Σκρηνσοτ για να μην ξεχάσω πάλι.
6 Likes
Περιμένω κι αλλα ε.
2 Likes
και το Mezmerize με δυο ζητα
5 διαφορετικες γραφες ειδα αυτη την εβδομαδα
1 Like
2006
Celtic Frost-“Monotheist”
Tool-“10,000 Days”
Agalloch-“Ashes Against the Grain”
Iron Maiden-“A Matter of Life and Death”
Amorphis-“Eclipse”
35 Likes
Για να δούμε μπας και διορθωθεί “φέτος” το έγκλημα του 2001
Καλύτερα να μην ελπίζω και πολύ βέβαια… “συγκρατημένα” όπως λένε
1 Like
θα τιμήσω (όχι με #1 ελέω Mastodon) αλλά κράτα πολύ μικρό καλάθι 
Ναι ρε προφανώς
Δεν την ξαναπατάω όπως τη βδομάδα του 2001, που ήμουνα και σίγουρος κιόλας τρομάρα μου
Top 5 2006
back to back εξωφρενικές χρονιές
- The Mars Volta - Amputechture
- Muse - Black Holes and Revelations
- Red Hot Chili Peppers - Stadium Arcadium
- Tool - 10,000 Days
- Joanna Newsom - Ys
30 Likes
Πραγματικά όμως. Τεράστιο respect.
1 Like
Μπορεί να έχεις δίκιο. Δεν αλλάζει και τίποτα το βάζω και του χρόνου 
1 Like
ακομα θυμαμαι πως παραμιλουσαν οι παντες οταν βγηκε αυτο το διαστημικο επος
uncategorized beyond labels
and listed under “ηρθαμε να τα γαμησουμε ολα”
thank you so very much <3
3 Likes
Monotheist #1 πονταρω διαισθητικα 
4 Likes
Οι έφηβοι (αιώνιοι οι περισσότεροι πλέον βέβαια) θα αντισταθούν όσο μπορούν…
Summary
2 Likes
Ακόμα το σκέφτομαι και ποτέ δεν έχω ακούσει και πολύ σοβαρά μετά τις πρώτες εντυπώσεις. Αξίζει λες ε;
Πάρα πολύ ωραίος δίσκος. One hit wonders, δυστυχώς.
Αυτό το έχεις ακούσει; Εσένα πιστεύω θα σου αρέσει πολύ αυτή η συνεργασία. Βγάλανε τρεις δίσκους (2006, 2008, 2010), ήρθανε και δύο φορές. Η δεύτερη φορά μάλιστα ήταν Η ΠΡΩΤΗ φορά που ο Lanegan μίλησε με κάποιον, για την ακρίβεια όταν φτάσαμε στο Gagarin είδαμε κάτι χαρτιά κολλημένα στον τοίχο που έλεγαν ότι μετά τη συναυλία θα υπέγραφαν αυτόγραφα στο φουαγιέ και γελάσαμε δυνατά, τελικά ο Mark γέλασε τελευταίος 
3 Likes
Σίγουρα. Δε θα αναφερθω σε αλλο αλμπουμ του αλλά έχει κι άλλες καλές δουλειές (πχ. Paradise Valley, The Search…) κανένα δεν είχε βέβαια το impact του Continuum σε μένα. Κάποτε θα ξαναπιάσω τα πρώτα τα οποία τα σκέφτομαι με τρόμο. 
1 Like
Όχι, thank you, θα τσεκάρω.
1 Like
2006
Honourable mentions: Agalloch, Aghora, Ahab, Arctic Monkeys, Battle Of Mice, Burial, Avishai Cohen, Contemporary Noise Quintet, Converge, Cult Of Luna, The Devin Townsend Band, Enslaved, Estradasphere, Glen Hansard & Marketa Irglova, Head Control System, Madder Mortem, Made Out Of Babies, MONO, Motorpsycho, The Necks, Negative Plane, Om, Peeping Tom, Pure Reason Revolution, Red Sparowes, Strapping Young Lad, Sunn O))) & Boris, Tenhi, The Thing, Unearthly Trance, Unexpect, Amy Winehouse, Wolverine, Wolves In The Throne Room, Wovenhand, Yakuza
Παραλίγο λίστα: Isis, The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble, Mastodon, Thom Yorke
TOP 15:
15. Killing Joke - Hosannas From The Basements Of Hell
Απλώς ένα από τα καλύτερα KJ άλμπουμ. Επίσης, δεύτερο καλύτερο εξώφυλλο της χρονιάς. Αγέραστοι.
