Μοναξια


#101

Tις πρώτες ~2 βδομάδες στο 1ο έτος τις πέρασα σπίτι-σχολή-σπίτι* με κάνα γυμναστήριο ενδιάμεσα
2 βδομάδες που όλοι έβγαιναν κάθε μέρα πρωί-βράδυ έξω και γνώριζαν κόσμο, άγνωστοι με αγνώστους, εγώ δεν μιλούσα με κανέναν, ούτε με τον random τύπο/τύπισσα που θα καθόταν δίπλα μου σε μάθημα
I was just fine
http://www.youtube.com/watch?v=bgKMadl2sm8

*[SPOILER]Στο οποίο έμπαινες και είχε μόνο ένα κρεβάτι και γραφείο/καρέκλα αφού τα λεφτά για τον καναπέ+τραπεζάκι τα έδωσα για να προπληρώσω το γυμναστήριο[/SPOILER]


#102

μη στεχαχωριεστε αν ερωτευτηκατε και φαγατε ακυρο ή χωρισατε ή κατι τετοιο…κακα και αυτα εννοειτε αλλα …μοναξια ειναι να ξερεις οτι αυτος που σε αγαπησε και αγαπησες και θελεις διπλα σου δεν ειναι και ουτε θα ειναι ποτε ξανα για να του μιλησεις να τον κοιταξεις να τον αγκαλιασεις και κανενας δε μπορει να βοηθησει σε αυτο…αυτο ειναι πονος και στα 20 μου τον εχω γνωρισει πολυ καλα… :wink:


#103

.[COLOR=“White”]…[/COLOR]


#104

μοναξια ειναι οταν ολοι οι φιλοι σου παιρνουν πτυχιο και εσυ ακομη χανεις συναυλιες τον σεπτεμβρη γιατι δινεις


#105

λαθος


#106

.[COLOR=“White”]…[/COLOR]


#107

@Silent Winter

Απαντάω λίγο καθυστερημένα αλλά διαβάζοντας όλα τα προηγούμενα ποστ μπορώ να πω πως συμφωνώ με τα παιδιά που είπαν πως για να είναι κάποιος καλά ενώ είναι μόνος του, πρέπει να τα βρει με τον εαυτό του. Αν δεν συμπαθήσεις και αποδεχθείς τον εαυτό σου εσύ η ίδια μην έχεις την απαίτηση από τους άλλους να το κάνουν. Το να ερωτευθείς, όπως παρότρυνε η Νάντια, θεωρώ πως είναι λάθος συμβουλή γιατί όπως είπε και ο Δον (νομίζω) το να ερωτευθείς κάποιον είναι κάτι το αυθόρμητο. Μπορεί να μπεις σε μια σχέση και να αισθάνεσαι πιο μόνος από ποτέ (μου έχει τύχει). Επίσης, μην φοβάσαι να μιλήσεις σε κάποιον ειδικό, η δουλειά του είναι και θα σε κάνει αυτός με τον τρόπο του να πεις αυτά που φοβάσαι/ντρέπεσαι/δεν θέλεις να πεις. Θα σε “ξεκλειδώσει”. Για μένα το λάθος που κάνεις είναι ότι δεν έχεις πίστη στον εαυτό σου. Όλοι έχουμε πιάσει πάτο και όλοι έχουμε ξανασηκωθεί. Εσύ νομίζεις πως δεν μπορείς να ξανασηκωθείς αλλά κάνεις λάθος. Ίσως δεν προσπαθείς αρκετά.

