Ναι, αλλά πιο μετά, έχω λίγη δουλίτσα 
Προφανώς το κάνω για να με παρακαλέσετε λίγο 
3 Likes
Έχει χαθεί μια μέρα εξαιτίας σου
Προφανώς πέφτουμε στα γόνατα και παρακαλάμε κλαίγοντας για λύπηση 
Παρασκευούλα ζάχαρη, Παρασκευούλα μέλι, πώς πέρασε η εβδομάδα βρε παιδιά; Λοιπόν, μετά από μεγάλη λαϊκή απαίτηση, πάμε να δούμε τι νέες και ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες (δεν) έχουμε σήμερα, Παρασκευή 19/06 το σωτήριον έτος 2026.
Warning - Rituals of Shame: Αν το όνομα της μπάντας είχε ένα “Fates” μπροστά, θα είχα σίγουρα κάποια γνώση του τι παίζει με αυτήν την κυκλοφορία. Ευτυχώς ο @Aldebaran ξέρει, και γράφει:
Saidan - Fangdriller: Scars Beneath Memories Wrist: απ’ τις hot κυκλοφορίες της ημέρας, ίσως βοηθάει ότι είναι μία μάλλον αργή μέρα, ίσως κάτι υπάρχει εδώ για το μελωδικό horror black metal σχήμα. Μην σας ξεγελά η αισθητική, είναι Αμερικάνοι, και παίζουν κάτι που θα μπορούσε να είναι anime opening theme αν τα anime ξεκινούσαν στην Νορβηγία.
Lost In Kiyv - We’re All Going to Be Fine: pelagicό post rock, το γνωστό το ορθόδοξο.
Vafurlogi - Gneisti af eldi Guðs: πάνε ήδη δύο χρόνια απ’ το ντεμπούτο αυτών εδώ των μπλακμεταλλάδων από Ισλανδία. Riffατο παλιάς κοπής black metal, αυτό.
Kilter - Ten Billion Years: σπηλαιώδες avant-garde jazz metal, που καθόλου δεν το υποψιάζεσαι απ’ το εξώφυλλο. Εδώ θα βρούμε τον Kenny Grohowski, ντράμερ των Imperial Triumphant, John Zorn και Titan to Tachyons, οπότε βάλτε τα αυτά τα τρία σε ένα μπλέντερ και έχετε μία εικόνα των Kilter.
Swim Deep - Hum: για την indie μερίδα του σάιτ, αυτό είναι ένα απ’ τα άλμπουμ που μπορεί να κρατήσει συντροφιά αυτήν την εβδομάδα. Όχι κάτι που θα σας αλλάξει το είναι, όμως ένα μελωδικό και κλασικά γλυκό άλμπουμ.
Tucker Zimmerman - Dream Me a Dream: δύο χρόνια μετά το δημοφιλές “Dance of Love” που κυκλοφόρησε με την βοήθεια των Big Thief, ο Zimmerman δεν είναι πια εν ζωή. Ο 84χρονος μουσικός πέθανε μαζί με την σύζυγό του τον περασμένο Γενάρη από μία πυρκαγιά στο σπίτι τους. Το “Dream Me A Dream” δεν ήταν στα σκαριά να είναι posthumus κυκλοφορία, αλλά να που είναι, αντηχώντας Lazarus και You Want it Darker Vibes.
Le Grand Sbam - Janus: πω τι θυμήθηκα τώρα, μία καμένη ακρόαση του προηγούμενου δίσκου τους. “Furvent”, τον Δεκέμβρη του '20, δηλαδή εν μέσω καραντίνας. Οι Le Grand Sbam είναι rock opera, παιγμένη από τζαζεμένους Γάλλους, σε μονοπάτια zeuhl. Για το “Janus”, χρησιμοποιούν την περιγραφή “a philo-zoophic, zoopunk, Cthulhu, ecofeminist album”, κι από μένα είναι ΝΑΙ, πριν καν πατήσω play.
Σε άλλες κυκλοφορίες, έχουμε επίσης το τέταρτο LP των Life, “Abstract/Natural”, που λίγο πανκίζει, αλλά κατά βάση μπαίνει στο alternative. Επίσης, για τα μαύρα μέταλλα του φόρουμ, κυκλοφόρησε και το “Monolitt” απ’ τους Mork και το βλέπω παντού, όμως δεν μπορώ να το αξιολογήσω ιδιαίτερα.
11 Likes
Φοβερη μπαντα οι saidan! Ειχα κολλησει με τα visual kill κ onryō II ενα διαστημα
2 Likes
Να πω εδώ πως το Le Grand Sbam σκοτώνει! Αυστηρά όμως για όσους γουστάρουν πολύ καμμένο avant-prog/zeuhl.