14. The Melvins - (A) Senile Animal
Παρομοίως. Άρρωστα καλός δίσκος, ίσως και η τελευταία τέτοια κορυφή των Melvins.
13. The Mars Volta - Amputechture
Έπειτα από δύο αριστουργήματα, τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται λίγο δαιδαλώδη, το “Amputechture” όμως παραμένει εξαιρετικό.
12. Getachew Mekuria and The Ex - Moa Anbessa
Αρκετές φορές έχω εκθειάσει τους The Ex στο παιχνίδι. Δοξάστε τους εδώ, ενώ μπολιάζουν με το σοφιστικέ punk τους την ethio jazz του υπέρτατου Mekuria. Αγνός δυναμίτης.
11. mewithoutYou - Brother, Sister
Παρτε το χαμπάρι, δεν θα λείπουν ποτέ από 15αδα, έως και το 2018. Ο ήχος εδώ μαλακώνει, παρόλα αυτά ίσως να μιλάμε και για το καλύτερο τους άλμπουμ. Δράμα, λυρισμός, πνευματικότητα, ΜΕΛΩΔΙΕΣ.
10. Wolf Eyes - Human Animal
Μυθικό σχήμα με άπειρη δισκογραφία. Αυτό εδώ όμως είναι ένα άλμπουμ που έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στην προσωπική μου μυθολογία ως ακροατής. Πανδύσκολο και πνιγηρά θορυβώδες, και η άβυσσος κρυμμένη από κάτω. Ότι καλύτερο δηλαδή.
09. My Chemical Romance - The Black Parade
Φαντάζομαι θα τους αποθεώσετε. Δίκιο θα έχετε. Τι δίσκαρος ήτανε τούτος εδώ! Τους είδα τότε live στο Βέλγιο και ισοπέδωσαν ένα στάδιο με 50 χιλιάδες κόσμο, είχαν την στόφα τεράστιας μπάντας, δεν ξέρω τι πήγε στραβά στην περίπτωση τους.
08. Tool - 10000 Days
Νομίζω πως η ιστορία το κρατάει ως έναν δίσκο ελαφρά υποτιμημένο. Προσωπικά μου αρέσει πολύ, με το ομώνυμο να είναι το απόλυτο, το υπέρτατο Tool έπος. Κρίμα για εκείνο το απαράδεκτο live.
07. Katatonia - The Great Cold Distance
Δεν είναι Viva Emptiness, είναι όμως το στιλιστικό απόγειο των Katatonia. Είναι επίσης ο δίσκος που προσπαθούν, ξανά και ξανά, να επαναλάβουν έκτοτε. Κάποιες φορές έφτασαν κοντά, ποτέ όμως δεν το ξεπέρασαν.
06. Disillusion - Gloria
Παράξενο και τολμηρό άλμπουμ, μέσα του καποιοι ονειρευτήκαμε την αναβίωση των Depressive Age ή των όψιμων Coroner. Δεν δικαιωθήκαμε, οι Disillusion όμως είναι μια τρομερη ποιοτική ιστορία που κρατάει ακόμα, ίσως καλύτερα από ποτέ.
TOP 5
05. Isis & Aerogramme - In The Fishtank 14
Ναι, κι άλλο EP. Τι να κάνουμε τώρα, πως να μην αναδείξουμε το γεγονός ότι το “Low Tide” είναι το πιο ανατριχιαστικό post-rock τραγούδι που γράφτηκε ποτέ; Φυσικά και η κορυφαία στιγμή της - λατρεμένης - In The Fishtank σειράς.
