Καιρό είχα να ενθουσιαστώ τόσο με εγχώρια κυκλοφορία, όσο με το “Lavender” των inner:i.
Review εδώ:
Τσεκάρετε εδώ:
3 Likes
Πριν 6 μέρες, δεν με δίνεις σημασία καθόλου… 
Δεν είχα δει τελευταία καθόλου το thread…
Ωραίος!
Άσχετα αν δεν το είδα, να γράφετε καμια κουβέντα, για να τραβιέται περισσότερο το ενδιαφέρον.
1 Like
εν τω μεταξύ, προσπαθώ να βάλω μόνο την δική μου απάντηση κ δεν το καταφέρνω… 
εντελώς άχρηστος
έντιτ. νιώθω πολύ χάκκερ ξαφνικά…
Η Argovia είναι μια μπάντα με μέλη από Κολομβία κ Βενεζουέλα, ο ήχος τους είναι μια μίξη ατμοσφαιρικό και progressive rock/metal. Άκουσα κάποια από τα παλαιότερα τους κομμάτια κ ήταν πιο κοντά στον συμφωνικό ήχο, με πιο ωμή παραγωγή βέβαια.
Στον νέο τους δίσκο η παραγωγή είναι εξαιρετική, κάτι που δίνει έναν άλλο αέρα στα κομμάτια. Prog σίγουρα, σε ένα κομμάτι συμμετέχει κ ο Ross Jennings από τους Haken με αυτό το μελωδικό στοιχείο που εμένα μου αρέσει πολύ, συν την πολύ όμορφη φωνή της Ani Guillén. Αναμονή λοιπόν μέχρι να κυκλοφορήσει ολόκληρο σε digipack cd και βινύλιο.
Και το δεύτερο δείγμα από το επερχόμενο The Claypool Lennon Delirium άλμπουμ είναι σούπερ…
3 Likes
Πρώτο δείγμα από το καινούριο άλμπουμ των Tyrannus. Κυκλοφορεί 15 Μαΐου.
2 Likes
Αντε να δουμε τι θα ακουσουμε και απο αυτους. Το μονο σιγουρο ειναι οτι θα εχουν καλυτερο τραγουδιστη απο τους King Diamond.
Σας έλειψα; Όχι, το ξέρω, αλλά είμαι εδώ να πρήξω πάλι συκώτια με αυτάρεσκο ποστ με είκοσι άλμπουμ που ξέρω, αλλά ακόμη δεν έχω ακούσει. Πάμε να δούμε τον αγώνα:
1. LuxJury - Giving Up (alternative): το περιμένω κάμποσο καιρό τώρα αυτό το ντεμπούτο, απ’ όταν άκουσα το single “Hot Mess” και είδα ότι εδώ έχουμε εξαιρετικά ευφυές song-writing και πολύ όμορφη φωνή. Με γρήγορη, διαγώνια ματιά, νομίζω ότι θα γουστάρω πολύ με τούτο δω. Αν σας αρέσουν οι Wet Leg, ε ναι.
2. Hellripper - Coronach (black/speed): one-man μπάντα που αποκλείεται να μην πορώσει έστω και λίγο με σπιντάτο μπλακ θρας. Δεν θα πω πολλά (επειδή δεν θέλω, όχι επειδή δεν ξέρω, οφ κορς), και θα αφήσω την κριτική της @Miss_Machine να αναλάβει το μικρόφωνο:
3. Jose Gonzales - Against The Dying of the Light (indie): δίσκος που έχω δει να συζητιέται εδώ και κάμποσο καιρό μέσω promo κλπ, οπότε ομολογώ ότι θέλω να δω προς τι το hype. Ενδοσκοπική και φωτεινή indie folk, κυρίως φωνή-κιθάρα.
4. Flea - Honora (jazz?): ο μπασίστας των RHCP και δεύτερος πιο ανήσυχος μουσικός τους μετά τον Frusciante, στον πρώτο ολοκληρωμένο του solo δίσκο, που παίζει να είναι καλύτερος απ’ τις δύο φόλες που μας σέρβιραν μετά τo reunion.
5. Καθαρός Χαλκός - Στρόβιλος Ειρμός (experimental): Εδώ έχουμε πειραματισμό τύπου Neptunian Maximalism, αλλά Greek Edition, με αρκετή παγανιστική τελετουργία και λαούτο αντί για κιθάρες. Πολύ ιδιαίτερο.
6. Black Label Society - Engines of Demolition (southern metal): είναι ίσως λίγο δύσκολο να εξηγήσω σε κάποιον που βλέπει τα ακούσματά μου ότι την περίοδο 2010 - 2013 οι BLS ήταν μία απ’ τις αγαπημένες μου μπάντες. Κι είναι good to be back, babe.