1 Like
Σας έφτιαξα πάλι 
1 Like
Τους Gold Spire δεν τους είχα ακουστά μέχρι προχθές που κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους.
Οι περιγραφές μιλάνε για doom/death με jazz fusion.
Νομίζω πως το “jazz” πάει περισσότερο στο σαξόφωνο που είναι αρκετά κυρίαρχο, οι δομές είναι περισσότερο prog rock παρά jazz στα αυτιά μου με doom και μελωδικά death riff κατά βάση και death φωνητικά. Αν όλο αυτό ακούγεται σαν αχταρμάς, δεν είναι. Σε κάποια σημεία πάντως είναι αρκετά συμπυκωνμένο σε πληροφορία παραπέμποντας λίγο σε Imperial Triumphant.
2 Likes
1 Like
aaaaaaaaa
3 Likes
Μπορεί να μην εχουμε καινούριο Manes αλλά έχουμε καινούρια μουσική από τον Tor-Helge Skei κ τους HOLISSSTIK. Ωραίο κομμάτι σαν πρώτη ακρόαση, θέλω να ακούσω κ το άλμπουμ ολόκληρο κ βλέπουμε. Τα δευτερα γυναικεία φωνητικά μου έφεραν πολύ σε Άννεκε αλλά δεν είναι.
και βιντεάκι φρέσκο
4 Likes
Οι τύποι νιώθουν τη φάση.
1 Like
Καλημέρα και καλή εβδομάδα, είπαμε; Νωρίτερα σήμερα γιατί νιώθω κημπάρης. Σε περίπτωση που δεν σας ενδιαφέρει κατά βάση μία μόνο μεγάλη κυκλοφορία σήμερα, πάμε να δούμε τι άλλο υπάρχει εκεί έξω για τ’ αυτάκια σας:
Masterplan - Metalmorphosis: με μπροστάρη τον Grapow απ’ την πάλαι ποτέ σύνθεση των Helloween, οι Γερμανοί κάνουν σημαντικό come-back με νέο υλικό ύστερα από 13 χρόνια.
Mortiis - Songs of Europa: σύνθια, industrial, electronic rock, από έναν καλλιτέχνη που έχει περάσει από ένα ευρύ φάσμα μουσικών ειδών, black metal, dungeon synth, industrial, και electronic rock.
Onségen Ensemble - A Tale: οι κινηματογραφικοί Onsegen Ensemble επιστρέφουν με έναν ακόμη δίσκο που μπλέκει την ‘70s prog παράδοση, λίγο Σκανδιναβική jazz πινελιά, spaghetti westerns και γενικά soundtracks, σ’ ένα πανέμορφο αποτέλεσμα, λίγες σκάλες κάτω απ’ αυτό που μας έχουν συνηθίσει.
Alien Nosejob - How A Mosquito Operates: garage punk από Αυστραλία, λίγα λόγια και πολλή αλητεία
Beth Orton - The Ground Above: Η Beth Orton έχει μία πορεία τριάντα χρόνων με folktronica και trip hop, και στο νέο δίσκο βρίσκω πολύ όμορφα ηχητικά τοπία, εξαιρετικά παιξίματα (συναντούμε και τον “δικό μας” Στυλιανίδη στην τρομπέτα), και μία περπατημένη φωνή. Απ’ τις πολύ ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες της ημέρας.
Butthole Surfers - After the Astronaut: γιατί να θέλεις να έχει η μπάντα σου τέτοιο όνομα δεν ξέρω, αλλά τι που κάνουν οι psychedelic Αμερικάνοι βγάζει νόημα; Ίσως όχι πολλά. Ανάμεσα σ’ όλα, είναι και η επιστροφή τους μετά από 25 χρόνια μετά, για να κυκλοφορήσουν ένα δίσκο που είχαν βάλει στο συρτάρι το 1998. Από πότε είναι αυτή η εφημερίδα, indeed.
Deathspiral Of Inherited Suffering/Elysian Blaze/Panegyrist/Maerund - Sunthema: split είπανε να κάνουν τα παιδιά, αλλά κατεβάζουν άνετα ομάδα για Β’ τοπικό. Black metal αβανγκαρντίλες απ’ την πάντα εγγύηση I, Voidhanger.
Downtown Boys: hardcore punk από τα σωματεία, latin ρίζες, σαξόφωνα και σύνθια. Sub Pop? Count me in.
