…εβγαλε κι αυτο εναν μονο δισκο

Πολυ ωραιο θρεντ και πολυ ωραιο τοπ-10.

Δυο που μου ήρθαν κατευθείαν στο μυαλό

και μιας και αναφέρθηκε κάπου ο Lanegan πως μπόρεσα να ξεχασω αυτό

Ο λόγος είναι ότι οι WitTR κυριότερα, στις αρχές πήρανε κάποια στοιχεία από τους WEAKLING, οπότε μπορείς να πεις ότι έπαιξε ρόλο στη διαμόρφωση του cascadian. Ωστόσο συμφωνούμε απόλυτα ότι το “Dead as Dreams” είναι πολύ περισσότερα από αυτό, ορίζεται δύσκολα και γενικά είναι ένα “άχρονο” διαμάντι του USBM.

Παρεμπιπτόντως ρίξε ένα πέρασμα και από DISPIRIT αν δεν το έχεις κάνει ήδη.

Πάμε και ένα με μόνο ελληνικά album, μόνο 70s, μόνο δισκάρες:

Μετά την διάλυση των πολύ επιτυχημένων Poll, τα μέλη τους ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους. Ο μπασίστας - κιθαρίστας – τραγουδιστής Σταύρος Λογαρίδης, όντας το πιο ασυμβίβαστο πνεύμα από όλους, σχημάτισε στα τέλη του 1972 τους Ακρίτας. Στο μοναδικό, ομώνυμο LP τους, θα ακούσουμε περιπετειώδες (με όλη τη σημασία της λέξεως) progressive rock όπου συνυπάρχουν οι jazz αυτοσχεδιασμοί της σκηνής του Canterbury, οι ρυθμοί των ELP, αλλά και η επιρροή της ιταλικής σκηνής, ειδικά του “συμφωνικού” σκέλους της με προεξάρχοντες τους Banco Del Mutuo Soccorso, χωρίς να λησμονούμε την ψυχεδέλεια των late sixties! Αυτό όμως που ξεχώριζε τους Ακρίτας είναι ότι διατηρούσαν την ελληνική ιδιοπροσωπία τους!

Ο πρώτος και μοναδικός δίσκος του συγκροτήματος Νοστράδαμος θεωρείται δικαίως ένας εκ των θεμελίων λίθων αυτού που αποκαλείται ελληνικό rock, μιας και διακρίνονται οι επιρροές από την σύγχρονη τότε ξένη σκηνή (ψυχεδέλεια π.χ.), παράλληλα με επιρροές που απορρέουν από την καταγωγή της μπάντας (οι χαρακτηριστικές πολυφωνίες), και φυσικά περιέχει κάποια εξαιρετικά κομμάτια.

Και 80s όμως:

Το πρωτο που μου ηρθε στο μυαλο ειναι ετουτο εδω το διαμαντακι.

Κανω εντιτ κ προσθετω τα λογια του @Ian_Metalhead σε παλαιοτερο ποστ του γι’αυτο το αλμπουμ, γιατι τα λεει πολυ ωραια, κ επειδη εγω δεν το εχω κ πολυ με τα ριβιουζ.

"Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο πως καλύπτοντας σχεδόν κάθε πτυχή του prog metal οι Vauxdvihl καταφέρνουν να μην ακούγονται κοινότυποι σε αυτό το obscure διαμάντι που είναι το “To Dimension Logic”.

Γιατί τέτοια είναι η δυσθεώρητη αξία αυτού του δίσκου που συνδυάζει επιρροές από τα late 80’s progressive σχήματα όπως οι Fates Warning (περιόδου “Perfect Symmetry”), Queensryche (εποχής “Rage For Order”) ή ακόμη, μια heavy εκδοχή των Pink Floyd, και κατορθώνει να ακούγεται πρωτότυπος μέσα στην φουτουριστική ατμόσφαιρα και το θελκτικό “ψύχος” που ανεπιτήδευτα δημιουργεί, όταν στη διάρκεια του αναπτύσσονται τόσες και τέτοιες ιδέες και ενορχηστρώσεις χωρίς ανάλωση σε βιρτουόζικες επιδειξιομανίες.

Δυστυχώς οι Vauxdvihl δεν κατάφεραν να κεφαλαιοποιήσουν, υπό οποιαδήποτε έννοια, τα οφέλη από μια τέτοια δημιουργία. αφού οι προστριβές μεταξύ των μελών ήλθαν στην επιφάνεια, οδηγώντας στη διάλυση αυτού του τόσο ταλαντούχου σχήματος, και καταδικάζοντας το εξαιρετικό “To Dimension Logic” στη μοίρα του “κρυμμένου θησαυρού”.

