Βέβαια τα Νόμπελ Ειρήνης τα δίνει η επιτροπή κι όχι οι νικητές. Αν θέλει νικητής να μου πουλήσει το βραβείο του, δε σημαίνει πως πήρα Νόμπελ. Πάλι αυτός/η είναι στη λίστα. Όμοια με τα μετάλλια Ολυμπιακών αγώνων. Fake it till you make it.
Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που κάνουν ξεδιάντροπα και δημόσια, ενέργειες που παλιά τις έκρυβαν. Τόσα χρόνια οι ακτιβιστές προσπαθούσαν να βρουν αποδείξεις πως πραγματοποιούνται αυτά που τώρα γίνονται δημόσια (βλ. ICE) και δε μπορεί κανείς να τα σταματήσει ως τώρα.
Ναι, ειναι αντισυστημικος ο Τραμπ και φοβερος επαναστατης…
Αραγε τα θελετε και τα γραφετε μερικοι αυτα που γραφετε? Η κυβερνηση του, οι ψηφοφοροι του, ο ιδιος, και ολο του το cabinet, ειναι απλως ενα ματσο Νεαντερταλ πρωτογονοι με οπισθοδρομικες ιδεες και αντιληψεις, και στην ουσια ειναι φασιστες απο καθε αποψη.
Αυτή η παρανόηση έχει ένα άλφα ενδιαφέρον, γιατί εμφανώς προέρχεται από μια θέση η οποία έχει συγκεκριμένη, αισθητά περιορισμένη οπτική πάνω στα πράγματα.
Κανείς δεν είπε πως ο Τραμπ είναι “επαναστάτης”. Είναι μια ωμή, πιο ξεδιάντροπη έδοση του ίδιου συστήματος. Κάπως έτσι έσπασε τη φιλελεύθερη βιτρίνα και έβγαλε προς τα έξω πράγματα που γινόντουσαν υπόγεια.
Έχει παραδόξως κατά κάποιο τρόπο πάρει τη θέση του Τσόμσκι. Αυτά που κάποτε έλεγε ο Τσόμσκι για τον Ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ κλπ τώρα μπορείς να τα δεις από μόνος σου ή να τα ακούσεις από τα επίσημα χείλη του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αυτό που δεν είναι παρανόηση αλλά ατυχής συμπεριφορά είναι το πως κάποιοι βλέπουν τον απλό κόσμο, την εργατική τάξη, αυτούς που δεν είχαν την τύχη να βγάλουν κάποιο πανεπιστήμιο κλπ κλπ. Τους βλέπουν (όχι τώρα, αλλά εδώ και δεκαετίες) ως κάποιους αγενείς, crass, παραπλανημένους ανθρώπους τους οποίους πρέπει να επανεκπαιδεύσουν και να προστατεύσουν μέσω fact checking και προστασίας από την προπαγάνδα.
Η πολιτική όμως δεν είναι ούτε σεμινάριο ηθικής ούτε διαγωνισμός προοδευτικότητας.
Μάλλον σου είναι δύσκολο να μπεις στη θέση του άλλου για να κατανοήσεις τη θέση του plex27.
Ο montecristo απλώς δεν έχει παρακολουθήσει Τσόμσκι, οπότε δεν πιάνει αυτό που γράφω. Εσύ όμως τι δικαιολογία έχεις;
Δεν είπα ότι ο Τραμπ έγινε ο νέος Τσόμσκι ως πολιτική τοποθέτηση. Αυτό που εννοούσα είναι ότι λειτουργεί σαν τα γυαλιά στο They Live του Carpenter: αποκαλύπτει πώς λειτουργεί ο ιμπεριαλισμός όταν δεν χρειάζεται πια να προσποιείται.
Noam Chomsky views American imperialism as a consistent, long-standing policy rooted in self-interest and the pursuit of global dominance, often masked by rhetoric of righteousness, freedom, or divine will. He argues the U.S. acts like a “godfather” or “mafia boss,” tolerating no defiance and intervening militarily or economically to maintain its power, even if it means sacrificing democratic ideals or causing immense suffering, citing examples from Latin America to the Middle East. Chomsky sees modern imperialism as a continuation of the nation’s founding as an “infant empire,” requiring citizens to resist state violence and hold the U.S. accountable to international law and humanitarian principles.
Core Themes in Chomsky’s Analysis:
Historical Continuity: American imperialism isn’t new but a continuous process from the nation’s founding, present in actions from early conquests to modern interventions.
“Godfather Principle”: The U.S. demands obedience from other nations, acting as a supreme power that can break rules it imposes on others, justifying actions as benevolent when they serve its interests.
Rhetoric vs. Reality: He distinguishes between the U.S.'s self-proclaimed role as a liberator and its actual imperialist actions, arguing the public is often misled or kept in the dark.
Self-Interest & Power: Foreign policy is driven by strategic and economic self-interest, often targeting nations that challenge U.S. hegemony or control valuable resources.
Duty to Resist: Chomsky calls on citizens to recognize and oppose U.S. imperial actions, viewing it as a fundamental patriotic duty to restrain state violence, according to Progressive.org.
Key Examples & Criticisms:
Afghanistan: Described the invasion as an immoral act to display power, resulting in widespread death.
