και στη συνεντευξη και στο review απο The Body γραφετε ο Kristin Hayter. Ουτε ενα γκουγκλαρισμα δεν κανατε;
Ρε τρώγληδες, άμα είναι να “δανειστείτε” φωτογραφίες άλλων για να συνοδεύσετε τα εμπεριστατωμένα λάηβ ρηπόρτ σας, τουλάχιστον “δανειστείτε” καμιά πρόσφατη και όχι από λάηβ του '11 που έχει και διαφορά στο λαηνάπ.
Επιτέλους, βρήκα το πλέον κατάλληλο θρεντ μετά την αστοχία της προηγούμενης φοράς για να πω την αποψάρα μου. Η οποία θα είναι εκθειαστική και πάλι και έχει πλάκα που έρχεται σε τόση αντίθεση με τα από πάνω, μπατ οκ… ;p
Λοιπόν, η ιστορία είναι απλή, βλέπεις ένα εξώφυλλο που σου κινεί το ενδιαφέρον και απλά βάζεις τον δίσκο να παίξει ή διαβάζεις την κριτική του ή και τα δύο κλπ. Για τώρα εμένα με αφορά η δεύτερη περίπτωση και συγκεκριμένα αυτό το εξώφυλλο
με αυτό το κείμενο.
Οι τύποι δεν ξέρω ποιοί είναι και δεν ξέρω ούτε τι ακριβώς παίζουν και βασικά ούτε αν αυτό θα μου αρέσει. Κατάλαβα βέβαια από πρόχειρο σερτς ότι είναι κάτι σούπερ ομπσκιουρ (100κατι λαικς στο φβ, εμ γουοτ??!!) κ αυτό είναι από μόνο του intriguing. Έχω σκοπό να τσεκάρω και την συνέντευξη αμέσως μετά και προφανώς και την μουσική, χαίρω πολύ, αλλά δεν είναι καν αυτό το θέμα μου, δεν με ενδιαφέρει καν δηλαδή εάν θα μου αρέσουν ή όχι. Ο λόγος που κάνω αυτό το ποστ είναι για να πω ένα ταπεινό ΟΥΑΟΥ και ότι το κείμενο του @apostolisza8 είναι από τα καλύτερα άρθρα που έχω διαβάσει έβερ, όχι μόνο για μουσική, αλλά γενικότερα. Όλη αυτή η αναδρομή/καταγραφή/κουβέντα για την τέχνη με άγγιξε σε ένα μεταφυσικό λέβελ -χωρίς καμία υπερβολή- και χωρίς ταυτόχρονα να μπορώ καν να καταλάβω ποιά η ακριβής σύνδεση με τον δίσκο, αλλά και χωρίς να νιώθω ότι χρειάζεται να το κάνω. Δηλαδή οκ, τα έχω ξαναπεί από δω και από κει διάσπαρτα και απροκάλυπτα για το πόσο απολαμβάνω την γραφή σου αγαπητέ, αλλά τούτο δω είναι από άλλο παραμύθι. Συγχαρητήρια, αλήθεια. : )
Summary
inb4
11 Likes
Του το είπα και προσωπικά: η συγκεκριμένη κριτική καθώς και η απίστευτη, συνοδευτική συνέντευξη, θα είναι σημεία αναφοράς τόσο για τον ίδιο, όσο και για το site.
Τον περιμένω να μιλήσει για κάποιους δίσκους που έχει στο μυαλό του και θα συμπληρώσω κι εγώ την ταπεινή μου άποψη για τους Non Serviam. Άντε ρε Αποστόλη, μίλα!
Α, και κατι ακόμα:
12 Likes
Μπράβο στη She Wolf που το post-αρε εδώ, γιατί κάποιοι άχρηστοι τα προσπερνάμε αυτά μες στη βιασύνη, τώρα διαβάζουμε τέτοια reviews και προσπαθούμε να φανταστούμε ΠΩΣ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ θα ακούγονται όλα αυτά που γράφει, και μας πιάνει απόγνωση που πρέπει να βρούμε χρόνο να ακούσουμε και αυτό προσεκτικά.
5 Likes
Μπορεί με τον Αποστόλη να έχουμε αρκετά διαφορετική προσέγγιση, γούστο και ενίοτε απόψεις για πρόσωπα και πράγματα που αφορούν τη μουσική, αλλά οφείλω να ομολογήσω πως είναι από τους ελάχιστους αρθρογράφους που προσωπικά έχω διαβάσει και σέβομαι στο ακέραιο, μέχρι τελείας.
Ασχέτως αν τον θεωρώ φίλο ή έχουμε συνεργαστεί κατά καιρούς οπότε ίσως η γνώμη ακούγεται υποκειμενική, θεωρώ ότι αυτή του η αναγωγή της μουσικής ως τρόπος ζωής και της μουσικής έκφρασης ως αναπόσπαστο κι εξέχον κομμάτι της κοινωνίας είναι αξιοθαύμαστη.
