Έλα, εδώ σας εχω…
Σε συνέχεια των παραπάνω σχολίων να πω μόνο ότι δεν είναι τόσο η παρουσία των Skyclad στο δημοψήφισμα του ‘95 που κάνει εντύπωση, όσο η απουσία τους στα δύο μεταγενέστερα (και…λογικοφανείς εξηγήσεις όπως το ότι δεν είναι πια στο προσκήνιο δεν λαμβάνονται σοβαρά υπ’ όψιν!)
Ωραίος!! Πολύ μικρή η λίστα από άποψη συγκροτημάτων ( όλα τα maiden μέσα, όλα τα metallica κλπ). Λογικό για την εποχή. Πολύ πρόσφατα τα 80’s , δεν είχε φτάσει το extreme ακόμα στην χώρα (no internet) , έπρεπε να ήταν αρκετά ψαγμενος κάποιος για να βρει κάτι διαφορετικό ( σαν τον φίλο ξαδέρφου μου που τότε μου είχε δώσει να ακούσω το american way - σοκ). Το metal τρελή μόδα τότε, στα σχολεία μισοί μεταλλαγές, μισοί raveαδες. Τώρα βλέπω Γυμνάσιο παιδιά με metal μπλούζες κ στο τσακ δεν τρακαρω γιατί τους κορναρω, φωνάζω κλπ.
Νταξει τώρα για skyclad είναι λίγου κουλό να είναι 4 albums τους στα καλύτερα 100 όσο κ γαμάτοι να είναι!
Death Spiritual και Leprosy μόνο μέσα. Βρίσκω κάτι πολύ ρομαντικό σε αυτό.
Διάφορα σχόλια που έχω διαβάζοντας το αφιέρωμα στα 90’s που λέγαμε:
1.Το “Dirt” των Alice in Chains στα «αμφιλεγόμενα» albums του grunge και όχι στα προτεινόμενα; 
Τι φάση, ρε Καραολίδη; Πραγματικά μού προξένησε απορία, δεν ξέρω με ποιον τρόπο μπορεί να δικαιολογηθεί κάτι τέτοιο.
2.Νίκος Αναστόπουλος (που γενικά τα γράφει καλά για atmospheric/death/black) θεωρεί ως «μεγάλες ελπίδες» του death τους Nile, Amon Amarth, Arch Enemy. Εντάξει, αφήνοντας στην άκρη το πόσο πραγματική σχέση έχουν οι δύο τελευταίοι με το ιδίωμα, είναι αξιοσημείωτο ότι ο τύπος κατάφερε όντως να ανιχνεύσει 3 εμπορικότατα extreme metal ονόματα της επόμενης δεκαετίας στις αρχές τους, χωρίς να έχουν κυκλοφορήσει ακόμα κανείς τους album-κράχτη.
3.Αγόρος-προφήτης για τους System of a Down: «Πιστεύω ότι ο δεύτερος δίσκος τους θα τους εδραιώσει σαν ένα από τα πολύ μεγάλα ονόματα του χώρου στη δεκαετία».
4.Με πίκρα διάβαζα σε 3-4 διαφορετικά σημεία σχόλια για τον Chuck Schuldiner που «δείχνει να έχει ξεπεράσει τα προβλήματα υγείας που είχε». 
5.Ακόμα δεν έχω καταδεχτεί να ακούσω το “Ichor” των Black League, αλλά μου κάνουν εντύπωση τα απίστευτα διθυραμβικά σχόλια που για άλλη μια φορά βρίσκω διάσπαρτα. Ο ορισμός της one-album wonder μπάντας; Ανάθεμα αν κανείς τούς αναφέρει σήμερα για τον οποιοδήποτε λόγο και δεν έχω δει βασικά ν’ αναφέρεται ποτέ και πουθενά κανένα άλλο album τους.
6.Άλλος προφήτης (Αναστόπουλος) θεωρεί μεγάλη ελπίδα του black τους Thorns, βασιζόμενος μόνο στα demo μιας δεκαετίας πριν και το split με Emperor! 
7.Ξανά Αναστόπουλος, προειδοποιεί τους Enslaved πως «πρέπει να εμπλουτίσουν το ύφος τους επειγόντως». Τώρα εξηγείται η τρομερή στροφή από το “Mardraum” και μετά! 