Η συμβουλή μου πάντως είναι η εξής: Αν νομίζεις πως δεν μπορείς να γίνεις πιο κοινωνική και να ανοιχτείς περισσότερο τότε μάθε να ζεις με την μοναξιά σου. Δεν είναι κάτι τρομερό. Ίσα ίσα μερικές φορές η μοναξιά χρειάζεται. Ακόμα και εγώ που (σχεδόν) συζώ με την κοπέλα μου είναι μερικές φορές που θέλω να μείνω μόνος μου είτε αυτό είναι για μερικές μέρες είτε για μια-δυο ώρες. Μάθε τον εαυτό σου να ζει με αυτό. Βρες ένα χόμπι που να σε κάνει να αισθάνεσαι ωραία όταν είσαι μόνη σου, εγώ π.χ όταν είμαι μόνος μου μ’αρέσει να βγαίνω στο μπαλκόνι και να παρατηρώ τα αστέρια. Είναι κάτι πολύ χαλαρωτικό και κάτι το οποίο με φέρνει πιο κοντά σε εμένα. Θα μπορούσες να κάνεις μια συλλογή, ή να πηγαίνεις μόνη σου για περπάτημα (κάτι το οποίο βοηθάει απίστευτα πολύ) και να βγάζεις φωτογραφίες. Οτιδήποτε σε κάνει να δίνεις χρόνο στον εαυτό σου για να τον συμπαθήσεις και να τον αποδεχτείς. Επίσης θα μπορούσες να κάνεις κάτι πιο “πρακτικό” (π.χ ζωγραφική) έτσι ώστε όταν τελειώσεις κάτι να μπορείς να είσαι υπερήφανη για τον εαυτό σου και για κάτι που έκανες μόνη σου. Είναι πολλά πράγματα που μπορείς να κάνεις. Αν για αρχή μάθεις να ζεις με αυτό τότε από κει και πέρα η πορεία σου θα είναι μόνο ανοδική.


#108

Η σύγκριση μπορεί να είναι άτοπη, αλλά αυτά τα δύο μου θύμισαν κάπως τον εαυτό μου. Μπορεί το δεύτερο να γράφτηκε με χιουμοριστική διάθεση, αλλά κρύβει μία αλήθεια. Αυτή που αρνούνται πολλοί από μας που βιώνουμε τη θλίψη και τη μοναξιά να δούμε κατάματα, ότι δηλάδή ο κόσμος προχωράει, και ευτυχώς ή δυστυχώς χωρίς εμάς.

Στο πρώτο ποστ διαφαίνεται μία ροπή προς τη μελαγχολία και τη μοναχικότητα, ιδιότητες του εαυτού μου τελευταία. Έχω, που λέτε, και εγώ δύο τέτοιους φίλους εδώ, τους μοναδικούς όπως προείπα, που όταν βγαίνω μαζί τους είναι όλα καλά. Τυχαίνει να έχω βγει όμως με τους φίλους μου και την παρέα τους και να μην έχω τί να πω. Συν του ότι κάνουν χαζομαρούλες και όταν δεν είμαι σε θέση να ακολουθήσω, κάθομαι σιωπηλή και τους παρακολουθώ χωρίς να έχω να πω κάτι. Ε, και όσο να ‘ναι ένα τέτοιο θέαμα δεν είναι αρκετά ευχάριστο. Ας μη σχολιάσω τα άκυρα που έχουν φάει, γνωστοί και φίλοι, και ασφαλώς αυτά είχαν μόνο σε μένα επιπτώσεις. Γι’ αυτούς δεν άλλαξε κάτι.

Μπορεί για τους περισσότερους να είναι κάτι συνηθισμένο και φυσιολογικό, αλλά παίζουν και ψυχολογικοί παράγοντες ενίοτε. Φιλικό μου πρόσωπο μού εκμυστηρεύτηκε ότι ελάττωσε τις επισκέψεις γιατί τον έφερνα σε άβολη θέση, τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, με τις αντιδράσεις μου. Η αλήθεια είναι ότι μία φορά είχε δημιουργηθεί έκρυθμη κατάσταση μες το σπίτι και ήταν παρών. Από τη μία να έχω ανοίξει εγώ μέτωπο εναντίον της μάνας μου, από την άλλη αυτός να σκέφτεται τα δικά του, στο τέλος το έβαλε κακήν κακώς στα πόδια χωρίς να μας μιλήσει. Για όποιον δεν ζει τέτοιες καταστάσεις, αλλά ακόμα χειρότερα για όποιον τις βιώνει στο δικό του σπίτι, τα πράγματα είναι άσχημα.

