναπόφευκτα και ως τέτοια θα πρέπει να τα δεχόμαστε και να προχωρούμε μπροστά. Άμα δε συμβιβαστούμε μ’ αυτά που έχουμε και όσα μπορούμε να αποκτήσουμε και επιζητούμε πάντα το άπιαστο, το ανέφικτο, θα τρελαθούμε στο τέλος. Για μένα είναι η ελευθερία, η ανεξαρτησία.

Και το χειρότερο “είδος μοναξιάς” με βρίσκει τότε. Δυσκολεύομαι να αποδεχτώ τον εαυτό μου όπως είναι και παρακολουθώ τί κάνουν οι άλλοι και όσα θα ήθελα να έχω. Οι φίλοι μου λένε ότι μπορώ να κάνω πολλά, δεν ξέρω όμως τί. Δεν λέω, ανθρώπους κοντά μου έχω (και μάλιστα δύο πάρα πολύ καλούς φίλους) αλλά δε νιώθω τόσο καλά παρά ταύτα. Πάντα λείπει κάτι. Πάντα νιώθω ότι κάτι με “πνίγει” χωρίς να μπορώ να το αποδώσω με λόγια. Αυτό δε μπορώ να τους μεταδώσω, κλείνομαι στο καβούκι μου και η απόσταση μεταξύ μας μεγαλώνει.

Είναι και ο λόγος που έχω μειώσει αισθητά τα τηλεφωνήματα και τις επαφές μου - ποτέ δεν ήμουν της φάσης, αλλά τελευταία το παράκανα. Και ξέρω ότι κι αυτοί έχουν δικά τους προβλήματα, στα οποία εγώ από τη μία δε θέλω να προσθέσω και άλλα αφ’ ενός και αφ’ ετέρου είναι ήδη αρκετά φορτωμένοι για να με βλέπουν νταουνιασμένη και στενοχωρημένη σε μόνιμη βάση.

Αυτή η “απόσταση” είναι που με κάνει να αισθάνομαι απαίσια. Πιθανότατα να προέρχεται και απ’ το κεφάλι μου, αλλά νιώθω ότι δε μπορώ να μιλήσω (όχι να εμπιστευτώ) σε κάποιον και να με καταλάβει, παρά μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις και όχι για όλα.

Η μοναχικότητα, από την άλλη, που αναφέρθηκε σε προηγούμενα ποστ, είναι ιδιότητα-χαρακτηριστικό του ατόμου και δεν είναι απαραίτητα κακή. Μπορεί μάλιστα να είναι ωφέλιμη και εποικοδομητική για το άτομο αν την “εκμεταλλεύεται” σωστά.

Βασικά, αυτά. Πολλά είπα. Αν κάποιος (καταφέρει να) το διαβάσει, θα μπορούσε να γράψει εδώ τις δικές του απόψεις. Ελάτε, φόρουμ είναι, ανταλλάσσουμε γνώμες… Αμάν δηλαδή κανείς δε μιλάει όταν θες να μιλήσεις!


#67

αμα το θρεντ λεγότανε δυστυχία θα μπορούσα να σε βοηθήσω αρκετά. ή νοσταλγία.

θασπω δυό πράματα που πιστεύω και ελπίζω να βοηθήσω.
δεν πρέπει να ταυτίζεσαι με τα συναισθήματα απ’τη μουσική που ακούς πρώτον, όταν ακούς καταθλιπτική μουσική :stuck_out_tongue:
και δε χρειάζεσαι κανέναν ειδικό να σου λύσει τα προβλήματα. άμα θέλεις πραγματικά να βοηθήσεις τον εαυτό σου θα το κάνεις και θα βρεις τον δρόμο σου.

