We killed a lot of innocent civilians.
To us, every civilian in Baghdad was a terrorist.
‘These fedayeen are now in civilian clothes’ – that makes everybody free game.
But if they came within our perimeter, we lit 'em up.
And when we would pull the body out, and we would search the car, we would find nothing.
This took place time and time again. ‘No harm, no foul, that’s okay, don’t worry about it.’
Because this is a new type of war. This is an eradication.
I honestly feel that we’re committing genocide over here.
I don’t believe in killing civilians and I’m not gonna kill civilians for the United States Marine Corps.
Mέχρι το 2004, σίγουρα είχαν ειπωθεί διάφορες πιπούλες, το από πάνω δεν το είχα καν υπόψην μου.
Τα τελευταία χρόνια, ειδικά μετά το γεγονός του θανάτου του φαν σε συναυλία τους, αυτό που φαίνεται, είναι ότι έχει αλλάξει αρκετά και έχει μετατραπεί σε έναν πολύ συμπαθή τύπο.
Εν ολίγοις περί Lamb of God, εγώ τους θεωρώ φοβερούς. Όχι και φανμπόυ, αλλά πιστεύω ότι είναι στο top tier. Ο ήχος τους είχε πάντα κάτι που με τραβούσε και συγχρόνως με απωθούσε. Αυτό που με απωθεί είναι το όλα-στο-10 στον ήχο και τα φωνητικά είναι πολύ μπροστά, ενώ θα μπορούσαν να έχουν αφήσει τον ήχο να αναπνεύσει λίγο περισσότερο. Άλλη μια σύγχρονη μπάντα μου το βγάζει αυτό (σε πολύ χειρότερο βαθμό βέβαια) - οι Ηeaven Shall Burn: είναι τόσο τσιτωμένος ο ήχος και τόσο μπροστά τα φωνητικά του Bischoff, που μετά από 2-3 τραγούδια το κεφάλι μου έχει κουραστεί.
Το ερώτημα βέβαια είναι αν αυτό είναι θέμα μουσικού στυλ και μόνο, ή αν έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό και με τη σύγχρονη αντίληψη περί παραγωγής μουσικού άλμπουμ, ειδικά στον σκληρό ήχο, όπου το κρίσιμο ζήτημα των δυναμικών μοιάζει να αγνοείται σχεδόν πλήρως και επιλέγεται η “τσίτα” προσέγγιση. Γιατί κατά τ’ άλλα σε ένα μουσικό ύφος όπως αυτό που παίζουν οι Lamb of God, που σε γενικές γραμμές προέρχεται από το thrash, μεταξύ μας τώρα, πόσα περιθώρια πια υπάρχουν για δυναμικές. Είναι μουσική κατ’ εξοχήν επιθετική, in your face, με στόχο να εκκριθεί αδρεναλίνη και να υπάρξει εκτόνωση. Δεν είναι ακριβώς progressive/experimental rock.
Προφανώς και ισχύει. Αλλά έχεις διάφορους αντίστοιχους δίσκους, που είναι σε καλύτερο επίπεδο από άποψη ήχου. Κατεξοχήν πρόβλημα στον ήχο τους παλιότερα ήταν και τα τύμπανα που ήταν στο θεό, με χαρακτηριστικό παράδειγμά το Wrath, που το Set to fail σου κάνει τα αυτιά κιμά.
Η στάση μου απέναντι στο ΑΙ στην τέχνη είναι εξαρχής η ίδια. Ο σκεπτικισμός δεν έχει φύγει, τουναντίον έχει μετεξελιχθεί σε πραγματική αντιπάθεια. Θεωρώ ότι πρόκειται για ένα εργαλείο που φτωχαίνει όχι μόνο το ίδιο το προϊόν - αν δηλαδή φαίνεται καλό ένα εξώφυλλο ή όχι - αλλά την ίδια την διαδικασία δημιουργίας της τέχνης, αλλά και τη σχέση που έχουμε με αυτήν.