04. Clint Mansell - The Fountain OST
Άνετα ένα από τα καλύτερα soundtrack του 21ου αιώνα. Θυμάμαι το άλμπουμ είχε βγει αρκετά νωρίτερα από την ταινία, με αποτέλεσμα να έχω ερωτευτεί την ταινία πολύ πριν την δω… Η κορυφαία στιγμή του Mansell, Kronos Quartet και Mogwai κεντάνε κι όλοι μαζί δημιουργούν ένα τιτάνιο, μεγαλειώδες score.
03. Kayo Dot - Dowsing Anemone With Copper Tongue
Ότι είπα για το “Choirs Of The Eye” του 2003 ένα τσικ πιο κάτω. Στην πραγματικότητα μιλάμε για δίδυμα αριστουργήματα. Λέω λοιπόν ξανά ότι σε αυτόν εδώ τον αιώνα, όταν μιλάμε για avant-garde metal, οι Kayo Dot είναι ότι πιο ποιοτικό.
02. Warning - Watching From A Distance
Όχι απλά ένα από τα καλύτερα doom metal άλμπουμ που βγήκαν ποτέ, όχι. Πρόκειται για ένα από τα δυνατότερα σε συναισθήματα, σε βάρος, σε ενδοσκόπηση και σε πόνο έργα που γέννησε το metal ως genre. Αξεπέραστο κι από τον ίδιο τον Walker. Σε οποιαδήποτε κανονική χρονιά θα ήταν νούμερο 1, το 2006 όμως δεν ήταν τέτοια…
1. Celtic Frost - Monotheist
Είναι δύσκολο να μιλήσεις για το “Monotheist”. Το εύκολο είναι να πεις πως πρόκειται για το καλλιτεχνικά καλύτερο metal reunion που συνέβη ποτέ, με το reunion άλμπουμ να κοιτάει στα μάτια τα classics της πρώτης περιόδου. Κατά την γνώμη μου μάλιστα, τα ξεπερνάει. Αυτό εδώ είναι το καλύτερο Celtic Frost άλμπουμ.
Το πράγμα όμως δεν σταματάει εκεί. Δεν μιλάμε απλά για ένα δίσκο που καταλύει την λογική και την χρονικότητα στο πως εξελίσσονται τα metal ρεύματα. Μιλάμε για ένα έργο που επαναπροσδιορίζει και επαναδιατυπωνει την extreme γλώσσα. Ουσιαστικά, κατά την γνώμη μου, λέει δύο πράγματα.
- Αυτο που θέλεις να κάνεις στην τέχνη σου, πρέπει πρώτα να το κατανοείς στην ζωή σου.
- Πάνω από την μουσική, μετράει η προσωπικότητα, η αύρα, η αίγλη σου.
Ο Thomas κι ο Martin έχουν ενσαρκώσει όλα τα πάνω. Πρέπει εξάλλου να κινηθείς σε βαθιά γνωστικά νερά για να ξεκινήσεις να καταλαβαίνεις τί εστί του να είμαστε θεοί που πεθαίνουν μπαίνοντας σε ανθρώπινη σάρκα.
Το 1991 σας είπα πως το “Twilight Of The Gods” είναι το αγαπημένο μου metal άλμπουμ. Τώρα σας λέω πως πιστεύω ότι το “Monotheist” είναι το τελειότερο metal άλμπουμ που βγήκε ποτέ. Τουλάχιστον στις extreme εκφάνσεις του. Δεν πιστεύω πως θα επαναληφθεί κάτι τέτοιο ποτέ ξανά. Σίγουρα, εδώ και 17 χρόνια, τίποτα στο metal δεν το πλησίασε.
Martin Eric Ain, λείπεις πάρα πολύ.