Exlporing Birdsong - Every House We Built: μας γκάστρωσαν, αλλά επιτέλους οι art proggers κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους. Αν σας άρεσε το τελευταίο OK Goodnight, ή οι Meer, ή για-να-το-πω-αλλιώς η prog σας να έχει pop μέσα και alternative, τότε ελάτε άφοβα. Υ.Γ. Prog χωρίς κιθάρα ΡΕΠΑΤΕΚΑΛΑ;
Ibeyi - Offerings: δίδυμες αδερφές που γράφουν RnB και που πριν μία δεκαετία είχαν κάνει έναν μικρό χαμό με το “River” (βιντεοκλιπάρα btw). Παίζουν πολύ με latin, μιας και κρατάνε από Κούβα μεριά, Yoruba, αλλά και jazz.
Junius - Sotera: επιστροφή από δεκαετή κρυογονική για τους Βοστονέζους, που παίζουν ένα κράμα “Deftones με gothic” (τάδε έφη Καλαμούτσος). Τι σημαίνει αυτό; Βαριές κιθάρες, γκρουβ, έκο, και φωνητικά goth. Ωραίο, όμως, πολύ στακάτο.
Lunatic Soul - Transition II: ας είναι 12 λεπτά νέας μουσικής μόνο, αλλά κλείνει δύο κεφάλαια, της ως τώρα μουσικής πορείας των Lunatic Soul ως solo project, αλλά και της ύπαρξης των Riverside. Για να δούμε τι ψήνεται.
Muse - The WOW! Signal: ίσως και η σημαντικότερη κυκλοφορία της ημέρας, απ’ το καλύτερο power trio των τελευταίων τριάντα ετών. Τα singles μας έχουν προδιαθέσει πολύ καλά, οπότε πάμε με πολύ καλή διάθεση. Απ’ το “Simulation Theory” στο “Will of the People” είχαμε ποιοτική/υφολογική διαφοροποίηση, οπότε κι εδώ περιμένω κάτι που θα ακολουθήσει αυτή την ανοδική πορεία.
Ostraca - Thread: για την ομάδα που γουστάρει βία, εδώ οι Ostraca φέρνουν screamo, crust και emo-violence. Ο @Sovereign μας είχε προτείνει πριν τρία χρόνια το προηγούμενο άλμπουμ τους, οπότε κι εδώ μάλλον έχει ψωμί η υπόθεση.
The Pretty Reckless - Dear God: για να μην πείτε ότι δεν βάζω και ροκ εδώ εκτός κι αν έχει γράψει κάποιος κριτική, ορίστε. Πέμπτος δίσκος για τους ανεύθυνους Αμερικάνους, και είναι καλό, τίμιο, ροκάκι.
Truck Violence - The Weathervane Is My Body: βλάχικο noise και sludge μέσα στην late-capitalism παράνοια, μέρος 2ο. Μετά από ένα εξωφρενικό ντεμπούτο που μας τράβηξε το βλέμμα, οι Truck Violence επιστρέφουν και τάσσονται πλάι στους Chat Pile. Flenser είναι, οπότε για μένα ήδη γαμάει.
Κτίρια τη Νύχτα - Συγκοινωνιολογία ΙΙ: πριν δύο χρόνια είχαμε ακούσει την σύμπραξη Alex k. + Κτίρια τη Νύχτα, οπότε τώρα έχουμε μόνο κτίρια, που κυκλοφορούν ένα 40λεπτο κομμάτι ηλεκτρονικής / ambient / drone, που θα περιγράψω ως Twin Peaks S03 Ep08.
10 Likes
4 Likes
Wait, what? 
Α ρε Rothery, οι πενιές του ξεχωρίζουν από χιλιόμετρα.
Συγκινήθηκα, δεν είχα ιδέα πως παίζει αυτή η συνεργασία. Χαλαρά στα πιο αναμενόμενα άλμπουμς μου για φέτος.
2 Likes
100% αληθές.
1 Like
Tom Hardy όρμα τους, γάμα την εικόνα τους
1 Like
knicks in five
1 Like
Πάμε και video
1 Like
Δεν συνηθίζω να γνωρίζω ποιος παίζει που, ειδικά έξω από το χέβυ μέταλ, οπότε δεν ήξερα ποιος είναι ο Rothery παρόλο που έχω κάποια βινύλια των Marillion. Mε το διαβάζω το σχόλιο του φίλτατου Μάρσιαν λέω " έλα μωρέ μλκ που αναγνώρισες την μελωδία του τύπου μέχρι να σκάσει η μελωδία στο 4.30 περίπου κ να καταλάβω τι εννοούσε. Όπως κ στο 6 λεπτό με μια μικρή δόση Genesis. Αυτή η “κλαιγόμενη” (το weeping μου φάνηκε πιο σωστό σαν σκέψη αλλά είπα να χρησιμοποιήσω την ελληνική λέξη 
) μελωδία στο 2.35 περίπου είναι υπέροχη.
4 Likes