2010 → Όταν ο Αρτέστ έσωσε τον Κόμπι:
12. – 6.
12. PROFANATICA “Disgusting Blasphemies Against God”
Το ντουέτο Ledney/Gelso αφού επέστρεψε με την χορταστική συλλογή “Enemy of Virtue” (’06) και το πολύ καλό “Profanatitas de Domonatia” full-length (’07), ήρθε η ώρα να τεντώσει τα όρια της βλασφημίας. Στο “Disgusting Blasphemies…” το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό είναι ο ήχος, πηχτός και κοχλάζων σαν αίμα καυτό, απόλυτα ταιριαστός με τη λιτή 80ς death/black (τότε που οι σχετικές μουσικές ήταν «ένα», πριν αρχίσουν οι διάφοροι διαχωρισμοί) προσέγγιση στις κιθάρες και τα καρφώνω-πρόκες-σε-φέρετρα χτυπήματα των τυμπάνων.
11. ABIGOR “Time is the Sulphur in the Veins of the Saint”
Η επιστροφή των ABIGOR είχε γίνει το ’07 με το θαυμάσιο “Fractal Possession”, το οποίο όμως εγώ άκουσα αρκετά αργότερα με αποτέλεσμα ίσως να μην έχω καταπιαστεί μαζί του όσο θα έπρεπε, αν και περισσότερο το θεωρώ ως «άσκηση ετοιμότητας» για όσα σχεδίαζαν με την έναρξη της νέας δεκαετίας. Κι ερχόμαστε στο “Time…” λοιπόν που, το ομολογώ, όταν το πρωτοάκουσα μου έκαψε τον εγκέφαλο με τις (σε πρώτη ανάγνωση) «άκυρες» εναλλαγές του και συνέχιζε να μου τον καίει για αρκετό καιρό μετά, οπότε το παράτησα. Το ξανάπιασα κάμποσα χρόνια μετά, για την ακρίβεια μαζί με τον -μέχρι τώρα- τελευταίο τους δίσκο και διαπίστωσα ότι το μυστικό είναι στον (υπό-)τιτλο. Εάν αποδεχτεί κανείς την Fragmenting Principle κάποια πράγματα (όχι όλα) εκεί μέσα γίνονται πιο κατανοητά.
10. BURZUM “Belus”
Ναι, ΟΚ, τι να κάνουμε, είναι δισκάρα! Και μόνο για την διαστημικού μεγέθους κωλοτούμπα που έλεγε ότι δεν θα ξαναπαίξει μουσική με κιθάρες, αξίζει να του το τρίψουμε στη μούρη του Varg-ούλη το πόσο ανώτερο είναι σε σχέση με τις (πριν και κυρίως μετά) ambient/synth παπαρίτσες του (“Tomhet” εξαιρουμένου). Τέλος πάντων, το ωραίο με τον Μπέλο είναι ότι ξεκινάει ως full tribute στα παλιά αλλά σταδιακά αποκτάει τον δικό του χαρακτήρα σε πιο ατμοσφαιρικά πλαίσια και με κάμποσα συγκινητικά riffs. Και ακόμα πιο «συγκινητικούς» τίτλους τραγουδιών απ’ την άποψη του πόσο αστείο είναι όταν προσπαθώ να τους προφέρω (Κελιο-χέσε ψηλά κι αγνάντευε η φάση…).