8.Ανεκδιήγητος Ζαχαρόπουλος στο section για το power metal στάζει χολή για το grunge σε τουλάχιστον 4-5 σημεία του κειμένου, με αποκορύφωμα αυτό το κομμάτι: «Δεν είναι υπερβολή αν πούμε ότι έως το 1993, οι Η.Π.Α. είχαν διαπομπεύσει το metal όπως το γνωρίζαμε έως τότε, σημειώνοντας συντριπτική επιτυχία σε αυτό το ανήθικο και ποταπό κυνήγι μαγισσών που εξαπέλυσαν στο πλαίσιο των μακαρθικών τακτικών, τις οποίες έχουν πρόχειρες δια παν ενδεχόμενο. Το σχέδιο πέτυχε…». Μαλάκες, τι γράφει;;; 
Στη συνέχεια κάνει αναφορά σε «καθεστώς Χιτών», κι αν απορήσατε κι εσείς σαν εμένα, ευτυχώς επεξηγεί: «χίτες, οι της generation X». Το αστείο, βέβαια, είναι ότι ο ίδιος αναιρεί την ίδια του την αφήγηση όταν για το 80% των συγκροτημάτων που αναφέρει, αποφαίνεται πως «ηχογράφησαν μέτριες δουλειές», «έχασαν τον μπούσουλά τους», «έβαλαν νερό στο κρασί τους», «ξέφυγαν από τα όρια του power», «κινούνται μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας», «παίρνουν διαζύγιο από την έμπνευση», «κυκλοφόρησαν αμφιλεγόμενες δουλειές», «κυκλοφόρησαν μετριότατες δουλειές» και μόλις σταχυολόγησα μόνο 1 παράγραφο από τις τόσες. Συγγνώμη, αλλά κανένα «κακό grunge» δεν ευθύνεται αν ένα ιδίωμα πήρε την κατιούσα ποιοτικά. ΟΚ, δεν ισχυρίζομαι ότι κατέχω το power τόσο καλά, αλλά αν ο ίδιος ήθελε να σκιαγραφήσει μία πραγματικότητα που λέει πως ένας σκασμός από συγκροτήματα έβγαζε διαμάντια, αλλά παρ’ όλα αυτά αδυνατούσε να υπογράψει συμβόλαιο ή να περιοδεύσει κλπ. κλπ. (περιπτώσεις στυλ Jag Panzer ή Sanctuary ξέρω ‘γώ; Διορθώστε με αν κάνω λάθος), δεν το καταφέρνει. Αντιθέτως, δείχνει μία εικόνα από συγκροτήματα που παρήκμασαν ανεξαρτήτως της εμπορικής κυριαρχίας του grunge.
9.Σακελλαρίου μαντεύει τα reunion που θα δούμε στο μέλλον και (αν δεν κάνω λάθος) πέφτει σε όλα μέσα: Frost, Van Halen με Roth (γι’ αυτό δεν είμαι σίγουρος, δεν το γνωρίζω), Twisted Sister, Anthrax με Belladonna, Priest με Halford.
Και σ’ ένα γενικότερο σχόλιο τώρα:
Μέσα στα χρόνια έχω αναρωτηθεί πολλές φορές εάν η αρνητική μας κριτική στο επίπεδο συγγραφής των πρόσφατων αφιερωμάτων, βασίζεται όντως σ’ ένα χαμηλό επίπεδο έμπνευσης/ικανοτήτων των συντακτών ή στη δική μας εξιδανίκευση των αφιερωμάτων που διαβάσαμε (και από τα οποία όντως μάθαμε) όταν ήμασταν 15. Για ‘μένα αυτό το αφιέρωμα ήταν ένα καλό τεστ: όντως, από άποψη γνώσεων νομίζω ότι δεν μου έδωσε τίποτα. Όντως, ο τρόπος ανάγνωσης, η όρεξη, η ευχαρίστηση που εξέλαβα από αυτό δεν συγκρίνεται με τα αντίστοιχα που είχα όταν π.χ. διάβασα το αφιέρωμα για τα 80’s όταν είχε κυκλοφορήσει ή οποιοδήποτε άλλο από εκείνη την εποχή. Δηλαδή θεωρώ, τελικά, ότι ο παράγοντας «terra incognita», μιας άγνωστης γης που ανακαλύπτεις σελίδα στη σελίδα, παίζει κρίσιμο ρόλο. Έχω βάσιμες αμφιβολίες αν θα μπορούσε ο οποιοσδήποτε από εμάς να διαβάσει ένα τέτοιο αφιέρωμα σήμερα και να λάβει το ίδιο αίσθημα πληρότητας με κάποιον που τώρα ξεκινάει ν’ ακούσει αυτήν τη μουσική.