Από διαδικασία σχολιασμού και αλληλεπίδρασης με τον κόσμο γύρω μας, μεταβολισμού και αναστοχασμού πάνω σε αυτόν και σε εμάς τους ίδιους, γίνεται μία διαδικασία κατανάλωσης (παραγγέλνω, μου έρχεται). Κι αυτό επειδή δεν αξιοποιεί παρά ελάχιστα την δημιουργική οπτική ενός ανθρώπου, διότι κατά κύριο λόγο βασίζεται σε ιδέες, αλλά αναλαμβάνει ό,τι θα έκανε αυτήν την ιδέα πράξη. Πρόκειται για μία εκχώρηση της δημιουργικής διαδικασίας, που ναι μεν απαιτεί μία “σκηνοθεσία”, αλλά όχι πολλά παραπάνω (και αυτό φαίνεται και σε μελέτες που δείχνουν ότι πέφτει η εγκεφαλική δραστηριότητα όταν βασίζεσαι στο ΑΙ)
Και πάνω σε αυτήν την ιδέα της σκηνοθεσίας, επιτρέπει θεωρητικά σε κάθε άνθρωπο να παράξει δικά του “έργα”, τα οποία όμως εξατομικεύουν τόσο πολύ την διαδικασία, που η τέχνη γίνεται ακόμη προϊόν, πολύ λιγότερο γλώσσα επικοινωνίας και πολιτισμικής ανταλλαγής. Δεν είναι ζήτημα πια συσχέτισης και έκφρασης, είναι αντικοινωνικό. Τι ζήτημα έχει να ταυτιστώ με το νέο εξώφυλλο του OM III (μιας και απ’ αυτό ξεκινήσαμε), όταν δεν ξέρω τίποτα γι’ αυτό πέρα απ’ το ότι είναι αναφορά/ανακύκλωση του πρώτου; Και δεν ξέρω, όχι επειδή δεν έχω ψάξει, αλλά επειδή, σ’ αντίθεση με ένα ανθρώπινο δημιούργημα, δεν θα υπάρξει αποτέλεσμα στην αναζήτησή μου πέρα απ’ το ότι κάποιος ζήτησε ένα εξώφυλλο που να συνεχίζει την παράδοση των προηγούμενων 2. Δεν υπάρχει ρεύμα, δεν υπάρχει οπτική γωνία, δεν υπάρχει ερμηνεία, δεν υπάρχουν σημεία έμπνευσης, υπάρχει ένα μαύρο κουτί της διαδικασίας που πήρε μία εντολή και έβγαλε κάτι που μοιάζει σαν απάντηση.
Κι αυτό είναι το κοινωνιολογικό μου θέμα, ας πούμε με την ΑΙ τέχνη, ότι λειτουργεί με την λογική της απάντησης, κι όχι της τοποθέτησης. Τα εργαλεία ΑΙ είναι έτσι φτιαγμένα ώστε να δίνουν αποκρίσεις οι οποίες θα ομοιάζουν όσο το δυνατόν περισσότερο με αυτό που ψάχνεις. Δεν χρειάζεται καν να είναι σωστές, αρκεί να πείθουν ότι είναι απάντηση. Γι’ αυτό βλέπουμε απαντήσεις που βγάζουν τρομερό νόημα, αλλά δεν βασίζονται πουθενά, τα λεγόμενα AI halucinations. Η εμπορευματοποίηση της τέχνης, λοιπόν, μας έχει φέρει σ’ ένα σημείο που μία απάντηση του ΑΙ στο “φτιάξε μου ένα εξώφυλλο άλμπουμ” για εμάς είναι ισοδύναμο με τέχνη. Τι είναι τέχνη; Μία εικόνα jpeg, μία εικόνα τετράγωνη που θα ντύσει ένα προϊόν, μία εικόνα που απαιτείς και σου έρχεται. Αυτό, όμως, γίνεται επειδή εμείς ήδη λειτουργούμε με μία τέτοια απάντηση στο “τι είναι τέχνη”, οπότε και οι απαντήσεις του ΑΙ μας φαίνονται πειστικές.
-Τι είναι τέχνη, άνθρωπε;
-Τέχνη, ΑΙ, είναι ένα προϊόν.
Μου θυμίζει μία ιστορία που, μία συγκάτοικός μου πριν κάποια χρόνια, αγόρασε μία κορνίζα για το σπίτι, απ’ αυτές που έχουν μέσα ένα φύλλο χαρτί με κάτι αφηρημένα καλλιτεχνικό, για να σου δείξουν πώς καδράρει η συγκεκριμένη κορνίζα, ένα παράδειγμα. Πάνω απ’ την εικόνα αυτή έγραφε με καλλιγραφικά Art. Και το κρέμασε έτσι, οπότε ρώτησα “Μεγειά μας, τι θα βάλεις μέσα;” Και μου απαντάει “Μα, έχει ήδη μέσα! Αφού το γράφει κιόλας”.