9. ENFORCER “Diamonds”
Τα διαμάντια είναι παντοτινά. Το δεύτερο άλμπουμ των ENFORCER δεν ξέρω… Θέλω να πω, ότι ο άκρατος ενθουσιασμός που είχα όταν βγήκε δεν υπάρχει πιά. Απ’ την άλλη, τώρα που το άκουγα ήθελα να ουρλιάξω “Katana, Kataaaana!” και “See you in Tokyo, out in the city” και θυμήθηκα ότι αυτόν τον δίσκο τον γούσταρα(με), κόντρα και στους γκρινιάρηδες που λέγαν «μααα, είναι δανεικά riffs»/«μααα, οι τάδε ομπσκιούρ είναι πιο τρου μέταλ», κυρίως επειδή έβγαζε τόσο αβίαστα το 80ς πνεύμα (που εγώ το έχω μόνο ως αχνή ανάμνηση) από νέους ανθρώπους που ένιωθαν πως θα κατακτήσουν τον κόσμο. Δεν το έκαναν (έχω πάντα παράπονο το ότι δεν τους είδα ποτέ σε ένα πραγματικά ισοπεδωτικό live) και μάλλον δεν γινόταν να το κάνουν ως μέλη αυτού του traditional metal revival που ήταν. Απλά θα μπορούσαν να έχουν βγάλει ακόμα 1-2 δίσκους μνημεία, μα τι να γίνει, τους φάγαν τα φαντάσματα…
8. ESSENZ “KVIITIIVZ - Beschwörung des Unaussprechlichen”
Αν υπάρχει κάτι που με έλκει σε τρομερό βαθμό προς ορισμένα δημιουργήματα είναι το αβίαστο originality που διακατέχει τη γενικότερη προσέγγισή τους. Όπερ σημαίνει, δεν είναι ανάγκη οι πρώτες ύλες (πχ τα riffs) να είναι οι ίδιες ρηξικέλευθες, αλλά οι συνδυασμοί τους να έχουν κάτι το μοναδικό. Τέτοιο είναι και το -κατά βάση- doom metal των Βερολινέζων ESSENZ, βάλτε πχ το “Det Atem Genesis” και από ένα σημείο και μετά θα πείτε πιο-basic-70s-riff-δε-γίνεται. Όμως το όλον εν τέλει περιβάλλεται από μια anything-can-happen μαγεία, αλλού drone-ιάζει, αλλού γίνεται καταιγιστικό φτάνοντας σε black/death παρυφές με a-la INCANTATION/DEAD CONGREGATION φωνητικά (όχι τυχαία, ο ιθύνων νους συμμετέχει και στους DROWNED), δεν απαρνείται τη μυστηριακή ατμόσφαιρα, ρίχνει πού και πού το tempo σε ποοολύ αργούς ρυθμούς αλλά χωρίς να γίνεται funeral και κάνει με έξυπνο τρόπο αναφορές τόσο στον JOHN CAGE όσο και στους ΜΑΥΗΕΜ.
7. AGNES VEIN “Duality”
Τι φοβερή κεραμίδα ήταν αυτό εδώ back in the day! Τρεις τύποι που δεν νοιάζονταν για τίποτα πέρα από το να σκαρώνουν μουσικές που ξεκινούσαν από το ευρύτερο post/sludge και απλώνονταν μέχρι τους επικούς BATHORY αλλά και μέρος του ελληνικού bm. Τις εποχές που προσπαθούσαμε να μην χάνουμε λάηβ της εγχώριας σκηνής, οι εμφανίσεις των AV είχαν πάντα κάτι το απόκοσμο (highlight εκείνη η μάζωξη στη Νέα Μάκρη τον Φλεβάρη του ’11 για όποιον θυμάται) ως απόδοση, το οποίο μάλιστα ερχόταν σε ωραία αντιδιαστολή με το every-day παρουσιαστικό τους. Δεκατρία χρόνια μετά, το “Duality” δεν έχει χάσει ούτε λίγη από τη μαγεία και την έξαψη που δημιουργεί…
6. SATURNALIA TEMPLE/NIGHTBRINGER/NIHIL NOCTURNE/ALUK TODOLO “On the Powers of the Sphinx”
Όταν τα split ξεφεύγουν απ’ το «πάμε να βγάλουμε από 1-2 κομμάτια να πιάσουμε fans από δω κι από κει» και γίνονται πραγματικές συνεργασίες με κοινό όραμα, συνήθως καταλήγουν σε αγαπημένες μου κυκλοφορίες. Τέτοια είναι και η σύμπραξη εδώ έχοντας ως υπόβαθρο τις διδαχές περί μαγείας που πρωτοεμφανίζονται στον Eliphas Levi και συνεχίζουν στα Thelemic Orders (και ίσως κάποιοι έχετε δει/ακούσει και τον Jodorowsky ως αλχημιστή να τις αναφέρει).
Οι SATURNALIA TEMPLE doom-ανιάζουν το σύμπαν, και ξεχαρβαλώνουν τα διάφορα guitar pedals στον δρόμο τους προς τη Γνώση, οι NIGHTBRINGER ξεδιπλώνουν πλέον άφοβα τον majestic χαρακτήρα τους και τα πριμαριστά τους leads επιδεικνύοντας απόλυτη Θέληση και στη δεύτερη πλευρά οι γνωστοί μας NIHIL NOCTURNE έχουν την Τόλμη να βυθιστούν στην Άβυσσο και οι ψυχεδελικοί ALUK TODOLO πειθαρχούν στην προαιώνια αξία της Σιωπής.