Έτσι απομονώθηκα…

Και μάλιστα φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, συνειδητοποίησα αυτό που είπε ο Κωνσταντίνος, μεταξύ σοβαρού και αστείου. Βλέπω τους συνομηλίκους μου να προχωρούν, να κάνουν νέες παρέες, να εργάζονται, να ορκίζονται, να δίνουν μαθήματα και εμένα να μένω στάσιμη, σε όλα όμως. Μπορώ να πω ότι χρόνο με τον χρόνο χάνω κάτι παρά κερδίζω κάτι νέο. Και όλα πηγάζουν από αυτό το αίσθημα της δυσφορίας, του φόβου και τις ανασφάλειες.

Κανείς μα κανείς δε θα βρεθεί να μας πιάσει από το χεράκι για να μας υποδείξει το καλό και το κακό. Είμαι πεπεισμένη, περισσότερο από ποτέ, ότι θα είμαι μόνη, όποιον δρόμο και αν επιλέξω. Είτε αυτόν της αλλαγής προς το καλύτερο είτε αυτόν της μοναξιάς και της απομόνωσης (και της εγγυημένης αποτυχίας, να προσθέσω επίσης). Και όχι μόνο εγώ, αλλά όλοι.

[B]dmembra:[/B]
Ευχαριστώ πολύ. Χαίρομαι για την ανταπόκρισή σας και πραγματικά με συγκινεί. Δεν έχω να απαντήσω κάτι άλλο, τα είπες όλα εσύ και με κάλυψες απόλυτα. Το θέμα βέβαια είναι ότι φοβάμαι πώς είναι κάτι πιο “εσωτερικό”. Ίσως, εν τέλει, η παρότρυνσή σας να επισκεφτώ έναν ειδικό να είναι η πιο ορθή συμβουλή που γράφτηκε μέχρι τώρα. Βέβαια, όπως είπε και η συμπαθέστατη almighty, δεν ξέρω κατά πόσο θα πετύχαινε και θα ευόδωνε η συνεργασία μας σε μία τέτοια φάση που δεν αισθάνομαι ακόμα έτοιμη να μιλήσω, δεν είμαι σίγουρη δηλαδή αν θα μας ευνοούσε το “timing”. Οπότε κρατάω τη συμβουλή σας. Υπάρχει σα σκέψη στο πίσω μέρος του μυαλού μου, σαν εναλλακτική λύση στην τελική. Αυτό. Και σε όλα τα άλλα επίσης συμφωνώ. Εξέφρασες πάνω κάτω τις ίδιες απόψεις με τον συνονόματό μου στις προηγούμενες σελίδες. Να 'στε καλά παιδιά! :slight_smile:


#109

[B]Silent[/B]:
Μολις διαβασα τις 4 τελευταιες σελιδες,και εχω να πω οτι συμφωνω με αρκετα απο οσα ειπωθηκαν.Η μοναξια ειναι δυσκολο πραγμα και σε καταλαβαινω απολυτα ως προς το γεγονος οτι ζεις σε μια επαρχιακη πολη και τα μονα ατομα για να μιλησεις ειναι 1-2
Απο προσωπικη εμπειρια σου λεω ,οτι αν δεν ψαξεις εσυ για παρεα,δεν προσπαθησεις να βρεις ατομα που να κολλατε εστω και λιγο,η μοναξια ειναι μονοδρομος(οχι απαραιτητα κακος αν καταφερνεις να γεμιζεις μονη σου τη μερα σου)…Αν ομως τα ατομα που ειναι ηδη γυρω σου δεν ειναι σε θεση να σε βοηθησουν,δεν σε καταλαβαινουν,η οπως λες να μην εχεις τι να πεις (το εχω περασει),τοτε ισως πρεπει να στραφεις στο οικογενειακο περιβαλλον σου.Μονο η οικογενεια μας μας νοιαζεται πραγματικα και θα ειναι εκει για εμας ο,τι και αν γινει.Μην απελπιζεσαι βλεποντας τι εχουν κανει οι συνομηλικοι σου,ο καθενας μπορει να καταφερει αυτο που θελει,κι αν εχεις καποιους στοχους να εισαι σιγουρη οτι με λιγη καλη θεληση θα τους πετυχεις.Το να δεις καποιο ψυχολογο ισως αποτελει λυση,ισως και οχι.Λειτουργει διαφορετικα για τον καθε ανθρωπο.Το σιγουρο ειναι οτι πρεπει να βρεις δραστηριοτητες,κατι που σε γεμιζει και σου αρεσει,.Τωρα αυτο μπορει να ειναι ενα χομπυ,το να πιασεις δουλεια καπου,ισως αυτο που θες ειναι να μετακομισεις,να γνωρισεις νεους ανθρωπους.Μια αλλαγη ειναι παντα καλη.Το περπατημα που ανεφερε και ο dmembra θα σε βοηθησει πολυ,στο να “δουλεψεις” με τον εαυτο σου και τα συναισθηματα σου.Ακου ευχαριστη μουσικη,που σε χαλαρωνει και σε ανεβαζει.Μπες σε καποιον συλλογο.(π.χ ποδηλατικο,καλλιτεχνικο) που υπαρχει στην πολη σου.
Πιο πανω ανεφερες και ενα προβλημα το οποιο αντιμετωπιζεις,και αν καταλαβα καλα ειναι αρκετα σημαντικο.Μην σε παιρνει απο κατω!Μαθε να ζεις με αυτο,αποδεξου το και μετα και οι γυρω σου θα δεις οτι θα αρχιζουν να το αποδεχονται.Αν δεις οτι δεν συμβαινει κατι τετοιο,η οτι ειναι πολυ αργα για να τους το δειξεις αυτο τοτε αστους.Δεν αξιζουν να τους κανεις παρεα απο τη στιγμη που δεν ειναι εκει για σενα.
Δεν θα σου πω να γινεις πιο κοινωνικη,ισως δεν εχεις γνωρισει ακομα τα ατομα που θα σε κανουν να νοιωσεις ανετα και να εισαι κοινωνικη και ευχαριστη.Για χρονια βρισκομουν σε παρεες οι οποιες με εκαναν να νοιωθω αβολα,δεν μιλουσα,δεν ημουν καθολου ευχαριστη,οτι κι αν ελεγα φαινοταν η γελοιο,η τελος παντων ασημαντο.Περασε καιρος μεχρι να βρω καποια ατομα που να κολλαμε.Ισως κι εσυ ακομα δεν εχεις βρει τα σωστα ατομα.Κατι το οποιο ειναι πολυ φυσιολογικο,αφου μενεις σε επαρχιακη πολη.Οπως επισης φυσιολογικο ειναι οτι δεν ειχες καμια σχεση ως τωρα.Εισαι μολις 22 χρονων.Οκ .και τι εγινε; Ο ερωτας δεν ερχεται με παραγγελια…Βρες τα πρωτα με τον εαυτο σου,αγαπησε τον οπως ειναι.Ακομα και το προβλημα που αναφερεις.Δες το ως κατι το οποιο σε κανει ξεχωριστη.:slight_smile: Και να εισαι σιγουρη οτι αυτο θα το δουν τα σωστα ατομα για σενα.Η συμβουλη μου ειναι να σταματησεις να αγχωνεσαι για το μελλον.Δεν σε πηραν και τα χρονια.Μολις σταματησεις να αγχωνεσαι,κοιταξεις να περνας καλα καθε μερα,και να γεμιζεις τη μερα σου με πραγματα που σε ευχαριστουν,τοτε θα δεις που ολα θα πανε ρολοι.Και προσπαθησε οσο μπορεις να μην κλεινεσαι στον εαυτο σου.Ξερω ποσο δυσκολο ειναι,και δεν ειναι παντα ολοι προθυμοι να σε ακουσουν,το εχω δει απο μονη μου .Αλλα μην τα παρατας.Και αναποδιες μπορει να συμβουν και οτιδηποτε,αλλα πρεπει να θυμασαι οτι οτι αξιζει,θα ερθει καποια στιγμη,μεχρι να ερθει λοιπον κοιτα να το διασκεδασεις και να περνας καλα οσο μπορεις με ατομα που ξερεις οτι σε αγαπανε.Το κυριοτερο ειναι να μην απελπιζεσαι!Η ζωη εχει τα πανω και τα κατω της!