Οπότε ναι, για μένα ως σύμπτωμα, να βλέπω μεγάλα συγκροτήματα και καλλιτέχνες και δισκογραφικές να χρησιμοποιούν το ΑΙ, είναι πολύ σοβαρό, και με αποξενώνει απ’ αυτούς και την μουσική τους.
Πω ρε συ, ωραίο θέμα και πολύ ενδιαφέρουσα απάντηση. Αν βρω χρόνο, θα συνεισφέρω. Δυστυχώς όμως το θέμα θα ξεφύγει από το μουσικό κομμάτι, οπότε καλώς ήρθε σε αυτό το νήμα.
Μακάρι να έχω χρόνο για ανταλλαγή απόψεων. Άλλωστε, σε ένα μεγάλο βαθμό χρησιμοποιώ το ΑΙ επαγγελματικά και θα έχει πλάκα να δω σε τι συμπεράσματα θα με οδηγήσει η καταγραφή των σκέψεων μου. Κατά πάσα πιθανότητα αρνητική, αλλά θα δούμε.
Νομίζω ότι μια ψιλή κουβέντα είχαμε κάνει και σε άλλο νήμα, αλλά το art σημείο αναφοράς έχει περισσότερο ενδιαφέρον.
Το θεμα ειναι πως υπαρχουν ηδη εξωφυλλα φτιαγμενα με ΑΙ τα οποια η συντριπτικη πλειοψηφια του κοσμου δεν μπορει να ξεχωρισει απο σχεδιασμενα ααπο ανθρωπο, ενω γινεται και το αντιστροφο (το οποιο το βρισκω αρκετα αστειο), οπου ενα σωρο κοσμος πλεον κατηγορει την ταδε μπαντα για χρηση εξωφυλλου ΑΙ οταν αυτο εχει σχεδιαστει απο καλλιτεχνη.
Σε λιγα χρονια δε θα μπορει κανενας να ξεχωρισει αν ενα εξωφυλλο ειναι φτιαγμενο απο ανθρωπο ή απο ΑΙ. Εκει θα εχουμε ενδιαφερουσες συζητησεις.
Έχει ένα ενδιαφέρον αυτό, όντως, το πόσο έτοιμο είναι το υπάρχον πλαίσιο επαφής με την τέχνη να ξεγελαστεί από το ΑΙ. Στο ίδιο επίπεδο, έβλεπα ένα video-essay του μουσικού Adam Neely για το ΑΙ, κι έλεγε ότι, πιθανώς, ολοένα και περισσότερο ο κόσμος θα στρέφεται στα live, διότι εκεί θα βρίσκει μία ανθρώπινη σιγουριά και επιβεβαίωση, που στα recorded έργα θα λείπει - ακόμη κι αν κάτι είναι ανθρώπινο, δεν θα υπάρχει η εμπιστοσύνη.
Κι υποστήριζε ότι, σε live setting, ο μουσικός θα πρέπει να είναι σε θέση να αυτοσχεδιάζει, να αυξήσει την ικανότητά του σε αλληλεπίδραση σε πραγματικό χρόνο, για να μπορεί να προσφέρει τη μαγεία της μουσικής.
Ο κόσμος όντως ήδη δεν μπορεί να καταλάβει τη διαφορά του AI απ’ το human-made, όπως συμβαίνει και με τα programmed drums, ας πούμε. Αλλά όταν του λιώνει λάιβ τη μούρη το διπέταλο, ε εκεί νιώθει πολλά περισσότερα απ’ την ηχογράφηση έτσι κι αλλιώς.
Προφανως δεν εχω ακομη πολυ χρονο για καταγραφη σκεψεων, αλλα θα σπρωξω λιγο την κουβεντα.
Η αποδοχη/κανονικοποιηση του ΑΙ σαν τεχνη, δεν σημαινει οτι ειναι και τεχνη. Το τριγκερ που εφαγα ηταν απο τα λογια του Μανου οπου πλεον τα ΑΙ προϊοντα (και δεν στεκομαι μονο στην τεχνη, αλλα θα επανελθω) ειναι στην ουσια η εκτελεση εργου μιας ιδεας. Συμφωνω ομως μαζι του (νομιζω οτι αυτο εννοει) οτι χανεται η δημιουργια.