ΠΑΡ’ ΌΛΑ ΑΥΤΑ, δεν μπορώ να μη διαπιστώσω και το προφανές: ναι, ο τρόπος γραφής σαφώς και παίζει ρόλο. Και ναι, συγκρίνοντας το αφιέρωμα για τα 90’s με οποιοδήποτε αφιέρωμα των τελευταίων 10-15 χρόνων, είναι σαν συγκρίνεις τη μέρα με τη νύχτα. Στην προκειμένη κιόλας, δεν θα έλεγα καν ότι οι συντάκτες των 90’s είναι από τους αγαπημένους μου. Παρ’ όλα αυτά, ο οποιοσδήποτε μπορεί να αναγνωρίσει πως εδώ έχει γίνει μία γενναία προσπάθεια να αναλυθούν κάποια υποείδη του metal όχι μέσω του ανελέητου name dropping, αλλά μέσω δομημένων κειμένων που επιχειρούν να δώσουν τη γενεαλογία και υφολογία του κάθε είδους μέσα από αναφορές στο παρελθόν (70’s, 80’s), μέσα από συγκρίσεις με άλλα σύγχρονα είδη, με τολμηρές προβλέψεις για το μέλλον, με προσωπικά πάθη να βγαίνουν μπροστά (π.χ. προτιμώ ακόμη και τη μανία του Ζαχαρόπουλου ενάντια στο grunge και την ταμπέλα του stoner παρά ουδέτερα, και καλά «αποστασιοποιημένα», κείμενα που μπορεί μεν να «κρατούν τα προσχήματα», αλλά στην τελική νιώθεις ότι διάβασες κάτι που θα μπορούσε να σου βγάλει σαν αποτέλεσμα μια αναζήτηση στο AI της Google), με σαφή, «εκλεκτική» διάκριση στο τι αξίζει να αναφερθεί και τι όχι, με όμορφες διαφοροποιήσεις από συντάκτη σε συντάκτη όσον αφορά τον τρόπο εξιστόρησης (άλλος π.χ. χρονολογικά, άλλος γεωγραφικά ανά σκηνές κλπ.), ε γενικά φαίνεται, ρε παιδάκι μου, ότι το αφιέρωμα αυτό γράφτηκε μια εποχή που ο κόσμος μάλλον ακόμη διάβαζε βιβλία, εφημερίδες, περιοδικά. Δεν είχε κυριαρχήσει, δηλαδή, αυτή η εφήμερη σχέση με τα social media που δεν σου επιτρέπει να συγκεντρωθείς σε τίποτα πέρα από το προσωρινό, αυτή η γενικευμένη διάσπαση προσοχής. Υπήρχε μία άλλα σχέση με τον λόγο γενικότερα.
Για Black League πάντως το Ichor είναι όντως μεγάλη δισκάρα. Το ακούω και σήμερα με μεγάλη ευχαρίστηση. Το δεύτερο άλμπουμ Utopia A.D είναι επίσης πολύ καλό, για πολλούς μάλιστα ίσως και καλύτερο (not for me). Κινείται στο ίδιο ύφος με το πρώτο. Ωραίο και το EP που βγήκε κάπου εκει κοντά. Από το 3ο άλλαξαν αρκετά ύφος και δίχασαν αλλά ακόμα και εκεί τους αξίζει μια… αυτιά.
Ωραία τα λες.
Για περισσότερες λεπτομέρειες επί του θέματος, παρακάτω:
Μαλάκα, αν σου πω ότι για κάποιον λόγο δεν έκανα το connect με το username σου, παρά μόνο όταν έφτασα στο τέλος του post σου που λες να τιμήσεις το όνομά σου;
Χα, χα, χα! Νόμιζα ότι το είχα κοινοποιήσει ξεκάθαρα χρόνια τώρα ότι το “όνομά” μου συνδέεται άμεσα με την μπάντα, λόγω -προφανώς- και της λατρείας που έχω προς τους Sentenced.
Έχω αναφέρει και στο παρόν νήμα σχετικώς.