βέβαια, το να μένεις μόνη καμιά φορά και να σκέφτεσαι είναι καλό, εκτός κι αν καταντάει αηδία και έρχεται η μοναξιά. μάλλον δεν είσαι τόσο κοινωνικό άτομο όσο θα 'θελες. θα 'θελες να μιλάς με άλλους περισσότερο, αλλά ή ντρέπεσαι ή δεν το βγάζεις από μέσα σου. άμα τα πας καλά με τον εαυτό σου θα τα πας καλά και με τους υπόλοιπους όπως ειπώθηκε παραπάνω.
πχ γνωρίζεις καινούρια άτομα μέσω γνωστών/φίλων. συζήτα, κάνε συναναστροφές.
άμα φοβάσαι ότι οι άλλοι μπορεί να σχηματίσουν άσχημη πρώτη άποψη για σένα φταις εσύ κι ας είναι πολύ επικριτικοί οι άλλοι, αυτό δεν το ξέρεις, αλλά όπως και να 'χει, χέστηκες.
επίσης, καλό είναι να 'χεις φίλους κι από διαφορετικές παρεες, γιατί με 1-2 φίλους μπορεί να την πατήσεις και να βαριούνται να βγουν, να ΄χουν κανονίσει με άλλους κλπ


#68

Καταρχάς, Αλέξανδρε, ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να το διαβάσεις και να μου απαντήσεις.

Κατά δεύτερον, συμφωνώ με αυτό που είπες για τον ψυχολόγο, αν και έφτασα πολλές φορές σε αδιέξοδο, ειδικά τον τελευταίο χρόνο (είχα να αισθανθώ έτσι, αλλά για άλλο λόγο, από την Άνοιξη του 2011). Από την άλλη, είμαι κάτι παραπάνω από βέβαιη ότι αυτά που με απασχολούν δεν πρόκειται να τα εκμυστηρευτώ στον ειδικό, και πάνω απ’ όλα σ’ αυτόν, γιατί η επικοινωνία μας θα είναι πολύ τυπική και ψυχρή ώστε να με εμπνεύσει να του μιλήσω για πιο ενδόμυχες σκέψεις μου.

Κοινωνική δεν είμαι σίγουρα. Τα τελευταία χρόνια δεν είμαι και ευχάριστη. Δυστυχώς αυτή την παρατήρηση την έχουν κάνει φίλοι και κοντινοί μου. Μεγάλο κύκλο γνωριμιών δεν έχω. Στην πραγματικότητα εδώ που μένω έχω μόνο δύο άτομα που νιώθω δικά μου, για να βγω, όταν βγαίνω, και το κυριότερο, για να μιλήσω. Ήταν επιλογή μου όμως ως έναν βαθμό, εγώ έκοψα επαφές με τους άλλους (δεν τους στοίχισε κιόλας κάθε άλλο). Το κακό είναι, το χειρότερο όλων θα έλεγα, ότι έμεινα πίσω. Σπουδάζω Αθήνα, αλλά δε μένω Αθήνα εκ των πραγμάτων. Τα εμπόδια πολλά, η μετακίνηση εξουθενωτική. Αναγκαστικά μένω εδώ. Σε μία επαρχιακή πόλη, όπως καταλαβαίνεις, δεν έχεις πολλές επιλογές και δεν είμαι από εκείνα τα άτομα που τους αρέσει να ρίχνουν τα μούτρα τους όταν “ξεμένουν” και να τρέχουν πίσω από τους άλλους σαν κουτάβι. Αυτό δεν το κάνω ούτε στους φίλους μου! Αυτούς τους δύο έστω… Από την άλλη, και αυτοί έχουν τις ζωές τους, τον κύκλο τους, σπουδάζουν, δουλεύουν και κατά συνέπεια έχουν πολύ περιορισμένο χρόνο για να βλεπόμαστε. Με κανα δυο-τρεις φίλους από Αθήνα δεν έχουμε τη δυνατότητα να βλεπόμαστε συχνά παρά μόνο τρεις-τέσσερις φορές τον χρόνο περίπου.

Αλήθεια πάντως απ’ όλα αυτά δε με πειράζει που δεν βρίσκω παρέα για να βγω, με πειράζει όμως που δε μπορώ (ή φοβάμαι, καλύτερα) να ανοιχτώ. Δεν υπάρχει χειρότερο και πιο ανυπόφορο αίσθημα απ’ αυτό που νιώθεις κάτι μέσα σου (συγκεκριμένο ή αφηρημένο) έχεις ενοχές γι’ αυτό και πασχίζεις να το κρατήσεις κρυφό ακόμα και από τον εαυτό σου! Και όλοι πιστεύουν ότι δεν ξέρεις τί σου γίνεται, αλλά εσύ ξέρεις και μόνο φοβάσαι! Σ’ αυτή τη φάση είμαι. Αν τους πω ότι με ενοχλεί το πρόβλημά μου θα μου απαντήσουν ότι είναι λογικό, ή ότι με καταλαβαίνουν και έχω δίκιο… Ωραία και καλά, αλλά δεν το εισπράττω αυτό! Πιθανότατα επειδή το πρόβλημά μου με βασανίζει πολύ στη σκέψη τελευταία (χωρίς να το θεωρώ το σημαντικότερο όλων ωστόσο).