Best Cover: Celtic Frost
39 Likes
2006
1.Muse- Black holes and revelations: ο δίσκος με τον οποίο γνώρισα τους Muse και αιώνιο δεκαρι. Ανατριχιλες στο take a bow, υπερχιταρα starlight, ακόμα πιο υπερχιταρα supermassive black hole, ουσιαστικα/πραγματικά/όχι στο όνομα μόνο προοδευτικό ροκ στα map of the problematique/invincible/city of delusion (έπος), απόλυτα ταιριαστή πτώση των τονων στα soldier’s poem/hoodoo, ανελέητο groove στο assassin, το ανυπέρβλητο exo-politics, το μεγάλο έπος knights of Cydonia και πολύ όμορφο κλείσιμο με το glorious. Τεράστιος δίσκος, απο αυτούς που καθορίζουν δεκαετίες στο rock.
2. Amorphis-Eclipse: Το 2004 ο Koskinen φεύγει από τη μπανταρα, η οποία κάνει την τέλεια μεταγραφή, τον Tomi Joutsen, έναν τραγουδιστή με καταπληκτική φωνή τόσο στα καθαρά όσο και στα brutal φωνητικά. Το ύφος αλλαζει σε σχέση με την προοδευτικά πιο 70s τριάδα tuonela - am universum- far from the sun, εν μέρει γυρνάει στις εποχές tales/elegy αλλά όχι και τόσο, επειδή ο νέος ήχος της είναι κάτι απόλυτα μοναδικό. To metal στοιχείο είναι στο προσκήνιο, σε απόλυτη αρμονία με το folk και τα 70s περάσματα και όλα αυτά σε 11 απίθανα κομμάτια, που το ένα είναι πιο hit απο το άλλο, με την καλύτερη έννοια της λέξης. Τραγουδια με μελωδίες και ριφ που ακούς μια φορά και θυμάσαι για πάντα. Αλήθεια, πόσες μπάντες μπορούν να το κάνουν αυτό, έχοντας παράλληλα τόσο ψηλά ποιοτικά στάνταρ (μηδέν μέτριοι δίσκοι) και τόσο προσωπικό ήχο σε όλα τα στάδια της καριέρας τους? Η αρχή μιας νέας εποχής για τη μπάντα, που κρατάει μέχρι σήμερα, δίνοντας μας αρκετά συχνά δισκαρες
3. Negură Bunget- Om: κινηματογραφικό, προοδευτικό, και με πολυ ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Κάποια στοιχεία ρουμανικής παράδοσης που του δίνουν ακόμα περισσότερους πόντους μοναδικότητας, πολυ ωραια κρουστα, φανταστικα συμφωνικα μέρη. Ποικιλόμορφο, αλλάζει διαθέσεις συχνά με εναν απολυτα φυσικο τροπο. Αλλού ορμητικό και σκοτεινο, αλλού ψυχεδελικό, αλλού τρομακτικό, αλλού αιθέριο, καταπληκτικα πλήρες σε κάθε πλευρά του.
4. Celtic Frost- Monotheist: αυστηρό και επιβλητικό, ιδιαίτερο όπως προστάζει και το τεράστιο όνομα τους, το monotheist είναι ένας one of kind δίσκος και μια από τις πιο απόλυτες επιστροφές. Καταπληκτικές, μονολιθικού υφους και doomy κιθαρες που ταιριαζουν απόλυτα με τη φωνή του Warrior (και του Ain οπου συνεισφέρει και φωνητικα). Ταυτοχρονα τοσο αμεσο και τοσο δυσκολο να περιγραφει αυτο που κανουν εδω. Παντα ξεχωριζαν για το καλλιτεχνικο τους οραμα και το 2006 το αποδεικνυουν αλλη μια φορά.
5. Dark forest- Aurora borealis: Καταπληκτικό μίγμα pagan/viking/black/epic metal, ούτε ένα περιττό δευτερόλεπτο. Γεμάτο μουσικότητα και χωρίς να χάνει καθόλου σε ορμή ειναι εντυπωσιακα καλο σε κάθε επιμέρους στοιχείο του.