Στο Ichor είχε αφιερώσει ολόκληρο το editorial του—πράγμα ασυνήθιστο—ο Χρονοπουλος. Γεγονός που με κάνει να πιστεύω ότι δεν ήταν μόνο ο ενθουσιασμός ο λόγος για τόσο γενναίο promotion.
Απαπαπα, ντροπή, δεν γίνονταν ποτέ τέτοια πράγματα που υπονοείς στην αυτοαποκαλούμενη Μεταλλική Βίβλο.
Κανονικοτατα εγινε. Βεβαια, πεταξανε τον μπασιστα Michael Anthony και επαιξε στη θεση του ο γιος του Eddie, αλλα τα αδερφια ξαναπαιξανε οντως ζωντανα με τον DLR, απο το 2007 μεχρι το 2015 αν θυμαμαι καλα.
Μια που αναφέρθηκε, για πείτε κάποιες περιπτώσεις που θεωρείτε ότι το Χάμερ προσπάθησε (και είτε τα κατάφερε είτε όχι) να σπρώξει κάποιο συγκρότημα ή άλμπουμ, δηλαδή με ύποπτα μεγάλη αποθέωση.
Εγώ ας πούμε μια περίοδο ήμουν σχεδόν πεπεισμένος ότι στο Χάμερ προσπαθούσαν να φτιάξουν κοινό στην Ελλάδα για τους Orphaned Land.
Διάβαζα Hammer από το 1991 ως το 2009, τα μεγαλύτερα σκάνδαλα ήταν το Glory To The Brave των Hammerfall και το Triumph Of Steel των Manowar. Το πρώτο από την εταιρεία, το δεύτερο απλά για να κονομησει το rock city.
Αν και μου ψιλοαρέσει το Triumph, το ακούω (edit - αυτό που λες εννοώ 
)
Δεκάρι; 
Κι εμένα μου αρέσει. Ουσιαστικά η κριτική του κάλυψε τον χώρο ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΡΙΤΙΚΩΝ. Δεν ξανάγινε τέτοιο πράγμα.
Jesus…
Εγω θα πω για nightstalker, vic. Δεν τα θεωρω καν metal , τα σιχαινομαι ολα αυτ τα και καλα μποαφο συγκροτηματα απλα επειδη ειναι και καλα της μοδας μπαντες τις προωθουν και στο περιοδικο και στα social τους. Αυτη ειναι η γνωμη μου. Sorry
Nightstalker δεν άκουγα ποτέ οπότε δεν θα εκφέρω γνώμη περί προώθησης. Περί VIC: Καταλαβαίνω γιατί το λες γιατί απ’ ό,τι έχω καταλάβει (και ακούσει) ειδικά ο Χρονόπουλος πρέπει να το έχει παρακάνει με την αποθέωση. Πάντως: πρώτον, δεν νομίζω να θεωρεί κανείς ότι παίζουν μέταλ, λογικά αναφέρονται στο περιοδικό επειδή είναι συγκρότημα “metal adjacent” που λέμε και στο χωριό - ροκ με σκληρές κιθάρες και αισθητική επίσης αρκετά κοντά στον ευρύτερο μέταλ χώρο. Δεύτερον, μπορεί εύκολα να διαπιστώσει κανείς ότι η απήχηση των VIC είναι πλατιά και δεν περιορίζεται στους μεταλλάδες, οπότε δεν ξέρω αν θα είχε καν νόημα να αναλάβει ένα μέταλ περιοδικό να τους σπρώξει.
Αυτό το αποθέωσαν και τα 2–τότε—metal έντυπα βέβαια. Και για να είμαστε δίκαιοι, οι Hammerfall είχαν σχετική επιτυχία και αντίστοιχα καλές κριτικές και εκτός Ελλάδας (πχ Γερμανία)
Οι Grave Digger ήταν ίσως πιο τρανταχτό παράδειγμα γιατί το Tunes of War δεν έκανε τόσο ντόρο πουθενά αλλού. Και στα προηγούμενα (πχ Heart of Darkness) ή επόμενα—πλην του Knights of the Cross—τους ξέγραψαν.
κι εγώ θα πω ότι αβάντα και σπρωξιμο έπεσε ιδιαίτερα στις ελληνικές μπάντες , Nightstalker, VIC , Planet κλπ στονερ ρεύμα