Και αλήθεια σου λέω, είμαι πολύ ανοιχτή ανά πάσα στιγμή να ακούσω τα προβλήματα των άλλων… Με βοηθάει να ξέρω ότι μπορώ να προσφέρω μία βοήθεια, αυτή που δεν πρόσφερα ως τώρα στον εαυτό μου. Λειτουργεί και σαν ψυχοθεραπεία για μένα. Το θεωρώ πολύ ωραίο να μπορείς να ακούσεις τον άλλον και να του χαμογελάς όταν το χρειάζεται. Αυτό λείπει και σε μένα. Δεν ξέρω όμως τί δεν πάει καλά και πάντα νιώθω τόση μοναξιά και απομόνωση. Ούτε μπορώ να προσπoιούμαι την ευχάριστη και την κουλ για να με αποδεχτούν…

Τέλος πάντων, ευχαριστώ πολύ, όπως και να έχει. Κάτι θα κάνουμε!


#69

[I]http://www.youtube.com/watch?v=HO1Z_mkC7tw"]Such a lonely day, and it’s mine
The most loneliest day of my life[/I]

Υπάρχουν άπειρα είδη μοναξιών, και κάποια δεν έχουν να κάνουν καθόλου με τους άλλους ανθρώπους και/ή την έλλειψή τους, δηλαδή, δεν φτιάχνονται με συμβουλές τύπου “βρες κάποιον να πάτε καμία βόλτα βρε”, συνήθως σε αυτές τις μοναξιές αποφεύγεις τα έμβια όντα πάση θυσία, ενίοτε δε προσπαθείς να αποφύγεις και τον εαυτό σου και τις σκέψεις σου.
Τούτα είναι δύσκολα πράγματα για φόρουμ.
My two cents.


#70

Μα, είναι [I]default settings[/I] η κατάσταση.
'Η θα έπρεπε να είναι.
Τα 'λεγε και ο moondog


#71

silent 2 πραματα θα σε ρωτησω

1)Τι πιστευεις αληθινα οτι μπορει να ευθυνεται για ολο αυτο?τι σου ερχεται στο μυαλο?Πως ξεκινησε?

2)Οταν λες φοβασαι να ανοιχτεις στον κοσμο τι εννοεις?Περιεγραψε το αυτο.


#72

Ωραία έκθεση (του εαυτού σου, εννοώ) Silent Winter! Έχει πλάκα επειδή έχουμε παρόμοιο νέιμ και αυτά που γράφεις περιγράφουν τις σκέψεις που είχα πάντοτε για τον εαυτό μου, δηλαδή περίπου μέχρι τα 25 τουλάχιστον, για να μαι πιο ακριβής. Φοιτήτρια ε? Δύσκολη ηλικία αυτή για τους πιο “εσωτερικούς” τύπους, περιμένεις να είναι το κάτι ιδιαίτερο/τρομερό αλλά στην πραγματικότητα απομονώνεσαι πανεύκολα άμα χαθείς λίγο στον εαυτό σου και αρχίσεις να περνάς τις πρώτες σου “υπαρξιακές” κρίσεις. Θα περάσει. Νομίζουμε ότι το πρόβλημα είναι πάντοτε στον εαυτό μας, που είναι δηλαδή, αλλά στη φάση της μελαγχολίας μας φαίνεται ως “μόνιμο κουσούρι”, που θα μας ακολουθεί για πάντα κτλ, στην πραγματικότητα θα αλλάξει πολύ εύκολα. Όλα αλλάζουν, και εμείς αλλάζουμε με το χρόνο προς το καλύτερο, και χωρίς κιόλας τις τρομερές απίστευτες earth-shattering, illuminating, κλπ εμπειρίες. Απλά κάποια καλά πράγματα να συμβούν και όλα θα πάρουν το δρόμο τους.