Να ένας δίσκος που ακόμη δεν έχω ακούσει.

Όπως το λες, αλλά το συνειδητοποίησα αφότου είχα συμπληρώσει δεκάδα και δεν μου πήγαινε η καρδιά να πετάξω κάποιο απ’ έξω. Κι επίσης ήμουν σίγουρος ότι θα το ανέφερες εσύ ή κάποιος άλλος user.

Ταιριαστός χαρακτηρισμός το “άχρονο”, δεν το είχα σκεφτεί. Dispirit είχα αποκτήσει τις 2 κασέτες όταν είχαν κυκλοφορήσει πριν χρόνια, αλλά η αλήθεια είναι πως ακόμα με ζορίζουν. Σε αντίθεση με τους Asunder (funeral doom, αλλά κοινός παρονομαστής ο Gossard) που με γοήτευσαν πάρα πολύ.

Ωραίες οι αναφορές σας και από τον ελληνικό ήχο.

Ένα από τα πιο παρανοϊκά δημιουργήματα της μέταλ μουσικής είναι κλασικό παράδειγμα “one and done” δίσκου. Πολύπλοκο, πολυσχιδές αλλά τόσο στοχευμένο παράλληλα, το Sceptic’s Universe είναι από τους αγαπημένους μου γρίφους του “progressive metal” (σε εισαγωγικά για να μην αποθαρρυνθεί κάποιος περαστικός). (Υπερ)τεχνικό, προκλητικό διαμάντι από την ακρόαση του οποίου μόνο κερδισμένος βγαίνει ο ακροατής.

Σίγουρα δεν είναι για όλους, εξίσου σίγουρα αξίζει μια δοκιμή από κάθε έναν που έχει έστω ένα επιφανειακό ενδιαφέρον για τον ήχο.

ΟΚ, το Written in Waters είναι. Ακρογωνιαίος λίθος του avant-garde black metal. Τι να (πρωτο)πούμε.

Αξιζει να αναφερθει οτι ο κιθαριστας των spiral architect επαιζε κ στους twisted into form, οι οποιοι εχουν κ αυτοι εναν κ μοναδικο δισκο στο ενεργητικο τους κ ειναι εξισου τρελιαρηδες μουσικα με τους spiral…

Demilich - Nespithe

Storm - Nordavind

Ripping Corpse - dreaming with the dead

vinterland - welcome my last chapter

Το Twisted Into Form είναι το επόμενο που σκέφτηκα να βάλω

Μεγάλη δισκάρα, απαραίτητη για κάθε αμετανόητο λάτρη της μεγάλης των Watchtower προγκ σχολής.

Επιστρέφοντας στους Spiral Architect, υπάρχει σύνδεση και με άλλο ένα συγκρότημα που τικάρει όλα τα κουτάκια (Νορβηγία, Watchtower/early progmetal worship, ένας δίσκος όλος κι όλος):

Στους οποίους Manitou και στον μοναδικό τους δίσκο (φυσικά) τραγούδαγε ο πολύς Øyvind Hægeland, που λίγα χρόνια αργότερα τραγούδησε στο μοναδικό full-length των Spiral Architect, και κάνοντας fast forward ακόμα περισσότερα χρόνια τον πετυχαίνουμε και πίσω από το μικρόφωνο των πιο πρόσφατων Terra Odium…

…οι οποίοι είπαν να εμπλουτίσουν λίγο την Watchtower/Psychotic Waltz/Fates Warning-ίλα με ένα ανσάμπλ εγχόρδων και άλλα ενδιαφέροντα πράγματα που παρουσιάζουν στο παραπάνω άλμπουμ, το (yes, you guessed it) μοναδικό που έχουν βγάλει μέχρι τώρα.

Νορβηγάρες ε

“Να σου πω, πότε θα αρχίσουμε να δουλεύουμε το δεύτερο άλμπουμ;”

“Τι, κι άλλο άλμπουμ; Δεν βαρέθηκες;”

“Και τι θα κάνουμε δηλαδή;”

“Ξέρω γω, άραξε λίγο και βλέπουμε. Φτιάχνουμε καινούργια μπάντα άμα είναι”

ρε παιδια ειχα αλλα στη λίστα να ακουσω γμτ… τι μου κανετε…

Μ’ αρέσει που εγώ δεν ήθελα να βάλω το Mother Love Bone για να μην το παρακάνω με το grunge, κι εσείς μου κάνατε το topic αφιέρωμα στο νορβηγικό prog…

Το Ved Buens Ende αδιανόητο ότι μου διέφυγε.