5.
BLOOD REVOLT “Indoctrine”
Personal hot take: Καλύτερος/πιο ουσιαστικός δίσκος με συμμετοχή Nemtheanga απ’ το ’03 και μετά. 
Προφανώς μιλάμε για μια υποκειμενική υπερβολή, αλλά προσωπικά βρίσκω ακαταμάχητη γοητεία σε απόπειρες για projects όπως αυτό εδώ. Ένας φοβερός Ευρωπαίος ερμηνευτής επικού/bathor-ικού metal με pagan καταβολές συναντάει δύο περήφανα μέλη του Ross Bay Cult, εκ των ο οποίων ο ένας αγαπά φανερά τις voivod-ικές μανούβρες στα riffs του και ο άλλος βαράει τα τύμπανα λες και δεν υπάρχει αύριο. Με όλα του τα μειονεκτήματα, κυρίως από άποψη έλλειψης 100% χημείας σε κάποια σημεία (όχι πολλά πάντως), το “Indoctrine” έφερε στην αυγή της δεκαετίας μια πραγματικά ριζοσπαστική πρόταση για το ακραίο metal και μια απόλυτα πειστική αποτύπωση της μεγαλούπολης που διαβρώνει τα πάντα, στρέφοντας όλους ενάντια σε όλους (βλ. και εντυπωσιακά εύστοχο εξώφυλλο). Κρίμα που δεν είχε συνέχεια για έστω έναν δίσκο ακόμα, όπως μου είχε πει ότι ήλπιζε και ο -γεμάτος έκπληξη- Alan όταν του πήγα το booklet για υπογραφή μετά το ισοπεδωτικό live των PRIMORDIAL το ’12.
4.
VON GOAT “Septic Illumination”
Όταν ο Shawn είδε ότι το VON reunion δεν φτουράει (κι ας σφετερίστηκε αργότερα το όνομα κάποιος τυχάρπαστος Venien) πήρε των ομματιών του, κάλεσε τον Wrest να του φροντίσει τα τύμπανα, έφερε και τον αρχιερέα John Gossard να επιμεληθεί τα του ήχου και έβγαλε one-of-kind αριστούργημα που στέκει ως φάρος ατμοσφαιρικού ημίφωτος μέσα στον ομιχλώδη ωκεανό του ευρύτερου USBM. Το “Septic Illumination” είναι ένα black/death ανοσιούργημα, ένα σκάρτο μισάωρο που μοιάζει να διαρκεί έναν αιώνα, ερχόμενο μέσα από σπηλιές που σχηματίστηκαν κατά τις απαρχές του Χρόνου και εγκλώβισαν μέσα τους σκοτάδι που μπορεί κανείς να το ακουμπήσει. Μετά το καλούπι έσπασε και σοφά ποιώντας ο Shawn κινήθηκε προς εντελώς διαφορετικές φόρμες…
3.
A FOREST OF STARS “Opportunistic Thieves of Spring”
Δύο χρόνια μετά το ωραιότατο ντεμπούτο τους, οι AFOS βάλθηκαν να βγάλουν ένα magnum opus και μα τα χίλια ερειπωμένα βικτωριανά κτίρια το πέτυχαν σε αδιανόητο βαθμό. Μπορεί να προέρχεται (τεχνοτροπικά μόνο) από το blackmetal χωράφι, αλλά το “Opportunistic Thieves…” υπερβαίνει κάθε είδους όρια, όντας ένα ολοκληρωτικό κατασκεύασμα που εγκλωβίζει τα πάντα στον κόσμο του. Ο θρήνος, η παρακμή, οι -μικρές και μεγάλες- απώλειες, οι στιγμές της οργής αλλά και κάνα-δυο νότες αισιοδοξίας παρελαύνουν ανά περίσταση μέχρι να ενωθούν όλα μαζί στο συγκλονιστικό κλείσιμο του “Delay’s Progression”. Μνημείο αιώνων…
2.