Το σημαντικότερο για εμένα νομίζω είναι να κυνηγάμε αυτά που γουστάρουμε. Ακούγεται αυτονόητο, αλλά συνήθως δε παραδεχόμαστε στον εαυτό μας ποια είναι αυτά. Ολοκλήρωσε επιθυμίες σου, άρχισε από τις μικρές μικρές που σου έρχονται στο μυαλό και σιγά σιγά όταν επανέλθει η όρεξη, θα επανέλθει η θετικότητα και θα ξεκαθαρίσει το πράγμα και στα μεγάλα και δύσκολα. Καμία ντροπή για τίποτε (τι εύκολο να τα λες, ε?) και κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία. Μπορεί να μην είναι εύκολο, παρ’ όλα αυτά. Όταν είσαι στη φάση της μελαγχολίας το μεγάλο κακό είναι ότι και το φως στο τούνελ να βλέπεις, δε το αναγνωρίζεις. Το μυστικό είναι όταν περνάει (που πάντα περνάει) να κάνεις πράγματα τότε για τα οποία την επόμενη μέρα θα τα σκέφτεσαι και θα είσαι χαρούμενη ή ακόμα και περήφανη (η προσωπική δημιουργικότητα είναι πολύ χρήσιμη σε αυτό, από χόμπι εώς να γράφεις μπλογκ ή να παίζεις/γράφεις μουσική ξέρω γω). Έτσι λέγκο με λέγκο, μέρα με τη μέρα, θα φτιάχνεις την εικόνα του εαυτό σου, και κάποια στιγμή θα είσαι ικανοποιημένη, και θα αποδεχθείς μαζί με τα καλά, και τις αδυναμίες ή τα όποια κουσούρια. Να, και γω ξύπνησα μελαγχολικά σήμερα και μετά από αυτό το ποστ νιώθω ότι έκανα κάτι! (φορουμική ψυχοθεραπεία :P)


#73

Το προβλημα σου silent πιστευω ειναι οτι δε γουσταρεις τον εαυτο σου. Θα μπορουσες να εισαι μοναχικο ατομο αλλα να περνας ομορφα.
Το κακο ειναι οτι εισαι μοναχικο ατομο αλλα ζηλευεις τους κοινωνικους τυπους. Αυτο ειναι απο τα χειροτερα πραγματα που μπορεις να κανεις στον εαυτο σου και μπορεις να το διορθωσεις μονο παιρνοντας το αποφαση.
Δυο επιλογες εχεις: ειτε να συμβιβαστεις με τη μοναχικοτητα σου και να περνας καλα με τον εαυτο σου ειτε να προσπαθησεις να αλλαξεις συμπεριφορα (να γινεις πιο κοινωνικη και ευχαριστη) μηπως αυτο σε κανει να νιωσεις καλυτερα. Και το οτι σπουδαζεις αθηνα η μενεις σε επαρχιακη πολη πιστευω ειναι καθαρα δικαιολογιες, παρεες μπορεις να βρεις παντου.
Οτι και να αποφασισεις το μονο σημαντικο ειναι να το αποδεχτεις.
Φιλικα.

[SPOILER]Ολοι ψυχολογοι γιναμε:p[/SPOILER]

Η δικια μου επαφη με τη μοναξια παντως ειναι τα ταξιδακια με τη μηχανη οπου υπαρχει αφθονος χρονος για σκεψη αλλα και καινουρια σκηνικα να ερεθιζουν το νου.
Πλεον μου εχει γινει απαραιτητη συνηθεια και γιατι σκεφτομαι πιο ηρεμα αλλα και γιατι μαθαινω τον εαυτο μου καλυτερα. Ειναι μια μορφη ψυχοθεραπειας


#74

Η αλήθεια είναι ότι όλα ξεκίνησαν όταν με κορόιδεψαν για ένα πρόβλημα υγείας μου και το έμαθα, το 09. Αλλά δεν είναι αυτό μόνο. Σα να μου βγήκαν έκτοτε όλα στη φόρα, τα κόμπλεξ, οι φόβοι και οι ανασφάλειες. Θεωρώ ότι το μυαλό ευθύνεται κυρίως για αυτή την κατάσταση. Σκέφτομαι ότι δε μπορώ να ακολουθήσω τους άλλους και περνάω μέρες στο σπίτι χωρίς να βγω έξω απ’ την πόρτα. Όχι ότι είναι εύκολο να βγαίνω ανα πάσα στιγμή το θελήσω, αλλά όταν μου δίνεται η ευκαιρία να βγω την απορρίπτω. Εντάξει, προφανώς και είναι πολλά, αλλά δε θα κάτσω να τα αναλύσω εδώ μέσα…