#110

θα σταθώ μονο στην επαγγελματική βοήθεια.
επειδή ειχα χοντρό πρόβλημα(καμιά σχέση με μοναξιές και τα λοιπά) για ενα εξάμηνο, το να μιλήσεις σε κάποιον βοηθάει απίστευτα. και αν πιστεύει κανεις οτι επειδη ο αλλος θα ειναι ξενος δεν μπορεί να κάνει κάτι, κάνει λάθος όποιος το πει αυτό. το να σε ακούσει ειναι κάτι πολύ μεγάλο


#111

#112

[I]“Είσαι ελεύθερος όταν μπορείς να απομακρυνθείς απο τους ανθρώπους, χωρίς να σε υποχρεώνουν να τους αναζητείς η ανάγκη του χρήματος ή το ένστικτο του κοπαδιού ή η αγάπη, η δόξα, η περιέργια, πράγματα που δε βρίσκουν τροφή στη σιωπή και την μοναξιά”[/I]

:stuck_out_tongue:


#113

Μια άγνωστη συνιστώσα του Αλέξη
Του Κωνσταντίνου Ζούλα
Όσοι είμαστε γονείς παιδιών προσχολικής ηλικίας έχουμε κάνει ατελείωτες συζητήσεις για την επιλογή του πρώτου σχολείου του παιδιού μας, με τους συνακόλουθους προβληματισμούς: «Ιδιωτικός ή δημόσιος σταθμός»; «Αγγλόφωνο ή ελληνόφωνο σχολείο»; «Μοντεσοριανή ή άλλη διδακτική μέθοδος;». Μεσούσης της κρίσης, μάλιστα, τα διλήμματα αυτά έχουν αποκτήσει υπερβολικές διαστάσεις, με τους γονείς να θέλουν ευλόγως να προσφέρουν στα παιδιά τους ό,τι καλύτερο μπορούν, ακόμη και με σημαντικές περικοπές σε άλλα έξοδα της οικογένειας.

Κάνω αυτόν τον πρόλογο διότι ανάλογους προβληματισμούς είχε προσφάτως και ο Αλέξης Τσίπρας. Ετσι μόνον μπορώ να εξηγήσω ότι επέλεξε να στείλει τον πρωτότοκο γιο του σε έναν από τους καλύτερους ιδιωτικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς της Αθήνας, στην Πλάκα. Και είμαι βέβαιος ότι ο κ. Τσίπρας έκανε -και τον τιμά αυτό- εκτενέστατη έρευνα πριν λάβει την απόφασή του, καθώς το εν λόγω σχολείο τυγχάνει και από τα ακριβότερα της πρωτεύουσας, με ετήσια δίδακτρα που φτάνουν τις 6.600 ευρώ. Αν το επιλέξει, δηλαδή, και για τον δευτερότοκο γιο του, η νηπιακή εκπαίδευση των παιδιών του θα του στοιχίζει περισσότερο από 1.000 ευρώ τον μήνα.

Για να μη θεωρηθεί ότι υπάρχει ψήγμα λαϊκισμού στην εν λόγω αναφορά, οφείλω να διευκρινίσω ότι αν διέμενα στο κέντρο και είχα την ανάλογη οικονομική δυνατότητα, θα είχα κι εγώ προτιμήσει το εν λόγω σχολείο για την κόρη μου, καθώς από φίλους ακούω τα καλύτερα λόγια για το προσωπικό του, τη διδακτική μέθοδό του, το οικογενειακό περιβάλλον του κ.λπ.

Δεδομένης, ωστόσο, της πολιτικής που επαγγέλλεται ο κ. Τσίπρας, γεννώνται μια σειρά ερωτημάτων για τον ηγέτη της Αριστεράς. Αν ύστερα από έρευνα επέλεξε για το παιδί του έναν ιδιωτικό βρεφονηπιακό σταθμό, πόσο πειστικά, αλήθεια, ακούγεται η πεισματική επιμονή του να μην ιδρυθούν ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα; Πιστεύει άραγε ο ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ ότι η διαμόρφωση του χαρακτήρα ενός παιδιού είναι λιγότερο καθοριστική στην προσχολική ηλικία ώστε να την εμπιστεύεται σε ιδιώτες, παρά στη μετασχολική; Και για να διευρύνουμε το ερώτημα, αν όπως λέει ο κ. Τσίπρας «τυχόν ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων θα είναι η ταφόπλακα των δημόσιων ΑΕΙ», γιατί άραγε να μη συμπεράνουμε ότι και ο ιδιωτικός σταθμός που έστειλε το παιδί του δεν λειτουργεί σαν ταφόπλακα για τα αντίστοιχα δημόσια;