Οχι μονο αυτο, αλλα θεωρω -και ισως κανω λαθος, αλλα τι να γινει τωρα- οτι η “απαντηση” του ΑΙ στην ιδεα που ειχαμε μάς κανει να πιστευουμε οτι ειναι και η καλυτερη λυση. Τι εννοω; Οτι π.χ. ενας ζωγραφος μπορει να καταληξει σε ενα εργο αφου πιθανως καταστρεψει εκατονταδες καμβαδες. Κανει λαθος πινελιες. Δοκιμασει ενα brushstroke και δει οτι δεν ταιριαζει, αλλα ταυτοχρονα του ανοιξε ειτε μια νεα προοπτικη ειτε εμπνευστηκε μια δευτερη διορθωτικη πινελια που του εδειξε την νεα προοπτικη.
Αν ο ιδιος ανθρωπος καθισει μπροστα στην οθονη, περιγραψει την ιδεα, παρει το αποτελεσμα και του κανει σαν εικονα, πιθανως να το κρατησει. Δεν θα δοκιμασει την επομενη πινελια, διοτι το ΑΙ του εδωσε την “απαντηση” που ηθελε. Πώς εισαι σε θεση να πεις οτι κατι δεν ειναι καλο αφου δεν το εφτιαξες εσυ; Οταν ψηνω ενα κρεας, δοκιμαζω και καταλαβαινω ποτε ειναι οπως μου αρεσει. Αν το παραγγειλω και φαινομενικα ειναι οκ, αλλα στην γευση δεν ειναι καλο, τοτε πρεπει να επιστραφει και να περιμενω το επομενο πιατο. Αν ειναι καλο κι αυτο.
Δυνητικα μπορει να συμβαινει για παντα αυτο. Το παραδειγμα ειναι αφελες, αλλα αν το "φαγητο΄’ γινει “τεχνη”, τοτε αλλαζει το context. Διοτι ενας καλλιτεχνης μπορει να ζηταει για παντα το κατι διαφορετικο απο το ΑΙ. Για να καταληξω λοιπον, εχω την αισθηση οτι η δημιουργια εξωφυλλων, μουσικης, πινακων, κειμενων ή ο,τι αλλο μεσω ΑΙ δεν ειναι καθοδηγουμενη απο εμας, αλλα μας καθοδηγει το ιδιο το αποτελεσμα.
Το γεγονος οτι δεν χρησιμοποιειται η “φαντασια εν ωρα δημιουργιας”, μου φαινεται οτι προκαλει generic αποτελεσματα. Οταν δεν μπαινει χερι στη χορδη, στο πινελο, στο στιλο (οκ, πληκτρολογιο), βλεπω λιγοτερη φαντασια και δημιουργια, περισσοτερο μιμητισμο (απο το ιδιο το ΑΙ). Εχω αφησει στην ακρη το θεμα του hallucination, που εν μερει σχετιζεται με τα παραπανω: η αναδρομη σε παλιοτερο “υλικο” απλως δειχνει να δημιουργει ενα ποτ πουρι ιδεων, που πολυ συχνα δεν ειναι καν αληθινο.
Στο δικο μου μετεριζι, τρωω δεκαδες ωρες για να κανω cross check αυτα που μου δινει το ΑΙ ως αποτελεσμα. Το χρησιμοποιω ομως διοτι εχει εργαλεια που μου γλιτωνουν χρονο στον συντονισμο, στη στρατηγικη και σε θεματα που δεν γνωριζω (αλλα μου ζητουν να τα μαθω/ξερω). Αυτα τα τελευταια, παντως, πρεπει επισης να τα διπλοτσεκαρω διοτι δεν εχω εμπιστοσυνη στα ΑΙ αυτη τη στιγμη.
Για να το συνδεσω με τα εξωφυλλα: οι δισκογραφικες πιθανως βολευονται με το να φτιαξουν ενα ΑΙ εξωφυλλο και να γλιτωσουν τα εξοδα του καλλιτεχνη. Οπως οι εταιριες προσπερνουν τους digital designers για να φτιαξουν μια σελιδα ή ολο το σαιτ τους.