Στην αρχή είμαι καχύποπτη και επιφυλακτική με τους άλλους, μπορεί να μην το δείχνω, αλλά πάντα το σκέφτομαι. Αλλά και με τους φίλους μου ακόμα νιώθω ότι δε μπορώ να μιλήσω για τα πάντα, κυρίως για θέματα που αφορούν τα συναισθήματά μου (όχι γκομενικά, δε μ’ αρέσει και σαν όρος) για τους φόβους, τα άγχη μου κυρίως, ε και όλα αυτά που θα μπορούσαν να απασχολήσουν κάποιον όταν αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα. Και στον εαυτό μου ακόμα φοβάμαι να “αποκαλύψω” αυτά τα συναισθήματα και τις αγωνίες… Νιώθω λίγο ντροπή. :stuck_out_tongue:

[B]MotorMind:[/B]
Εντάξει, δε θα έλεγα ότι δεν τον γουστάρω (είναι βαριά έκφραση) αλλά ότι δεν τον αποδέχομαι, ναι. Δυσκολεύομαι να τον δεχτώ, όπως είναι. Και το κακό είναι ότι δεν ήμουν από πάντα έτσι, αλλά χρόνο με τον χρόνο γίνεται όλο και πιο έντονο και δεν το αντέχω.

Ευχαριστώ:) και εσύ τα λες πολύ ωραία, συνονόματε!!Ελπίζω να είναι έτσι!:slight_smile:
Θα προσπαθήσω να κάνω κάτι γι’ αυτό, όπως λες. Πάντως διαβάζοντας τις απαντήσεις σας αισθάνομαι ήδη καλύτερα για την άμεση ανταπόκριση. Αξίζει να βάλω τα δυνατά μου. Δεν ξέρω αν θα με δικαιώσει το αποτέλεσμα, αλλά θα είναι μία αρχή. Εύχομαι και σε σένα ό,τι καλύτερο!

Και η φορουμική ψυχοθεραπεία αποδίδει ως ένα βαθμό, το πιστεύω! :smiley:


#75

Ωραία, άντε μπράβο λοιπόν. Και μία σημείωση σε αυτό που είπε ο Motormind. Μοναχικοί η αντικοινωνικοί άνθρωποι δεν υπάρχουν, ε. Τεράστιο λάθος. Απλά λιγότερο η περισσότερο κοινωνικοί, που έχουν ή δεν έχουν ακόμα βγει από το καβούκι/βρει τις παρέες τους.


#76

Αν δεν ακούγατε αυτά τα μέταλ που σας κάνουν αντικοινωνικούς μια χαρά παιδιά θα 'σασταν.


#77

Ειναι μια περιεργη περιοδος αυτη των mid-20s… ειναι μια φαση που περνας και διαμορφωνεις τη προσωπικοτητα και τον χαρακτηρα σου, με αποκορυφωμα οταν τελειωσεις τη σχολη και πρεπει να γινεις ενηλικας και να κανεις τη δικια σου ζωη.
Γενικα ολοι μας - καποιοι πιο συχνα- περναμε δυσκολες περιοδους καθε χρονο. Αυτο εχω παρατηρησει μπορει να συμβαινει απο πολλους παραγοντες, απο καιρο μεχρι μουσικη, ειτε απλα υπαρχει μια προδιαθεση “καθοδικη” οπως λες στο ατομο.
Προσωπικα πιστευω οτι η λυση βρισκεται μεσα σου. Το πιο σημαντικο ειναι να μιλας και να ανοιγεσαι, δε παιζει ρολο σε ποιον απλα να μη κρατας μεσα σου αυτα που σε απασχολουν καθως και σιγα σιγα θα φανε και θα σε “ριξουν” στο τελος.
Ειναι πολυ σημαντικο να αλλαξεις κατι στη ρουτινα σου και στη καθημερινοτητα σου καθως και οπως μας λες κατι δε παει καλα. Το χειμωνα ειμουν πολυ πεσμενος για αρκετους μηνες και πηρα αποφαση και εκοψα κακες συνηθειες που ειδα οτι δε μου προσφερουν τιποτα και προσπαθω να βελτιωθω.
Κοιτα λιγο τον εαυτο σου και κανε οτι πιστευεις οτι θα σε κανει να νιωσεις καλα.