DARKTHRONE “Circle the Wagons”
Για να ξεκαθαρίσουμε κάτι, το ότι λείπουν απ’ τις λίστες μου όλες αυτές τις εβδομάδες δεν σημαίνει οτιδήποτε. Μου αρέσουν όλα τα DARKTHRONE. ΟΚ, όχι όλα, τα δύο πιο πρόσφατα είναι πιο ύπνος κι από ματς που ομάδα του Φερνάντο Σάντος προηγείται με 1-0 απ’ το πρώτο λεπτό. Οπότε σε καμία περίπτωση δε με είχε χαλάσει η λίγο-πανκ-λίγο-κλάσικ-μέταλ-και-τ’-αγόρι-μου στροφή στα mid-00s. Ε, στο “Circle the Wagons” νιώθω ότι πέτυχαν το τέλειο σ’ αυτό το ύφος, με το εναλασσόμενο tracklist (δηλ. ένα πάρτυ μέταλ από Fenriz, ένα πιο σοβαρό από Nocturno Culto) και το μόνο που θα άλλαζα θα ήταν να κάνω το closing riff του ομώνυμου να κρατάει κάνα 10λεπτο.
1.
BLOOD OF THE BLACK OWL “A Banishing Ritual”
20 μήνες πριν:
161 μήνες πριν:
Ειδικές Καταστάσεις
Αλφαβητικά γιατί με βολεύει:
-
Το doom/death ζει το δικό του mini revival στο underground και οι ANHEDONIST, ερχόμενοι κι αυτοί απ’ το Seattle, είναι από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις, εμπνεόμενοι στο “The Drear” demo απ’ την περίοδο ’91-’94, αλλά ντύνοντάς την με ουρλιαχτά φωνητικά.
-
Στο σκέτο death, δεν περνάει με τίποτα απαρατήρητη η επιστροφή των ηγετών AUTOPSY με το “Tomb Within” EP που αν είχε λίγο πιο ογκώδη παραγωγή, θα χτύπαγε 12άδα με τέτοιες νεκρο-ριφάρες που μας κερνάει.
-
Ένας Ιταλός με προσωνύμιο BATHORY LEGION παίζει με ambient, noise και black καταστάσεις δημιουργώντας ένα πλήρως αντισυμβατικό περιβάλλον τρόμου στο “Through the Dimensions (Anarcoesoterismo)” CDr.
-
Ο John Gossard, πέρα από ηχοληψίες, επιστρέφει και ως δημιουργός 11 χρόνια μετά το “Dead as Dreams” αυτή τη φορά ως ιθύνων νους των DISPIRIT. Στο “Rehearsal at Oboroten” ακούμε όλα αυτά που θα περιμέναμε από έναν Cascadian πιονέρο κι ακόμα περισσότερα.
-
Οι Νορβηγοί DØDSENGEL κυκλοφορούν έναν σκασμό πράγματα μέσα τη χρονιά, αλλά αυτό που τραβάει την δική μου προσοχή, είναι οι ατμοσφαιρικές ακροβασίες του “Arkaik” EP.
-
Στην άλλη πλευρά του κόσμου, ο Αυστραλός Mitch Keepin (μέλος των NAZXUL και AUSTERE) βρίσκεται σε δημιουργικό οργασμό και θα απασχολήσει αρκετά τα επόμενα χρόνια. Προς το παρόν ακούμε το “Spear of Salvation” demo που τιμά με τον καλύτερο τρόπο την «παραδοσιακή» εκδοχή του σκανδιναβικού blackmetal.
-
Η σύμπραξη J.Read/P.Helmkamp δεν περιορίζεται στους REVENGE, αλλά επεκτείνεται και στους KERASPHORUS όπου όμως τα δημιουργικά ηνία κρατά εδώ ο δεύτερος με αποτέλεσμα στα 4 κομμάτια του “Cloven Hooves…” να έχουμε κάτι σαν σύγχρονη (ηχητικά) εκδοχή των ORDER FROM CHAOS.
-
Μια τις αγαπημένες μου περιφερειακές (εννοώντας ότι δεν ανήκαν στους συνήθεις ήχους που εξερευνούσα) μπάντες της εποχής, οι απόλυτα καθηλωτικοί RUINED FAMILIES δηλώνουν παρουσία με το “Four Wall Freedom” EP και κατεδαφίζουν τείχη με το φρέσκο και άμεσο hardcore τους.
-
Και τέλος το σχήμα/όχημα με το οποίο συνδέθηκα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο όλα αυτά τα χρόνια αναδύεται απ’ την Άβυσσο. Επιλέγοντας τυχαία (ή και όχι, το κλιφοτικό ενδεκάγραμμο στο εξώφυλλο μίλησε κατευθείαν μέσα μου) το “Sanquis XI” των SERPENT NOIR έμελε να είναι διάβαση της Πύλης δίχως επιστροφή.
