
https://youtu.be/mlqjZnVxew8?is=aLAP4_xKOZ73tDr0
Ελπιζω να μη το λουσουν οι αγαπημενοι Russian Circles στα αλλα κομματια του νεου τους δισκου, αλλα οι δυο υπερκομματαρες που κυκλοφορησαν με πανε σε επιπεδα Station/Geneva. Εδω το νεο κομματι με τον καθολου post τιτλο “Eluvial”. Εν τω μεταξυ τα ηλεκτρονικα σημεια στην εισαγωγη θυμιζουν πολυ κομματι των συγχρονων The Ocean.
Υπαρχει κυκλοφορια που εχουν λουσει ποτε ?? Απο τις πιο σταθερες και πχοιοτικες μπαντες.
Οχι βεβαια, δεν εννοω κατι κακο, εννοω στο ποσο ψηλα θα το πανε. Απο εκεινα τα αλμπουμ και επειτα εχουν σταθερα καλες κυκλοφοριες αλλα οχι καποια υπερβαση κατα την ταπεινη μου.
Εχεις δικιο απο την αποψη οτι εχουν φτασει σε ενα τοσο υψηλο επιπεδο που ποσο πανω να πανε, ναι.
Ειναι και το genre ετσι απο τη φυση του.
Αντε να εχουν περισσοτερα bangers ξερω γω σε ενα αλμπουμ, αλλα ετσι και αλλιως ας βγαλουν οτι γουσταρουν σε αυτη τη φαση - καλο θα ειναι.
Τώρα θυμήθηκα τους Gjallarhorn, το side project του Deathmaster των Doomsword, και κυρίως ότι ο κύριος μας έχει 15 χρόνια (και να δούμε πόσα ακόμα) να περιμένουμε τον διάδοχο του The Eternal Battle. Τελείωνε γαμώ τη σου!
για καποιο λόγο δεν εχω καταφέρει ποτε να ακούσω ολοκληρο δίσκο απο Amon Amarth.
Θα δώσω ακομα μια ευκαιρία παρόλα αυτα.
ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ!
Εν τω μεταξύ, καθόμουν και σκεφτόμουν, με τέτοιο τίτλο στο δίσκο, να μη δανειστούν λίγο κάτι από το έπος των Led Zeppelin; Πατάω το play και μπαίνει το riffάκι να δώσει την απάντηση.
Εβδομάδα #30 του χρόνου, έχουμε περάσει τη μέση της χρονιάς, λίγο η ζέστη υποχωρεί καθώς περνάνε καταιγίδες. Κι έχουμε πάλι νέες κυκλοφορίες να ασχοληθούμε, σ’ αυτή την σωρευτική προσθήκη δίσκων που ανάθεμα κι αν θα ακούσουμε ποτέ. Αλλά αφού η φάμπρικα δεν σταματά, συνεχίζουμε κι εμείς μαζί της:
Jordsjø - Pestkrønikene: σκανδιναβικό prog, το ορθόδοξο
Zan / Cody - Beautiful N’ Damned: sleaze αναζητήσεις που μας ταξιδεύουν στο 1989
Bleached Cross - Wrath: gothopost-punk παλιακό και κατασκότεινο
Charlie xcx - Music, Fashion, Film: brat summer is over, all hail brat summer
Cypress Hill - Dios Bendiga: τι σχέση έχεις Μάνο με τους Cypress Hill; Καμία, αλλά αν έχεις ακούσει μία φορά το “Insane In the Brain”, τότε ξέρεις ότι είναι μεγάλοι. All latin δίσκος, λοιπόν, απ’ το hip hop συγκρότημα που μετρά σχεδόν 40 χρόνια ζωής.
Madball - Not Your Kingdom: NY hardcore, μισή ώρα. Στοπ.
Mould - Hoping As A Coping Mechanism: ξέφρενο alt / punk ντεμπούτο απ’ το Bristol που παίζει να έχει πολύ ψωμί
No Pressure - NP Style: pop punk με τέτοιο εξώφυλλο * insert Από-πότε-είναι-αυτή-η-εφημερίδα gif * αφού πια με βεβαιότητα μπαίνουμε στο '90s revival. Καλέστε με όταν μπούμε στα early '00s πάλι.
North Sea Echoes - How To Cast A Shadow: η μετεξέλιξη των Fates Warning, στη δεύτερη κυκλοφορία τους, κι αν εμπιστεύεσαι τη δυάδα Matheos / Alder δεν θα απογοητευτείς.
Ορυμαγδός - Ύστατες Μέρες Καταστροφής: punk metal και τρυπάνια, στίχοι που ζέχνουν και μουσική στη βρωμιά.
REZN - Cycles in the Infinite Dream: psych/stoner metal που είχε κάνει πολύ θετική εντύπωση προ διετίας, και τώρα μάλλον πάνε να το τοπάρουν.
Ripper - Towards Rebirth: καταιγιστικό thrash / death metal απ’ τη Χιλή για να τα περάσει οδοστρωτήρας όλα.
Sallow Moth - Hydrophilοus Brood: tech death / slam με sci-fi θεματολογία απ’ το Τέξας, οριακά το μυρίζεις το άλμπουμ πριν καν το ακούσεις.
The Strokes - Reality Awaits: οι πάλαι ποτέ αγαπημένοι της ροκ αναβίωσης κάνανε έξι χρόνια να κυκλοφορήσουν νέο δίσκο, αλλά τουλάχιστον το αποτέλεσμα είναι τόσο εγκεφαλικό, που γίνεται επεισόδιο.
Πανευκολα στα καλύτερα του '26.
Έριξα μια αυτιά και δε χρειάστηκε άλλη.
Τί κιθάρες, Toschie μορφή μεγάλη.
Ο νέος δίσκος των Thronehammer @Red_Viper τον Οκτώβριο, είναι ο πιο βαρύς και ασηκωτος μέχρι τώρα, με ελάχιστες αναφορές στο αρχαϊκό επικό doom του παρελθόντος.
https://music.youtube.com/watch?v=vIXRZgaJPBk&si=WdiA0fuFHpXwReiW
Ωραια ειναι. Δεν μου φανηκε διαφορετικο απο το στυλ τους. Ωραιες κιθαρες. Καποια περιττα σημεια. Αλλα θετικο προσημο