#78

silent 2 πραγματα απο μενα γιατι δε το χω και πολυ με την ψυχολογια

  • Το να κλεινεσαι στο σπιτι 2 και 3 βδομαδες που λες ειναι το χειροτερο που μπορεις να κανεις. Ακομα και να μην εχεις καποιον να βγεις, βγες μονη σου δεν ειναι ντροπη!
    Προπερσι ειχαν παει και οι 2 κολλητοι μου στρατο ιδια εποχη και ταυτοχρονα ειχα τελειωσει με τα μαθηματα της σχολης και μου χε μεινει μονο η πτυχιακη με αποτελεσμα τις πρωτες μερες να μ εχει πιασει μια ψιλο καταθλιψη και να καθομαι ολη μερα σπιτι.
    Τοτε αρχισα σιγα σιγα να πηγαινω για περπατημα στο θησειο και στη πλακα, και ακομη και τωρα που εχουν γυρισει οι φιλοι μου κι εχω κανει κι αλλες παρεες λογω μεταπτυχιακου, παντα 1 φορα τη βδομαδα τουλαχιστον παω μονος μου για περπατημα και με βοηθαει απιστευτα. Μη καθεσαι μεσα στους 4 τοιχους τοσο πολυ, δεν εισαι 80 χρονων λογικο ειναι να σου ρχεται να κοπανησεις το κεφαλι σου στο τοιχο

  • Τελευταια μου χουν εμφανιστει και μενα απο το πουθενα καποια προβληματα υγειας, αλλα ψυχολογικα μ εχουν επηρεασει ελαχιστα. Aπο μικρος σε τετοια θεματα ειχα παρει την αποφαση οτι αν σου τυχει κατι, οκ bad luck αλλα εφοσον δε μπορεις να κανεις κατι γι αυτο προχωρας, δεν εχει κανενα νοημα να στενοχωριεμαι επι μακρον για κατι που μου τυχε χωρις να φταιω εγω.
    Δε ξερω ποσο ευκολο ειναι να αποκτησεις και εσυ μια τετοια σταση και προφανως εξαρταται και απο το ποσο σοβαρο ειναι αυτο που αντιμετωπιζει ο καθενας αλλα πραγματικα προσωπικα δεν υπαρχει περιπτωση ποτε ουτε να ντραπω για προβλημα υγειας ουτε να κατσω να κλαιω τη μοιρα μου


#79

Μοναξια μου όλα, μοναξια μου τιποτα? :slight_smile:

Μπραβο, Silent, εκανες τους συμφορουμιτες να ασχοληθουν και με κατι άλλο εκτος από υπερgifαρες, κω.αρες-βυ.αρες και μπανταρες.

Εχουν εκφραστει μεχρι τωρα ωραιες αποψεις και χρησιμες συμβουλες από τους προηγουμενους. Να θυμασαι ότι δεν εισαι η μονη που νιωθεις ετσι. Πολυς κοσμος, και από ο,τι φαινεται καμποσοι ακομα συμφορουμιτες μας, εχουν βιωσει κατά καιρους παρομοιες καταστασεις.