Τυχόν απάντηση του κ. Τσίπρα ότι λόγω του υψηλού βουλευτικού του εισοδήματος δεν θα μπορούσε να στείλει το παιδί του σε δημόσιο σταθμό δεν είναι πειστική. Διότι με χρήματα των Ελλήνων πολιτών έχει δημιουργηθεί δημόσιο νηπιαγωγείο μέσα στη Βουλή το οποίο ο κ. Τσίπρας δεν προτίμησε, ενώ επιπλέον η προνηπιακή τάξη την οποία παρακολουθεί ο γιος του δεν είναι καν υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Ως εκ τούτου η επιλογή του κ. Τσίπρα ανάγεται χωρίς άλλο στις κραυγαλέες αντιφάσεις του χώρου που εκπροσωπεί.

Θα γίνω σαφέστερος με ένα εξόχως γελοίο παράδειγμα: Χύθηκε πολλή μελάνι όταν ο κ. Τσίπρας φόρεσε ένα πουκάμισο Burberry και, ανάλογη, όταν στην πρόσφατη εκπομπή του Ν. Χατζηνικολάου εμφανίστηκε χωρίς γραβάτα, εξηγώντας μάλιστα γιατί δεν τη φορεί. «Κουβαλάω το βάρος ότι, αν ποτέ φορέσω γραβάτα, θα θεωρηθεί ότι είναι μια μετατόπιση προς τον συμβιβασμό, μια σημειολογική μετατόπιση προς τον συμβιβασμό», εξομολογήθηκε στον κ. Χατζηνικολάου, αντιμετωπίζοντας τον δημοσιογράφο σχεδόν ως ψυχαναλυτή του.

Παραδόξως βέβαια, κανείς δεν έκανε μια διασύνδεση των ενδυματολογικών επιλογών Τσίπρα. Είναι άραγε πιο ακριβή μια γραβάτα ή ένα πουκάμισο; Και για να το πούμε ακόμη πιο φαιδρά: Το επαναστατικό προφίλ του κ. Τσίπρα συγχωρεί ένα πουκάμισο Burberry, αλλά θα πληγεί ανεπανόρθωτα αν βάλει μια γραβάτα, έστω του καλαθιού;

Επειδή προσωπικά αδυνατώ να απαντήσω στα συγκεκριμένα ερωτήματα, αναπόφευκτα οδηγούμαι σε κάποια ανεξήγητα -σε μένα- ενοχικά απωθημένα που φαίνεται επί χρόνια να ταλαιπωρούν ένα τμήμα της Αριστεράς. Της Αριστεράς δηλαδή που παραμένει προσκολλημένη στις παρωχημένες εμμονές της, χωρίς να αντιλαμβάνεται πόσο υποκριτικό είναι π.χ. να μάχεσαι την ιδιωτική εκπαίδευση όταν κρυφίως την έχεις επιλέξει…

Ξέρετε, όμως, ποια είναι η ουσία του προβλήματος; Αν ο Αλέξης Τσίπρας σχεδόν στα 40 του χρόνια εξακολουθεί και «κουβαλάει ως βάρος» το αν θα φορέσει ή δεν θα φορέσει μια απλή γραβάτα, πρέπει κανείς να τρέμει στην ιδέα για το πώς θα αντιμετωπίσει στο μέλλον όχι ενδυματολογικά για τον ίδιο, αλλά υπαρξιακά για τη χώρα διλήμματα.


#114

Μπέρδεψες τα topic;


#115

Ίσως να νιώθει πολύ μόνος στον φιλελεύθερο/αντισυριζαίικο αγώνα του σε τούτο το φόρουμ.