Η παρουσίαση του άλμπουμ των Non Serviam είναι από τα κείμενα που πραγματικά ζήλεψα που δεν έχω γράψει εγώ, κάτι που δεν λέω καθόλου συχνά. Μάλιστα, εντελώς αδαής ή απλά συνεπαρμένος, τον ρώτησα ευθέως αν το άλμπουμ είναι τόσο καλό ή αν το προτείνει σε εμένα ως άκουσμα - κάτι που στην τελική, έχει την ελάχιστη σημασία αν δει κάποιος την μεγάλη εικόνα της κυκλοφορίας και των όσων ειπώθηκαν και την αφορούν.
8 Likes
Ο Roger Waters στο “Time” έχουν συμπυκνώσει νοήματα για γενεές
Δεν το διορθώνετε αυτό μία;
Ήθελα να ρωτήσω με καλή προαίρεση και πάντα με κριτική διάθεση το παρακάτω, που είχα παρατηρήσει και παλαιότερα και τώρα μου δίνεται η αφορμή να το θέσω:
Χωρίς να έχω ακούσει ούτε νότα και σίγουρα έχοντας εικόνα ότι πρόκειται για ένα κορυφαίο εκπρόσωπο του είδους, μου φαίνεται κάπως ακατανόητο και σίγουρα με δόσεις φανμποϊσμού, ένα καλλιτέχνης να κρίνεται συνεχώς με “Rocking Choice” sticker. Και μιλάω συγκεκριμένα για τον Neal Morse.
Μου είχε κινήσει λίγο την περιέργεια και το έψαξα με tags Neal Morse & Neal Morse band. Ως Neal Morse band έχει 5/5 (The Grand Experiment, The Similitude of a Dream, The Great Adventure, Innocence & Danger, L.I.F.T.).
Ως Neal Morse έχει επίσης πολλές δουλειές του (?, Testimony 2, Momentum, Jesus Christ the Exorcist, Sola Gratia, The Restoration - Joseph: Part Two) καθώς και 2 album με συμμετοχή του - D’ Virgillio, Morse & Jennings (Troika, Sophomore).
Ένα, δύο album να μην έχουν κριθεί ως επιλογές της συνταικτικής ομάδας όλα αυτά τα χρόνια. Το σχόλιο μου δεν αφορά τον καλλιτέχνη, απλά θεωρώ πως και άνω του μέσου όρου να είναι οι δουλειές του από το σύνολο του είδους, σίγουρα θα πρέπει το benchmark να ορίζεται και εντός των album και της διαδρομής του ίδιου του καλλιτέχνη. Αν κάθε album του είναι επιλογή των συντακτών είναι λίγο σαν να ξεπερνάει οτιδήποτε είχε κάνει πιο πριν και διεύρυνε ακόμα περισσότερα τα στεγανά της δημιουργηκότητάς του.
Όταν αυτό γίνεται σε τέτοιο βαθμό, σχεδόν όλα τα album κάποιου να χαρακτηρίζονται ως επιλογές (που είναι και πολλά σε ποσότητα), νομίζω μπαίνει λίγο παραπάνω ο ρόλος του fan boy από αυτόν του συντάκτη που θεωρώ ότι δεν είναι το σωστότερο για τους αναγνώστες.
Αυτά, πάντα με καλή, κριτική διάθεση 
3 Likes
@Meldinor & @Outshined summon:
Tα καλά μας τα παλικάρια γράψανε ένα οδηγό δισκογραφίας για τους Sepultura.
Θα ήθελα να συζητήσουμε λίγο για τα κριτήρια επιλογής των δίσκων. Προφανής διαφωνία η ύπαρξη του Roots στο top tier, αντί για το τιτανοτεράστιο CHAOS A.D. Ναι μεν το Roots είναι και αυτός ένα δίσκος με εκτόπισμα, αλλά : CHAOS A.D είναι τιτανοτεράστιος. Ορισμός το all killer no filler, σε αντίθεση με το Roots που χρειάζεται να βγεί αρκετό λιπάκι για φτάσει σε αυτό το επίπεδο.
Δεν θα πάω σε περαιτέρω ανάλυση.
3 Likes
Ήταν αλλαγή της τελευταίας στιγμής για να κάνουμε τα πράγματα πιο spicy… Ποιος θα σχολίαζε αν βάζαμε το “Chaos” στο πάνω tier? 
Όχι, εντάξει. Στην πραγματικότητα, το κάναμε για να μην γκρινιάζει ο @Ktn …
Βασικά, νομίζω ότι δεν υπάρχει σωστό/λάθος στη συγκεκριμένη επιλογή. Το ποιοτικό κριτήριο (περί μόνο killer tracks) είναι λίγο σχετικό. Άσχετα του αν μας αρέσει λίγο παραπάνω το “Chaos”, το “Roots” ήταν πιο ρηξικέλευθο, είχε μεγαλύτερο αντίκτυπο στην μεγάλη εικόνα των πραγμάτων και ταρακούνησε την metal μουσική λίγο περισσότερο.
