Βγήκε λίγη καλή μουσική σήμερα.
Περιμένω το αντίστοιχο πόστ.
Και για του λόγου το αληθές
Άμα ξέρεις να γράφεις τραγουδάρες, τις βάζεις ν’ ανοίγουν τον καινούριό σου δίσκο και δίνεις γι’ ακόμη μια φορά το στίγμα σου: “Είμαστε εδώ, παρόντες!”.
Πες και 'συ @apostolisza8 …
Πες οτι εισαι στο 1998, οι Offspring εχουν κυκλοφορησει τρεις αψογες δισκαρες τη μια μετα την αλλη και εχουν εκατομμυρια φανς στον κοσμο… και σκαει ενας τυπος με χρονομηχανη και σου λεει οτι εν μεσω πανδημιας το 2020 σκανε κατι τρελοι Γερμαναραδες με screamo - electronic χιτακια το ενα μετα το αλλο, γινονται πασιγνωστοι παγκοσμιως, και το 2026 βγαζουν τραγουδαρα συνεργασια με τους Offspring. Του βαζεις ζουρλομανδυα ή οχι?
Παρασκευή 6/6, ώρα 34:06, καλημέρα σας. Πρώτη εβδομάδα του καλοκαιριού, αλλά οι κυκλοφορίες πάνε γ@μιώντας, οπότε πάμε κι εμείς:
A.A. Williams - Solstice: τρίτος δίσκος Williams, και ακόμη να δούμε το άστρο που φάνηκε με το ντεμπούτο της.
Blood Incantation - All Gates Are Open: συνέχεια του Timewave Zero, ελάτε
August Burns Red - Season of Surrender: τους δέκα δίσκους φτάσανε οι ABR, και κάνουν αυτό που ξέρουν, πράγμα καλό για πολλούς, πράγμα απογοητευτικό για άλλους τόσους.
Bedouine - Neon Summer Skin: την είχα ανακαλύψει τυχαία, απ’ τον αλγόριθμο, και με είχε μαγνητίσει η μπάσα φωνή της, κάτι που μ αρέσει πολύ σε γυναικείες φωνές. Παλαιικό folk με chamber διαστάσεις. Πολύ όμορφο αποτέλεσμα.
Converge - Hum of Heart: Δεύτερος δίσκος Converge σ’ ένα χρόνο, μα αυτό είναι καταπληκτικό!.. θα έλεγα αν άκουγα Converge.
Death Cab For Cutie - I Built You A Tower: το πάλαι ποτέ κραταιό ίντι συγκρότημα σε έναν δίσκο που δύναται να αποτελέσει σύγχρονο σημείο αναφοράς.
Evanescence - Sanctuary: παραγωγή - Jordan Fish, χμμμμμμμμμ
Evergray - Architects of a New Weave: παρ’ όλο που θα μπορούσαν να είναι απ’ τις αγαπημένες μου μπάντες, ποτέ δεν με τράβηξαν ιδιαίτερα οι Evergray. Ευκαιρία να κάνω άλλη μία προσπάθεια, μιας και ο νέος τους δίσκος λέγεται ότι είναι απ’ τους πολύ καλούς τους.
Fucked Up - Year of the Monkey: θέλουμε κι άλλη post-hardcore όπερα; Με σχεδόν δύο ώρες μουσικής, δεν νομίζω να παραπονεθεί κανένα σας.
Hammok - When Does This Place Become Our Scene: ούτε Hammock ούτε Mammock, αλλά βρώμικο post-hardcore…
midrift - Silhouette: shoegaze ντεμπούτο, από συγκρότημα που θα περιοδεύσει με fleshwater και angel du$t, για να έχετε μία ιδέα τι να περιμένετε.
Minor Mine - Those Specks of Dust: σαλονικιώτικο σχήμα δίνει νέα κυκλοφορία, για όσους λιγουρεύονται λίγο Morphine.
Modest Mouse - An Eraser and A Maze: δίσκος που σηματοδοτεί νέο κεφάλαιο για το συγκρότημα, αφού κυκλοφορεί ανεξάρτητα και ακολουθεί και το θάνατο του drummer Jeremiah Green. Indie Neo-psychedelia και τα γνωστά.
of Montreal - Aethermead: άλλο ένα mindfuck άλμπουμ υποθέτω, απ’ το υπερπαραγωγικό ψυχεδελικό συγκρότημα απ’ την Αθήνα, όχι της Ελλάδας, της Γεωργίας, όχι της χώρας στη Μέση Ανατολή, στις ΗΠΑ.
Oh Hiroshima - And The Dead Trees Give No Shelter: το post rock το παλιό το ορθόδοξο.
Osees - Off Course: επίσης πολυγραφότατο και ρευστό σχήμα αυτό των osees (για την ώρα, αφού αλλάζουν διαρκώς το όνομά τους σε πλείστες πόσες μεταλλάξεις).
Slift - Fantasia: οι αγαπημένοι και φιλόδοξοι Slift σε έναν πολύ ιδιαίτερο δίσκο τους. Κάποιες γλώσσες μιλάνε για φανταστικό δίσκο, ε ξέρω γω, μπείτε ακούστε.
Πολυ μου αρεσει το νεο Evergrey! Αν και δεν διαφοροποιουνται ιδιαιτερα απο το στυλ των τελευταιων δισκων,αυτο φαινεται να βγαζει μια φρεσκαδα!