#116

Σταματήστε να γκρινιάζετε ρε αλήτες. Ντάξει, και που μπέρδεψε τα θρεντς, τι έγινε; Εδώ το πόντιουμ είχε την τιμή να φιλοξενήσει άρθρο απ’ αυτό τον Τιτάνα της Σκέψης, τον ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΖΟΥΛΑ. Τι συζητάμε.
Θυμάμαι πριν χρόνια ένα θεϊκό κείμενό του ενάντια στις συμβολικές δράσεις ανοίγματος των διοδίων. Το οποίο ξεκινούσε με την εξής φράση: "τις προάλλες ο πατέρας μου περνούσε από τον [τάδε σταθμό διοδίων] όπου ήταν συγκεντρωμένο ένα πλήθος από περίεργους τύπους με κόκκινες σημαίες, [B]οι οποίοι προσπαθούσαν να τον εμποδίσουν να πληρώσει τα διόδια.[/B] "

Μιλάμε ότι σπάραξε η καρδιά μου για το δράμα αυτού του ανθρώπου και κατά συνέπεια και για το δράμα που θα έπρεπε να ζούσε και ο γιος του. Και από τότε τον Κωνσταντίνο Ζούλα τον θεωρώ αδερφό. Γειά σου ρε Κωνσταντίνε.

Α, και αν θες, να τσοντάρουμε εδώ πέρα να μαζευτούν τα εξήμισι χιλιάρικα να πάει και το δικό σου παιδί στον παιδικό σταθμό στην Πλάκα.


#117

Ε ψιτ, κράμπζοντι, ο Κωνσταντίνος Ζούλας δούλευε στην ΕΡΤ με 58.000 μισθό το εξάμηνο, ενώ παράλληλα δούλευε και στο δημοτικό ραδιόφωνο, δηλαδή διπλοθεσίτης του δημοσίου. Επίσης στην ΕΡΤ τον εβάλε ο πατέρας του, Στάμος Ζούλας, εξίσου υψηλόμισθος.

Φοβερή πολιτική ανάλυση οι ανησυχίες του ανεξάρτητου δημοσιογράφου για τις ικανότηες διακυβέρνησης του Τσίπρα με βάση τις ενδυματολογικές του προτιμήσεις. Αναγνωρίζουμε τις προσπάθειές σου για έγκυρη ενημέρωση, αλλά ανέβασες τον πύχη ψηλά με την ανακοίνωση της οακκε την προηγούμενη φορά, πρέπει να διατηρηθεί αυτό το επίπεδο.


#118

Και τώρα θα σου πει “δε με νοιάζει ποιος είναι ο Ζούλας, εγώ απλά ήθελα να ποστάρω ένα σωστό άρθρο” και συ θα του την πεις για την ορθογραφία του και κείνος θα νιώσει τόσο ΜΟΝΟΣ σε ένα φόρουμ βλαμμένων αριστερών τσουτσεκιών.

Οπότε κομπλέ, ον-τόπικ είμαστε.


#119

Οπότε επιβάλλεται να δημοσιεύσει νέα ανακοίνωση από οακκε… μοναξιά αυτοί, μοναξιά αυτός, μοναξιά και το θέμα.


#120

Ημουν 15. Ενας εντελως καμενος θειος μου που μου εκανε συστασεις απο τότε που ημουν 12, κι ενω ειχαμε το μεγαλο οικογενειακο τσιμπουσι που ειχαμε καθε Πασχα, μου ειπε: “γιατι δεν κανεις τον σταυρο σου οπως ολοι οι αλλοι?” και εγω του απαντησα “εσενα τι σε κοφτει ρε μαλακα?”. Εγινε το ελα να δεις. Απο τοτε ημουν το μαυρο προβατο. Οταν παρατησα και το πανεπιστημιο, περα απο την αφορητη πιεση απο γονεις κλπ, σταματησαν να μου μιλανε οχι μονο κατι εναπομειναντες ξαδερφοι και ξαδερφες αλλα και ολοι οι υποτιθεμενοι φιλοι, αρχιδια φιλοι δηλαδη. Εκτος απο εναν. Δεν θυμαμαι ποσα χρονια εχω να μιλησω σε συγγενη απο τοτε, εχω χασει το μετρημα, και δεν το μετανοιωσα ποτε. Καλυτερα μονος.

Μοναξια ειναι να μην εχεις καθολου φιλους.