Είμαι ο τελευταίος που θα πει ότι κάποιος πρέπει να αποσυρθεί επειδή έφτασε στην τάδε ηλικία κλπ.
Θα στηλιτεύσω όμως όταν επιμένει να κάνει πράγματα τα οποία τον εκθέτουν. Και εδώ και πολλά χρόνια ο DC ήταν έκθετος σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό.
Πχ. θα μπορούσε να το γυρίσει στο παλιό ύφος των Whitesnake ή να συνεχίσει στους δρόμους Restless Heart ή Into the Light. Θα του ταίριαζαν πιο πολύ. Βέβαια δε θα έκοβαν τόσα εισιτήρια.
Σε τέτοιες συζητήσεις πάντα έρχεται στο μυαλό το παράδειγμα του Plant: προσαρμόζει τα τραγούδια του (παλιά και νέα) στο πώς μπορεί να τα πει μια δεδομένη χρονική στιγμή. Δε θα προσπαθήσει να τα πει όπως τριάντα χρόνια πριν (τα παλιά) ή δε θα ηχογραφήσει πράγματα στο studio που δεν μπρειυνα αγγίξει live.
Ναι, αλλα τον Plant δεν τον νοιαζει να παιζει σε θεατρακια. Η μαγικη συνταγη μαλλον ειναι πως ο Plant αισθανεται χορτατος και κανει ο,τι γουσταρει στην καλλιτεχνικη του ζωη. Δε φαινεται να ειναι σκλαβος ουτε των εισιτηριων, ουτε του ιδιου του παρελθοντος του. Ο μπαρμπα-Dave απο την αλλη, εδω και 20 χρονια ασθμαινει. Σε καποια απο τις τελευταιες περιοδειες ειχε προσλαβει μεχρι και …τραγουδιστη στη μπαντα. Αφου βρε ανθρωπε βλεπεις οτι δεν μπορεις, προσαρμοσου κι εσυ λιγο.
Το ίδιο λέμε. Καθαρά καλλιτεχνικά λειτουργεί. Ενώ τα φίδια ήταν για τη σύνταξη του DC. Κατ’ αρχάς και μόνο από αυτό το βίντεο, ακούς πολλές φωνές (νομίζω όλοι πέραν του Aldridge) για να κρύβονται οι ατέλειες. Και φυσικά η μπάλα στην εξέδρα (μικρόφωνο στο κοινό) κάθε τρεις και λίγο.
Η προσωπική μου εμπειρία από live των Whitesnake ανάγεται σε αρκετά παλιότερες εποχές. Πρώτη φορά ήταν το καλοκαίρι του 2006 εδώ, σε μια πολύ καλή εμφάνιση που βοηθήθηκε ίσως κι από την ενθουσιώδη υποδοχή, την ατμόσφαιρα στο Κάστρο κλπ, και μια δεύτερη σαφώς κατώτερη το 2011 στη Θεσσαλονίκη, μια εντύπωση που επιδεινώθηκε από την σύγκριση με την φανταστική απόδοση των headliners Priest το ίδιο βραδύ!
Γενικά είμαι της άποψης ότι καλόν είναι να σταματάει κάποιος όταν φτάνει να προκαλεί περισσότερο τον οίκτο παρά τον θαυμασμό επί σκηνής. Από την άλλη, καταλαβαίνω ότι ειδικά σε τέτοιες ηλικίες είναι μεγαλύτερη η ανάγκη επιβεβαίωσης ότι “μετράνε” ακόμα, παρά τα χρόνια που περάσαν.
Με αυτή τη λογική, θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο υπερπλούσιος, επανασυνδέοντας τους LZ (αφού αυτός πάντα ήταν το “πρόβλημα” σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο) ή θα περιόδευετε παίζοντας μόνο LZ τραγούδια. Και το χρήμα ουδείς εμίσησε κλπ.
καμία σχέση η περιουσία του Plant σε σχέση με τον Coverdale. Και για να μην παρεξηγηθώ δεν λέω ότι ο DC είναι “μεροδούλι-μεροφάι” αλλά υπάρχει μεγάλη διαφορά στα ποσά των πνευματικών δικαιωμάτων και μόνο.
Σίγουρα παίζει ρόλο και ο καλλιτεχνικός χαρακτήρας του καθενός, που επίσης είναι διαφορετικοί.
και πείτε τώρα, να βάλω να ακούσω Ready an’ Willing ή το τελευταίο του Plant;;;
Φανταστικός δίσκος. Είμαι μεταξύ αυτού και Lullaby and the Ceaseless Roar για προσωπικό αγαπημένο. Με τα 80’s δεν τα πάω καλά αλλά σε ό,τι έβγαλε από 00s κι έπειτα, με κλειστά μάτια πάω.
όταν πάντως μιλάμε για καλλιτεχνική ελευθερία, δεν μπορούμε να ξεχνάμε τα λεφτά. Όλοι έβγαλαν λεφτα, αλλά από τη μια ο Plant παιζει να ειναι από τους πιο πλουσιους μουσικους, γενικά ή στην ιστορία, ενώ ο DC ειναι απλα πλουσιος. Ειναι σαν να βαζουμε στην ιδια ζυγαρια τον Κοκκαλη και τον Μπεζος, απλα επειδη και οι δυο εχουν πιο πολλα λεφτα από εμάς.
Και το λεω γιατι πολλες φορες λεμε οτι οι μουσικοι κάνουν εκπτωσεις στο οραμα τους για τα λεφτα. Απλα ξεχναμε ότι μπορει να έχουν πισω τους διαζυγια (Slash), φαρμες που θελουν να συντηρουν (Newsted), να πουλανε στην Αμερικη για να ειναι πιο ανετοι (Opeth) κτλ κτλ. Δεν παει να πει οτι επειδη θα μπορουσαν θεωρητικα να μετακομισουν παλι με τη μανα τους, αρα “δεν εχουν αναγκη”. Λεφτα δεν ειναι μονο ποσα βγαζεις, αλλα και ποσα χαλας. Και δεν ξερω κανενα που να λεει ευκολα “οκ ας ζησω χειροτερα αυριο”.
Αγαπαμε Plant, αλλα με 2-3 διαζυγια και κακές επενδυτικές επιλογές, μπορεί να τραγούδαγε και αυτός στη Νεράιδα με τον Τερζή - δεν θα μάθουμε ποτέ.
Να κάτι που δεν ήξερα. Επίσης, επειδή κατα καιρούς σταυρώνουμε διαφορους εδώ, δεν ξέρω αν μαθαίναμε όλη την ιστορία των προσωπικων του στιγμών, πόσο θα τον συμπαθούσαμε.