Δεν σημαινει οτι το ΑΙ δεν μπορει να φερει καλο αποτελεσμα, εννοειται αυτο. Η ενσταση μου ειναι στην ελλειψη φαντασιας, στην ακυρωση της ευρηματικοτητας και στην χρηση παλιοτερου υλικου (σαν εσωτερικη μνημη) για να φτιαξει πραγματα που δεν στεκουν ή είναι τοσο generic, που στερουνται ουσιας.
Το ιδιο μπορει να συμβει με τη δημιουργια τεχνης απο εναν ανθρωπο. Αλλα εκει νομιζω ειναι το ρεζουμε: θελουμε να υποβαθμισουμε τον ανθρωπο με το τεραστιο ταλεντο για να παρει τη θεση του το ΑΙ του “μια στο τοσο”; Εγω οχι.
Κι εδώ βάζεις μία καλή πλευρά του θέματος: εν τέλει, το ΑΙ ως εργαλείο, είναι εργαλείο για τους εργοδότες, που μπορούν να εξοικονομούν χρήμα, και να βάζουν περισσότερη δουλειά στο ίδιο άτομο, απ’ το να προσλαμβάνουν δύο, και όχι τόσο για τον χρήστη.
Χέστηκε η KScope που τα μισά της εξώφυλλα πια είναι ΑΙ, μπορεί να γλιτώνει 1000 λίρες ανά εξώφυλλο. Για εμάς, όμως, που πιάνουμε στα χέρια μας το νέο Pineapple Thief και βλέπουμε μία ΑΙ γενικούρα, έχει το προϊόν πέσει (κι είχαν και υπέροχα εξώφυλλα αυτοί). Δηλαδή, και εντελώς ως προϊόν να το δούμε, υπάρχει μία μείωση ποιότητας για χάρη του χρήματος.
Επίσης, το ΑΙ συμβάλλει απλά στην ταχύτητα, σ’ έναν ήδη υπερταχημένο κόσμο που υποφέρει ακριβώς απ’ αυτήν την ταχύτητα.
Αντιλαμβάνομαι τις ενστάσεις του ManosOrff -τις διατύπωσες πολύ όμορφα. Και θέλω πρώτα απ’ όλα να ξεκαθαρίσω πως κι εγώ με διστακτικότητα θα εκφράσω τις σκέψεις μου για το θέμα. Μα είναι η αλήθεια πως, όσο περνάει ο καιρός, τόσο με βλέπω να κάνω την αντίστροφη διαδρομή που έκανες εσύ όσον αφορά τη συζήτηση «ΑΙ και τέχνη»: από ενστικτώδη αντιπάθεια στην αρχή (πολλοί με χαρακτηρίζουν και τεχνοφοβικό, να πω την αλήθεια), θα έλεγα ότι είμαι απλά σκεπτικιστής πλέον. Κι αυτό όχι γιατί δεν συμφωνώ με την κριτική σου -κάθε άλλο. Αλλά φοβάμαι πως στον πυρήνα της δεν (θα έπρεπε να) αφορά το ΑΙ, μα κάτι άλλο που εντέχνως οι περισσότερες κριτικές ενάντια στο ΑΙ είτε (στην καλύτερη) το προσπερνάνε, είτε (στη χειρότερη) το συσκοτίζουν. Τι εννοώ;
Εννοώ ότι αν στο post σου, άλλαζα τη λέξη «ΑΙ» με τον όρο «εμπορευματοποίηση της τέχνης», και αυτό θα μπορούσε να σταθεί ως έχει, και θα ήμουνα 100% σύμφωνος, και θα γινόταν αμέσως σαφέστερες οι όποιες ενστάσεις μου, και (κατά την προσωπική μου άποψη) θα αγγίζαμε τον πραγματικό πυρήνα του προβλήματος. Γιατί η αλήθεια είναι πως όσα καταδεικνύεις δεν είναι τίποτα διαφορετικό απ’ τις στιβαρότερες και πιο οξείες κριτικές που είχαν διατυπωθεί παλιότερα (ή και πιο πρόσφατα) ενάντια στην κατάπτωση της τέχνης σ’ ένα μαζικό, εμπορεύσιμο προϊόν προς κατανάλωση. Σε εποχές (να σημειωθεί) δίχως ίχνος ύπαρξης τεχνητής νοημοσύνης. Κι όμως, ακόμα κι έτσι η τέχνη κατάφερε να μετατραπεί σ’ ένα είδος πολιτιστικής βιομηχανίας. Η «ανθρώπινη» αυτή τέχνη που καταναλώνουμε (σειρές στο Netflix, pop μουσική, bestseller μυθιστορήματα) παράγεται ήδη με βιομηχανικούς όρους, ακολουθώντας φόρμουλες και αλγόριθμους κερδοφορίας, πολύ πριν εμφανιστούν τα LLMs. Το AI δεν ήρθε για να υποβαθμίσει την τέχνη -απλώς αποκάλυψε με τον πιο δεικτικό τρόπο τον μηχανιστικό χαρακτήρα της εμπορικής κουλτούρας. Όταν το ChatGPT γράφει ένα σενάριο για ταινία δράσης ή ένα εταιρικό email μέσα σε δευτερόλεπτα, δεν αποδεικνύει πόσο εξελιγμένες ή «διαβολικές» είναι οι μηχανές, αλλά το πόσο τυποποιημένη και κενή περιεχομένου είναι η ανθρώπινη επικοινωνία και δημιουργία στον ύστερο καπιταλισμό.