Πάμε κι ένα με μόνο (Βόρεια) Αμερική, μόνο 80s, μόνο US power metal και παραφυάδες αυτού!

Θα μπορούσα να γράψω διάφορα για τα παραπάνω album (για κάποια το έχω κάνει παλιότερα), θα αρκεστώ όμως να πω ότι όποιος δεν τα έχει ακούσει, ας σπεύσει πάραυτα!

Here’s a quick bunch from me. Περιορίζομαι λίγο γιατί πολλές obscure μπάντες των 60s-70s έβγαλαν τελικά 2ο άλμπουμ 30-40 χρόνια μετά ή είχαν κάποιο που ήταν εντελώς χάλι και αγνοεί ακόμα και η ίδια η μπάντα την ύπαρξή του. Οπότε παράτησα το underground της εποχής γρήγορα, άφησα πολλά “κλασικά” έξω, ίσως επιστρέψω καθώς θα τα ακούω.
Δεν επαναλαμβάνω νομίζω κάτι που έχει αναφερθεί ήδη.

The United States of America - The United States of America (1968)

Φανταστικός πειραματικός ψυχεδελικός δίσκος, πραγματικά αξίζει το ψάξιμο.

Colwell-Winfield Blues Band - Cold Wind Blues (1968)

Τα ξανάπα στο 53-54 βδομάδες, όσες ήταν τέλος πάντων. Φανταστικός blues rock δίσκος, απίστευτα ποιοτικός και δυστυχώς ξεχασμένος. Παίζει σε επίπεδο πολύ γνωστότερων μπαντών της εποχής.

Tomorrow - Tomorrow (1968)

Psychedelic μπάντα με τον πολύ Steve Howe στην κιθάρα. Και μόνο για ιστορικούς λόγους αξίζει μια επίσκεψη αλλά τα τραγούδια είναι πολύ καλά!

Blind Faith - s/t (1969)

Σπουδαία allstar μπάντα που το εγώ των μελών της οδήγησε σε σύντομη διάλυση. Το Blind Faith είναι σε κάθε περίπτωση ένας από τους τελειότερους blues rock δίσκους.

Morgen - Morgen (1969)

Και μόνο το εξώφυλλο αρκεί για να το ακούσεις. Σκληρή αμερικανική ψυχεδελική μπάντα τούμπανο.

The Far Cry - The Far Cry (1969)

Κι άλλη ψυχεδέλεια, τζαμαριστή με φοβερές κιθάρες, μια ομορφιά της εποχής.

Bangor Flying Circus - Bangor Flying Circus (1969)

Τα έχω πει πάλι αναλυτικά στο παιχνίδι, σπουδαίο άλμπουμ, από τα μεγαλύτερα διαμάντια της εποχής, πραγματικά απαραίτητος δίσκος.

Yesterday’s Children - Yesterday’s Children (1970)

Φανταστική μπάντα της εποχής, σκληρή, τίγκα στις κιθάρες. Proto-heavy μάλλον θα έλεγε κανείς και ορθά.

Farm - Farm (1971)

Ροκάρουν, τζαζίζουν, μπλουζίζουν, είναι μελωδικοί, σε σημεία αγγίζουν southern rock ατμόσφαιρες. Και οι κιθάρες προσφέρουν το ένα highlight μετά το άλλο. Θεϊκό underrground.

Fuzzy Duck - Fuzzy Duck (1971)

Φοβερή σκληρή μπάντα της εποχής, heavy κιθάρες, πλήκτρα, ολίγον prog, δίκαι απέκτησαν “φήμη” με τα χρόνια.

Dennis Wilson - Pacific Ocean (1977)

O αδερφός της μεγαλοφυίας και πρώην Beach Boy, ανεξαρτητοποιείται και βγάζει αυτόν τον πανέμορφο δίσκο που σας έλεγε ο awake να ακούσετε κι εσείς τίποτα.

Burning Tree - Burning Tree (1990)

Εδώ ξεκινά ο θρύλος για κάποιους μας, Marc Ford (μετέπειτα lead guitar στους Black Crowes). Βluesy hard rock, λίγο εκτός εποχής ίσως, δεν τράβηξε τα φώτα πάνω του τότε αλλά ακόμα και σήμερα σκίζει.

Chris Bell - I Am The Cosmos (1992)

Ουσιαστικά οι μισοί Big Star ήταν ο Bell. Κι αυτός ήταν ένας δίσκος του ίδιου υψηλότατου επιπέδου. Μαγεία.