Δεύτερη πεντάδα- ολα δισκάρες
6. Mastodon- Blood mountain: τι κι αν το Leviathan ήταν από τους σπουδαιότερους δίσκους της δεκαετίας του; Σε μια διαρκή αλλαγή στυλ αλλά χωρίς να χάνουν ποτέ την ταυτότητα τους, βγάζουν ένα δίσκο με αρκετές διαφορές και από τον προηγούμενο αλλά και τον επόμενο του. Απίστευτο μπασιμο με τα wolf/crystal, μαεστρικο κατέβασμα ταχυτήτων με το φανταστικό sleeping giant και επάνοδος με το πιο-mastodon-δε-γινεται cappilarian crest, oπως και το circle of cysquatch, με το πειραματικό δεύτερο μέρος του. Μετά είναι το skip του δίσκου:p και στη συνέχεια τα φανταστικα colony of birchmen, hunters of the sky και hand of stone, καταπληκτική τριάδα τρομερά άμεσων αλλά και ταυτόχρονα πολύ προοδευτικων συνθέσεων. Για το κλείσιμο, σε πιο μελωδικά μονοπάτια, η τριάδα this mortal coil, siberian divide και pendulous skin, εκτός από την διακριτή αλλαγή σε σχέση με το καταπληκτικο Leviathan, προετοιμάζει το έδαφος και για το κοντινο μέλλον της μπαντας.
7. Darkthrone- The cult is alive: είσαι ένας ζωντανός θρύλος του black metal, έχοντας κυκλοφορήσει κλασικά και λιγότερο κλασικά (βλ το καταπληκτικό ravishing grimness, αξία συνέχεια της πρώτης πεντάδας) άλμπουμ στο ιδίωμα (και οχι μονο, βλ. το καταπληκτικο Soulside Journey) και το μερικά χρόνια μετά απλά αποφασίζεις να κάνεις την καβλα σου και να παίξεις ένα ιδιότυπο crust punk περασμένο μέσα από το μοναδικό σου φίλτρο. Και το κάνεις γράφοντας κομμάταρες και ξεκινωντας μια μεγάλη περίοδο που φτάνει μέχρι σήμερα και στην οποία έπαιξες crust/heavy/epic και κάποια στιγμή αποφάσισες να ξαναβάλεις το ψύχος που σε χαρακτηρίζε στην κλασική σου εποχή συνδυάζοντας το με όλα αυτά. Πάντα με μια we don’t give a fuck νοοτροπία. Για αυτό οι Darkthrone εκτός από μια τεράστια μπάντα είναι και η πιο cool μπάντα του σύμπαντος
8. Cannibal corpse - Kill: 42 λεπτά ανελέητης επίθεσης, με υπερπορωτικα ριφ, groove και τον trademark ήχο που ήδη είχε αναπτύξει αυτή η σπουδαία μπάντα. Και τρομερή παραγωγή. Και έναν από τους καλύτερους DM τραγουδιστές και μια πολυ τεχνική ομαδα να τον πλαισιώνει.
9. Iron Maiden- A matter of life and death: σταθερά ποιοτικο σε όλη τη διάρκεια του, εκτός από τα προφανή χιτακια έχει και αρκετά φανταστικά deep cuts (pilgrim, Breeg, legacy τα αγαπημένα μου εξ αυτών)
10. Ahab- The call of the wretched seas: λίγες μπάντες καταφέρνουν να δημιουργούν ατμόσφαιρες και να μεταφέρουν με τη μουσική τους εικόνες τόσο καλά όσο οι Ahab με το ναυτικό funeral doom metal τους. Και τα ακομα καλύτερα έρχονται σε λίγες βδομάδες
+1 Enslaved - Ruun: στα prog μονοπάτια τους, το Ruun είναι ένας από τους λιγότερο εντυπωσιακούς αρχικά, αλλά πολύ πλούσιους σε φανταστικά σημεία δίσκους τους
Εξωφυλλάρα CF
36 Likes
Έχω περιέργεια αν η σειρά των users που post-άρουμε τις λίστες, εδώ και κάμποσες εβδομάδες έχει παγιωθεί μ’ έναν άτυπο τρόπο.
6 Likes