Τα όσα σημαντικά γράφεις για το ποια θα έπρεπε να είναι η λειτουργία της τέχνης (διαδικασία αλληλεπίδρασης, έμπνευση κλπ.), σε ποιον βαθμό πραγματικά αντικατοπτρίζουν το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό αυτού που ονομάζουμε «τέχνη» εδώ και πολλά-πολλά χρόνια; Έστω ότι το εξώφυλλο του Tate γινόταν από ανθρώπινο χέρι. Ποια πραγματική σύνδεση θα υπήρχε μεταξύ του Geoff Tate-δημιουργού-ερμηνευτή και του τάδε-δημιουργού-εικονογράφου; Ίσως να είναι αυθαίρετος ο συλλογισμός μου (που δεν το νομίζω), μα θα υποθέσω βάσιμα πως η μεταξύ τους συνδιαλλαγή δεν θα ήταν τίποτα παραπάνω από μία απλή οικονομική-επιχειρηματική συνδιαλλαγή και μόνο. «Τι θέλεις;», «αυτό», «το πουλάω τόσο», «σύμφωνοι». Δεν ήταν συμφέρουσα η συναλλαγή; Προχωράμε στον παρακάτω εικονογράφο. Κ.ο.κ. Ποια επικοινωνία; Ποια σύνδεση με το έργο; Ποια αλληλεπίδραση; Ποιο δέσιμο; Λες ότι βλέπεις το εξώφυλλο και δεν βλέπεις καμία ερμηνεία/έμπνευση, αλλά εγώ θα ρωτήσω με τη σειρά μου: αυτός που θα καλούνταν να το φτιάξει, άραγε τι επίπεδα ερμηνείας/έμπνευσης να έφτανε μέσω μίας διαδικασίας στεγνής παραγγελίας;
Θέλω να πω πως η ανθρώπινη διαμεσολάβηση που με τόση αγωνία αναζητάμε σ’ αυτά τα έργα για να νιώσουμε ότι δεν απολαμβάνουμε ένα μηχανικό προϊόν, δεν συνιστά απαραίτητα και κοινωνική διαμεσολάβηση. Δεν συνεπάγεται επικοινωνία, ψυχισμό, αναζήτηση, έκφραση. Το αντίθετο. Στις περισσότερες των περιπτώσεων προσιδιάζει τις αγοραίες, μηχανικές, αυτοματοποιημένες διαδικασίες και σχέσεις που χαρακτηρίζουν κάθε προϊόν προς πώληση. Κι είναι αυταπάτη να θεωρούμε ότι αυτές οι απάνθρωπες σχέσεις χαρακτηρίζουν μόνο το ΑΙ. Όχι. Αυτό ήρθε απλά να «κουμπώσει» πάνω σε μία ήδη τραγελαφική πραγματικότητα όσον αφορά τη διάσταση της τέχνης ως πραγματικής έκφρασης και δημιουργίας.