The Dirty Soul Revival - Brave New World (2017)

Φανταστικός southern rock δίσκος, με γαμάτο rhythm section και κιθάρες. Κρίμα που εξαφανίστηκαν.

Άντε, μια δεκάδα που έφερα κι εγώ στο μυαλό μου. Έχει από όλα: supergroups που έβγαλαν μόνο έναν δίσκο και μετά πάπαλα, μπάντες που μετασχηματίστηκαν σε κάτι άλλο, άλλες που είτε το μαλάκισαν και διαλύθηκαν είτε αντιμετώπισαν άλλου τύπου προβλήματα, ανεπίλυτα (πεθάνανε κρίσιμα μέλη ).

Mother Love Bone - Apple (1990)

Αναφέρθηκε ήδη 2-3 φορές, αλλά ας καταγραφεί κιόλας. Ο δίσκος με τον οποίο μας συστήθηκε ο Andrew Wood, ένα από τα συγκροτήματα που αποτέλεσαν τον προπομπό των Pearl Jam, αφού εδώ παίζουν οι Gossard και Ament.

Green River - Rehab Doll (1988)

…οι οποίοι όμως έπαιζαν με τους μισούς Mudhoney (Steve Turner και Mark Arm) και σε ένα από τα groups που ουσιαστικά γέννησαν το grunge. Μοναδικός δίσκος τους, το “Rehab Doll”. Αρχέγονος ήχος που προοικονομεί την εξέλιξη όλων αυτών.

Guthrie Govan - Erotic Cakes (2011)

Ένας δίσκος που λατρεύουν οι κιθαρίστες. Κι όμως, είναι η μοναδική κυκλοφορία του σπουδαίου Guthrie Govan των Aristocrats (και πρώην του Wilson) που έχει το όνομά του.

Pride & Glory - Pride & Glory (1994)

Πάρα πολύ καλό southern project του Zakk Wylde. Ίσως ό,τι καλύτερο έχει κάνει ποτέ.

Them Crooked Vultures - Them Crooked Vultures (2009)

Grohl και Homme συνεργάζονται με τον John Paul Jones (!). Το αποτέλεσμα εμένα δεν με είχε τρελλάνει, αλλά αξίζει μερικές ακροάσεις.

Shrinebuilder - Shrinebuilder (2009)

Ο αρχιμαλάκας Scott Kelly (πρώην Neurosis), o Al Cisneros (Sleep και Om), o Dale Crover (drummer των Melvins) και ο Wino (Obsessed, Spirit Caravan, Saint Vitus κλπ.) παντρεύουν εξαιρετικά επιτυχημένα τους ήχους τους.

Heaven’s Basement - Filthy Empire (2013)

Ετούτοι εδώ οι Άγγλοι έβγαλαν ένα πολύ ωραίο hard rock ντεμπούτο στο οποίο δεν έδωσαν συνέχεια γιατί τους έφαγε η μαλακία και οι καβγάδες.

Jimmy Page & Robert Plant - Walking Into Clarksdale (1998)

Ο πρακτικά συνταξιούχος από το 1980 που πέθανε ο Bonham και διαλύθηκαν οι Zeppelin Jimmy Page βγάζει έναν και μοναδικό studio δίσκο με τον άκρως αντίθετο Robert Plant, τον παλιό του συνοδοιπόρο που μέχρι και σήμερα παραμένει ανήσυχος και δημιουργικός. Παραγωγή από Steve Albini, σε μια από τις πιο παράξενες συνεργασίες που έχει γίνει ποτέ.

Probot - Probot (2004)

Γνωστή ιστορία πάνω-κάτω. Ο Grohl μαζεύει κάποιους αγαπημένους του τραγουδιστές (μεταξύ των οποίων Snake, Max Cavalera, Lemmy, Lee Dorian, τον άμπαλο τον King Diamond, Warrior, Wino), τους γράφει κομμάτια στο ύφος του καθενός τα οποία και αυτοί τραγουδάνε ενώ ο ίδιος παίζει σχεδόν όλα τα όργανα και βγάζει αυτό το διαμαντάκι.

Snot - Get Some (1997)

Μοναδικός δίσκος μιας μπάντας που συνδύασε ωραία metal, hardcore, funk και άλλα είδη. Δυστυχώς ο τραγουδιστής σκοτώθηκε λίγο μετά την κυκλοφορία του δίσκου σε τροχαίο, μαζί με τον σκύλο του. Ναι, αυτόν στο εξώφυλλο…

Τόση αντιπάθεια πια;

αλλο ένα τοπικ μουσικός πλούτος ρε παιδιά. Ρισπεκτ