Τρίτο δείγμα από το επερχόμενο άλμπουμ των Menzingers.
Καλημέρες με το πρώτο σινγλάκι από το επερχόμενο άλμπουμ των Audrey Horne!
Κυκλοφορεί 4 Σεπτεμβρίου.
Έχουν σφίξει οι ζέστες ή ακόμη; Εδώ Κρήτη πάντως, τα τριαντάρια μας τα χτυπάμε. Μετά το ακραίο μπάσιμο της προηγούμενης εβδομάδας, δεν ξέρω αν ακόμη έχετε προλάβει να τσεκάρετε όλα, τα μισά, ή κάποια απ’ όσα έχουν παραταχθεί στο νήμα, όμως προετοιμάστε τον καταπιόνα σας, γιατί έχουμε μία νέα φουρνιά:
Fires In The Distance - Circadian Promise: atmo-doom death υψηλών προδιαγραφών και με ικανότητα στην ανάπτυξη ιδεών; Ε ναι.
Non Serviam - Le Flouflouf: το πειραματικό γαλλικό σχήμα κυκλοφορεί σήμερα τον πρώτο δίσκο του μετά το Le Coeur Bat του ‘21, ένα ακραίο ηχητικό κράμα από electronics, black metal και κλασσικής, σ’ ένα απαιτητικό αναρχικό έργο. Οι ίδιοι μιλάνε για Baroqueviolence, οπότε καταλαβαίνετε. Όσοι βλαμμένοι, προσέλθετε, η κριτική θα ανέβει σήμερα, γι΄αυτό και μπαίνει εδώ.
Ok Goodnight - stop/go: απ’ τα prog συγκροτήματα που με κάνουν να ενδιαφέρομαι ενεργά για το είδος, οι Ok Goodnight κυκλοφορούν τον τρίτο τους δίσκο και μπορούμε να μιλάμε για συγκρότημα με ταυτότητα.
Automaton - Labyrinth: δικά μας παιδιά, οι Αθηναίοι doom / post metallers Automaton εμπνέονται απ’ την Μινωική μυθολογία. Τους πέτυχα στο Rethymno Rocks '25 και ήταν εξαιρετικοί.
Big|Brave - In Grief Or In Hope: οι δύσπεπτοι doom/drone, αγαπημένοι όσων απολαμβάνουν το Roadburn και τους ήχους του, επιστρέφουν δύο χρόνια μετά το τελευταίο studio LP τους.
The Bobby Lees - New Self: γκαραζοπανκ, αν σας αρέσουν οι Lambrini Girls και οι πιο βαριές στιγμές των Wet Leg, μπορείτε εδώ να βρείτε το σημερινό σας (ίσως και αυριανό και μεθαυριανό) jam σας.
Cuir - Monoface: queer punk ala francais
Heavenwood - The Tarot of the Bohemians Pt.II: δέκα χρόνια μετά, ακολουθεί η συνέχεια του “The Tarot…” σε τυπικό doom death από Πορτογαλία.
Horse Lords - Demand to be taken to shorter titles, plz: δίσκος που ενδέχεται να μου φανεί εντελώς δήθεν ή να τον αγαπήσω ως το τέλος της χρονιάς, δεν υπάρχει ενδιάμεσο επίπεδο. Με σφραγίδα Καλαμούτσου.
Kelsey Lu - So Help Me God: chamber pop ενορχηστρώσεις, τι μας λέει, μας ενδιαφέρει;
Khemmis - Khemmis: khemmis παίζουμε μαντολίνο. Όχι όμως ηλεκτρικό! Ντράγκα ντρούγκα ντράγκα ντρούγκα! (αμερικάνικο γυαλισμένο epic heavy metal).
Lex Legion - Lex Legion: τα 3/4 του μυθικού line-up των King Diamond + ο Nils Rue των Pagan’s Mind σε νέο πρότζεκτ.
Mono - Snowdrop: το post-rock το παλιό, το ορθόδοξο #1345
Olivia Rodrigo - you seem pretty sad for a big title: την ξέρω, την ξέρεις, την ξέρουμε, την ξέρετε, πάρτε και τρίτο δίσκο, τώρα, και περιμένω τον Μαρίνη να αποθεώσει την εκδίκηση του ποπ πανκ περίπου, ξανά, για μία ακόμη φορά.
Tarja - Frisson Noir: η αγαπημένη μισητή ντίβα της συμφωνικής στον όδγοο δίσκο της. Η φωνή της πάντα θα είναι σημείο αναφοράς, αλλά κάπως έχει κάτσει και δεν έχω ακούσει τίποτα σόλο δικό της.
No - Aurora: 23 δίσκους έχουν ήδη κυκλοφορήσει οι Yes, στον 24ο θα κολλήσουν/με;
Αυτό ρε φίλε, πραγματικά 
ρε μην επαναλαμβάνετε το joke, δεν το κάνετε πιο αστείο 
on topic,
Πατέρας και γιος.
Hansen συρμός.
πρωτη ακροαση και μου φανταζει ακομα καλυτερο απο το προηγουμενο.
Ανεξηγητα πιασαρικοι
Παρασκευή σημερα. Λεω εγώ τωρα.
Όχι ρε, λάθος κάνεις
Παρασκευή σήμερα, τότε;