Latin America: Criticized U.S. interventions and support for regimes, viewing the populace as “naughty children” needing discipline.
Middle East: Sees U.S. actions as enforcing control, exemplified by the strategic importance of Israel and actions in Iraq.
Double Standards: Points out the U.S. labels actions by adversaries as terrorism while justifying its own similar acts.
Δεν προσπαθώ να περιγράψω τι είναι στην πραγματικότητα μια τεράστια μερίδα του κόσμου - αυτό δεν είναι εύκολο, γιατί είναι πολλά και διαφορετικά πράγματα.
Αυτό που περιγράφω είναι το πως τους βλέπουν οι νεοφιλελεύθεροι και, ως φυσική προέκταση αυτού, πώς τους φέρονται.
Τους αντιμετωπίζουν εδώ και δεκαετίες πατερναλιστικά: σαν αγενείς, αμόρφωτους, περιπλανημένους ανθρώπους που χρειάζονται επανεκπαίδευση, fact-checking και επιτήρηση.
Αυτό που δεν κάνουν είναι να κάτσουν να τους ακούσουν. Να ακούσουν τα δικά τους θέλω, τις δικές τους ανάγκες, τη δική τους πραγματικότητα. Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορούν ποτέ να χτίσουν πραγματική πολιτική σχέση μαζί τους.
Βέβαια δεν χρειάστηκε να κάνουν κάτι τέτοιο, αντ’αυτού μας έφεραν μια βαθιά αντιδημοκρατική εποχή όπου αυτούς τους ανθρώπους δεν τους εκπροσωπούσε κανείς. Πράγμα που τους οδήγησε να λένε το κλασσικό “όλοι ίδιοι είναι”.
Τι σκατό τρώει η ισπανική κυβέρνηση και ο Σάντσεθ από τους Ισπανούς πολίτες για το δυστύχημα με τους 39 νεκρούς (αναμένεται να αυξηθεί κι άλλο ο αριθμός) και τους δεκάδες τραυματίες δεν λέγεται.
Κάποια χαρακτηριστικά σχόλια με πάρα πολλά like:
Να γράφεις tweets μπορείς. Να παραιτηθείς, όχι. Και όσο για την απόλυση του Όσκαρ Πουέντε, ούτε λόγος. Τυπικό δείγμα της δικής σας νοοτροπίας.
Κυνικό καθίκι. Θα έπρεπε να είχες ξοδέψει τα χρήματα της συντήρησης για τον αρχικό τους σκοπό, αντί να τα φας στην κόκα και στην τσέπη σου.
Είσαι ο βασικός ΕΝΟΧΟΣ, μαζί με τον ναρκομανή ουρακοτάγκο τον Πουέντε.
Η μη έγκριση προϋπολογισμών επί τρία χρόνια επηρεάζει άμεσα την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητα των τρένων. Ειδικοί προειδοποιούν εδώ και χρόνια ότι η έλλειψη σταθερής χρηματοδότησης μπορεί να προκαλέσει σοβαρά ατυχήματα.
Είσαι υπεύθυνος για αυτές τις τραγωδίες. ΠΑΡΑΙΤΗΣΟΥ ΤΩΡΑ.
Δεν τα λέω αυτά για να δικαιολογήσω τα εγκλήματα της κυβέρνησης Μητσοτάκη για τα Τέμπη όπως έχουν βγει οι νεοδημοκράτες τώρα και γράφουν αν είχε ξυλόλιο στην Ισπανία και άλλες τέτοιες εξυπνάδες.
Απλά το λέω για αυτούς που θέλουν να μας πείσουν πόσο γαμάτες είναι οι άλλες χώρες και ότι πρέπει να τους αντιγράψουμε. Ρδελαμπου είναι κι αυτοί, τι να αντιγράψουμε; Μόνοι μας πρέπει να γίνουμε καλύτεροι χωρίς να αντιγράφουμε καμία χώρα. Σαν τον ινφλουένσερ απ’ τα Τέμου που μας έχει ζαλίσει τον έρωτα με το πόσο σούπερ-ντούπερ-ουάου χώρα είναι η Ολλανδία. Ελπίζω η Καρυστιανού να μην πάρει αυτόν τον χαζοβιόλη στο κόμμα της.
Και τώρα το πήραν χαμπάρι και τα ελληνικά σάιτς ότι το ισπανικό συνδικάτο μηχανοδηγών είχε προειδοποιήσει τον σιδηροδρομικό φορέα Adif σε επιστολή τον περασμένο Αύγουστο για τη σοβαρή φθορά των σιδηροτροχιών, συμπεριλαμβανομένης αυτής όπου συγκρούστηκαν τα δύο τρένα.
Καλά όντως είναι ανυπόφορος ο τύπος, αλλά θα μου πάρει μια ολόκληρη μέρα να περιγράψω το πόσο μπροστά είναι η Ολλανδία γενικά, και ειδικά σε σύγκριση με την Ελλάδα. Οι τύποι είναι απλά άλλου. Όμως σε όλες τις χώρες συμβαίνουν και τραγωδίες, και λάθη, και υπάρχει διαφθορά. Το θέμα είναι πόσο μεγάλα είναι αυτά τα προβλήματα και πόσες πιθανότητες υπάρχουν να συμβούν.