7. Janel Leppin - Ensemble Volcanic Ash: Pluto In Aquarius (Jazz / Improv): ξένος προς την τζαζ, αλλά μία στο τόσο θα μου τραβήξει την προσοχή κάτι για άκυρους λόγους. Εν προκειμένω, η πάντα ποιοτική Cuneiform κυκλοφορεί τον τρίτο δίσκο της Leppin, η οποία με το σχήμα της παίζουν αυτοσχεδιαστική jazz, αλλά με ένα twist: η ίδια είναι τσελίστρια, ένα όργανο που σπάνια βλέπουμε/ακούμε στη jazz.
8. Robyn - Sexistential (electro-pop): ένατος δίσκος για την Σουηδή pop μουσικό που επιστρέφει οκτώ χρόνια μετά τον προηγούμενο για να κερδίσει πάλη αρκετή προσοχή, και να ιντριγκάρει σε επίπεδο mainstream.
9. Ram-Zet - Sapien (prog / avant garde): περιπετειώδες prog death, κυρίως για fans μοντέρνου prog κι όχι deathαδες. Οι Ram-Zet έχουν μία καλή δισκογραφική παρακαταθήκη, αφού κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους στο γέρμα της χιλιετίας, όμως μπήκαν σε μεγάλη παύση απ’ το '12, για να επιστρέψουν πάλι φέτος. Πολύ πολύ ιντριγκαδόρικο.
10. Courtney Barnett - Creature of Habit (alt): ανάλαφρη alt που δεν φέρνει περισσότερα απ’ όσα υπόσχεται, αλλά δεν υπόσχεται και περισσότερα απ’ όσα φέρνει.
11. Chalk Hands - The Line That Shapes the Coast of Us (emo/hardcore): όχι απ’ τις προτάσεις που συνήθως κάνω, αλλά έχοντας ακούσει τον προηγούμενο δίσκο τους το '22 μετά από την επιλογή του @Sovereign , είπα να ξανακούσω αυτή τη φορά, ειδικά αφού έχω τριφτεί παραπάνω με το είδος. Ε και γαμάει.
12. Godsticks - VOiD (english prog): λένε για το πιο βαρύ τους άλμπουμ ως τώρα, οκ prog rock είναι, θα δούμε. Τίμιο αγγλικό prog rock σχήμα.
13. Raye - This Music May Contain Hope (art pop): ένας δίσκος στο hot new music της mainstream pop, ο οποίος έχει τρομερό μουσικό εύρος, που ενθουσιάζει όχι μόνο λόγω της συνθετικής ικανότητας της Raye και της φωνής της, αλλά και λόγω του μαξιμαλιστικού του ύφους. Έχει κάτι αξιαγάπητα burlesque ο δίσκος που με πάει σε αρχές του 2000 και το λατρεύω.
…aaaaaaaaand scene! Τα λέμε σε μία εβδομάδα, stay healthy.
11 Likes
Θρας δίσκος της χρονιάς κι ας είναι Μάρτιος
2 Likes
2 Likes
Στα πολύ ωραία τεφτέρια του @ManosOrff και φυσικά τους άνωθεν αγαπητούς tiger’s jaw, να προσθέσουμε τις εξής ωραίες κυκλοφορίες:
Αορ που βγηκε από τα εητιζ αλλά με σύγρονη revival αισθητική από τη θεάρα Chez Kane, αν σας αρέσει το είδος θα πέσετε ξεροί, τα κομμάτια είναι ένα κι ένα.
και η κριτική μας από τον @Jim74
Επίσης, η κριτική περιμένει τη σειρά της να ανέβει, αλλά σε τελείως διαφορετικά μουσικά σημεία, συναντάμε το νέο Dalek, από το experimental dark hip hop ντουέτο που έχει συγκινήσει στο παρελθόν, με την πιο άμεση δουλειά του μέχρι σήμερα και στίχους ξυράφια για την κατάσταση στην Αμερική, αλλά και πως η μαύρη εμπειρία μπορεί να αποτελέσει πεδίο κουλτούρας για την κοινωνική ενότητα της εργατικής τάξης.
5 Likes
Δεύτερο single από τους Night Spectre που λέγαμε πιο πάνω.
Εγώ θα πω ότι ο δίσκος είναι πολύ καλός αν και δεν είμαι αντικειμενικός
6 Likes
Είναι όντως πολύ καλός, ιδιαίτερα για ντεμπούτο.
2 Likes
Χαίρομαι ειλικρινά ! Ξέρω ότι το έχουν παλέψει πολύ τα παιδιά
Όποιος θέλει μοντέρνο ήχο με χαρακτήρα, πιστεύω θα βρει κάτι ωραίο εδω
2 Likes
χμμμμμμμ
4 Likes