Δεν είναι κατι μονιμο ? θα ερθουν και καλυτερες μερες ? παντα να το λες αυτό στον εαυτο σου. Φταιει ισως η εξεταστικη που νιωθεις ετσι, την προηγουμενη φορα θα εφταιγε η ανοιξη - είναι θεμα συγκυριων. Η μουσικη παντα βοηθαει. Όπως και μια βολτα εξω, εστω και μονη. Η επαφη με τη φυση επισης σε χαλαρωνει και βοηθαει να συμφιλιωθεις με τον εαυτο σου, γιατι - το εχεις καταλαβει και μονη σου - ότι αυτά όλα που σου συμβαινουν, συμβαινουν απλα μεσα στο μυαλο σου και η κυρια υπευθυνη εισαι εσυ που δεν αλλαζεις τροπο σκεψης (πώς να αλλαξεις αλλωστε ? ευκολο είναι? Δεν είναι ρουχο η σκεψη να την αλλαξεις ετσι). Αλλα μην κατηγορεις τον εαυτο σου για τιποτα, αφου ποτέ δε φταιει μόνο ένα πραγμα για οσα μας συμβαινουν. Και μην προσπαθεις να τα αναλυσεις, γιατι (και το εχω φιλοσοφησει αυτό που θα σου πω) ΔΕΝ υπαρχει απαντηση στα ερωτηματα σου. Το νοημα της ζωης είναι μια (ακομα) ερωτηση και όχι μια καταφαση εν ειδει απαντησης. Πιο απλα, παντα κατι θα λειπει και θα αναρωτιομαστε τι, χωρις να μπορουμε να δωσουμε μια ικανοποιητικη απαντηση. Που θα είναι και μονιμη και θα είναι [B]Η[/B] απαντηση σε όλα οσα μας απασχολουν.

Γι αυτό, προτιμησε να κανεις πραγματα απλα από το να αναρωτιεσαι και να βασανιζεσαι. Μουσικη που σου αρεσει (κι ας λεει ο Λεπιδουλης ο,τι θελει για το μεταλ). Μια βολτα. Κουβεντα με φιλους ή στο ιντερνετ. Ενας καφες εξω ή ένα κρασακι. Μια ταινια. Ψωνια, γιατι οχι? (εστω window shopping) :stuck_out_tongue:

[SPOILER]Αν και το βασικοτερο ολων, νομιζω, συνοψιζεται στους δυο στιχους (in bοld type) του παρακατω τραγουδιου:

BAD COMPANY- Man Needs Woman

Hot damn I?m down on my knees
I want a love someone please me
Come on baby I want to be in love again
Lonely nights give me the blues
I’ve had enough of loving and losing
Come on baby and hit me like a hurricane

[B][SIZE=“3”]Every man needs a woman
Every woman needs man[/SIZE][/B]
Do my best to try to make you understand

Bad luck don’t get in my way
Pretty woman you can save me yeah
Come on baby and take me up to heaven above
Treat me right give me a chance
I’m looking for a sweet romance
Come on baby and hit me like a hurricane

[COLOR=“Magenta”][SIZE=“3”]Ερωτευσου, βρε! [/COLOR][SPOILER][COLOR=“Magenta”]Μπορει και καποιος αλλος να το (σε) χρειαζεται εξισου![/COLOR][/SPOILER][/SIZE]
[/SPOILER]


#80

[I]Α, ρε μοναξιά
να είχες μέσα σου καρδιά
να καταλάβαινες τι είσαι τελικά.
Θά 'βλεπες και συ
για μια αγάπη τι θα πει
να καταστρέφεσαι χωρίς επιστροφή.

Α, ρε μοναξιά
απόψε πάλι τη ζητάς
πού ταξιδεύεις την καρδιά μου, πού με πας;
Μόνο ένα λεπτό
δώσε μου για να ξεχαστώ
δεν το αντέχω το μαρτύριο αυτό.

Κοίτα πώς πεθαίνει μια καρδιά,
μια καρδιά που πέρασε πολλά.
Έδωσα τα πάντα κι έχω πάρει μόνο πόνο
Κοίτα πώς πεθαίνει μια καρδιά,
ένα ψέμα ήταν τελικά
και για ένα ψέμα τη ζωή μου την τελειώνω.

Α, ρε μοναξιά
σαν νύχτα μέθυσες ξανά
δε ξημερώνει, πάλι η ώρα δεν περνά.

Α, ρε μοναξιά
δώσε μου πίσω τα φτερά
και ξέχασέ με να πετάξω πιο ψηλά.

Κοίτα πώς πεθαίνει μια καρδιά,
μια καρδιά που πέρασε πολλά.
Έδωσα τα πάντα κι έχω πάρει μόνο πόνο
Κοίτα πώς πεθαίνει μια καρδιά,
ένα ψέμα ήταν τελικά
και για ένα ψέμα τη ζωή μου την τελειώνω.[/I]

[B][U]Α, ρε μοναξιά[/U][/B]

[SPOILER]εε…τι να κλάσουν οι φιλοσοφίες σας τώρα…[/SPOILER]