Ακούω, βέβαια, τον αντίλογο: έστω ότι ισχύουν όσα λες, ρε Λεπρέ. Ακόμα κι έτσι, δεν είναι αλήθεια πως το ΑΙ είναι άλλο ένα βήμα προς μία δυστοπική πραγματικότητα; Άλλο ένα βήμα απ’ το κακό στο χειρότερο; Σαφώς, αλλά η δαιμονοποίηση του εν λόγω «εργαλείου» είναι το προσφορότερο μέσο για την υπεράσπιση της τέχνης όπως θα θέλαμε να την έχουμε στο μυαλό μας; Ή μήπως αυτό συμβάλλει στη διαιώνιση (αν όχι την υπεράσπιση) μίας μορφής «τέχνης» που είναι φοβερά προβληματική από μόνη της;
Για αρχή αυτά, ερωτήματα έχω και για άλλα σημεία της συζήτησης που άνοιξε ο jonkyr έπειτα, αλλά είχα ήδη ολοκληρώσει το post μου.
Συμφωνώ σε όλα όσα λες, Λέπερ. Νομίζω ότι το γράφω ξεκάθαρα, ότι απλά επιταχύνουν μία διαδικασία που ήδη εμείς επιτρέψαμε να συμβεί, και στρώσαμε το έδαφος για να έρθει το LLM. Δεν είναι μία τεχνολογική εξέλιξη που θα φέρει αλλαγή στο εποικοδόμημα, για να το πούμε αλλιώς.
Καταλαβαίνω γιατί θα μπορούσαμε να κάνουμε μία πιο συνολική κριτική, αλλά: 1) Αυτά τα έγραψα 8 το πρωί σε ένα φόρουμ, κάπως μπαίνει ένας αυτόματος περιορισμός στην έκταση που θα αφιερώσω, 2) Έχουμε γαλουχηθεί μέσα στην εμπορευματοποιημένη τέχνη, κι ακόμη κι εκεί έχουμε βρει μέσα τον άνθρωπο να επιβιώνει. Αν στην βιομηχανία της τέχνης υπήρχαν ψίχουλα ανθρώπινης αλληλεπίδρασης, τα χάνουμε κι αυτά με το ΑΙ, 3) Το ΑΙ ως εργαλείο επιταχύνει όλα τα παραπάνω πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο θα μπορούσε να το πετύχει το cd player, ή το mp3. 4) Ε για το ΑΙ με ρώτησες, για αυτό απάντησα
Επανερχομαι μετα το 90-80 γιατι διαβαζω ωραια πραγματακια και ηθελα να διευκρινησω α) οτι οσα σχολιασε ο Λεπερ νομιζα οτι ηταν αυτονοητα (απο το κειμενο του Μανου) και β) οτι ελπιζω να εγινε κατανοητο και στο δικο μου ποστ: δεν θεωρω το ΑΙ καποιον “δαιμονα” που ηρθε να μας χαλασει τα πλανα.
Οπως καταλαβα, απο το αρχικο ποστ που πυροδοτησε τη συζητηση, παιρνουμε ως δεδομενο οτι το ΑΙ μπορει-και-δεν-μπορει να προσφερει καλο αποτελεσμα, το ανθρωπινο μυαλο μπορει-και-δεν-μπορει να προσφερει καλο αποτελεσμα και οτι στο τελος το προβλημα ειναι οτι η τεχνητη νοημοσυνη συμβαλλει (οχι παντα φυσικα, αλλα για το πεδιο που εξεταζουμε εδω - και που επεκτεινα εγω) στον εκφυλισμο της δημιουργικοτητας. “Θελεις γρηγορο και ευκολο;” - “Ναι” - “Παρτο” “Ferto” (δεν αντεξα, σορι )
Η εμπορευματοποιηση μεσω της ΤΝ ειναι δεδομενη. Ξεκιναει μαλιστα απο το ιδιο το εργαλειο που καποτε θα μας κανει να κανουμε διακοπες και δεν θα χρειαστει να δουλευουμε: κοστιζει 20 ευρω το μηνα. Τοσο (ή ενα 200αρι αν εισαι εταιρια και θελεις “περισσοτερα”) κοστιζει η ακυρωση γραφιστων, designer, μουσικων, σεναριογραφων, βιντεογραφων, δημοσιογραφων και δεν μπορω να θυμηθω ποσους αλλους ακομη. Αυτοι μαλλον ξεκινησαν διακοπες νωριτερα, δεν πειραζει, θα ξεκουραστουν.
)