4 Likes
Προφανώς και δεν υπάρχει σωστό/λάθος σε αυτή την επιλογή.
Αλλά είστε λαθος 
Tώρα στο πόσο ταρακούνησαν οι 2 αυτοί δίσκοι? Και οι 2 πολύ. Ο πρώτος με ελαφρα αποστροφή των παλιών φανς, αλλά το groove του υπάρχει ακόμα (το tribal drumming εδώ ξεκίνησε). O δεύτερος με ακόμα μεγαλύτερη αποστροφή των φανς, ενσωματώνει περισσότερα ethnic(?)/tribal στοιχεία, το στοιχείο του σοκ είναι μεγαλύτερο (όχι μόνο όμως από την θετική πλευρά). Και οι 2 δίσκοι έδωσαν κομμάτια που δεν γίνεται να μην ακουστούν σε συναυλία. Όμως ο εξαιρετικά μεγάλος αριθμός κομματιών στο roots, δυστυχώς του βάζει το λίπος που ανέφερα πιο πάνω. Ενδιαφέρον - το λιγότερο - στην πλειοψηφία του, αλλά όσο ενδιαφέρον και είναι το Lookaway, δεν μπορεί να θεωρηθεί του ίδιου επιπέδου με τα γνωστά. Όσο ωραίο και αν είναι το jasco, παραμένει ένα απλό ιντερλούδιο μεταξύ του Born Stubborn και του Ιtsari. To Spit μπορεί να ρεφάρει με το “πανκικο” ρεφραιν του, αλλά πιο πριν δεν προσφέρει πολλά. . To ambush όσο ωραίο και αν είναι πάσχει πολύ απο συνοχή κλπ κλπ.
Σε αντίθεση, στο chaos ad, ακόμα και η διασκευή είναι άψογη.
Τεσπά, προφανώς και είναι όλα εντελώς υποκειμενικά και δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με τις επιλογές σας.
Θα ήθελα και το αγαπημένο μου Dante λίγο πιο πάνω - στην θέση του quadra ας πούμε ή να το θέσω αλλιώς, δεν το θεωρώ nerd alert, αλλά τον καλύτερο δίσκο τους στην μετα Max εποχή.
2 Likes
ε ναι, αφου δεν εβαλαν το Beneath κορυφαιο…
1 Like
Αν κάποιος βάλει κορυφαίο κάποιο από την τριάδα Beneath-Arise-Chaos, δεν μπορώ να πω κουβέντα.
Κι εγώ Beneath και Arise θα έβαζα ως κορυφαία από άποψη ποιότητας, πρέπει να λάβουμε υπόψιν όμως ότι κινούνται σε έναν ήχο που προϋπήρχε. Άλλο αν παίχτηκαν τόσο τέλεια, όσο δεν τα είχε παίξει κανένας ως τότε. Από την άλλη, τα Chaos AD/Roots ίσως ήταν πιο ριζοσπαστικά για τη metal κοινότητα, γιατί άνοιξαν νέους μουσικούς δρόμους και ορίζοντες…
1 Like
Μετα το Morbid Visions χάλασαν.
12 Likes
Δεν είμαι επουδενί ικανός να το κρίνω αυτό, είναι εκτός της γενιάς μου αλλά είμαι βέβαιος ότι οποιος άκουσε αυτά τα ντραμς σε Chaos AD & Roots μάλλον έπαθε χοντρή πλάκα
Και ειτε έπιασε μπαγκέτες είτε τις πέταξε αφού τις έσπασε
Ξαναλέω δεν μπορώ να κρίνω ποιος φαν ντεθ μεταλ άκουσε Refuse/Resist - Territory - Slave New World και ένιωσε αποστροφή . Μετά από 30 χρόνια φαντάζει περίεργο
Roots άντε να πω οκ, μπορεί να τους έκατσε βαρύ το τόσο εθνικ και να πήρε την ταμπέλα nu metal που έκανε τζιζ
Πολύ αμφιβάλλω να υπήρχε τότε ο όρος nu metal
Αλλά το να ακουγόταν τελείως “λάθος” το Roots π.χ. σε έναν παραδοσιακό φαν death/thrash, αυτό μου φαίνεται πολύ ρεαλιστικό
2 Likes
To new metal αρχισε περίπου το '96-'97 και μετά από λίγα χρόνια έγινε nu ως όρος.
Σίγουρα δεν χαρακτήριζε το Roots, αλλά in retrospective μπήκε σε αυτή την κατηγορία, ίσως από το '99 και μετά που για τους αγνους μεταλλάδες το Slipknot παρά ήταν νοθευμένο για να μπεί σε κατηγορία ανοθευτου μεταλ, οπότε επειδή και το Slipknot ήταν βαθειά επιρρεασμένο από το Chaos AD και πλησίαζε κάπως και την λογική του Roots, έτσι είχαμε τον συνειρμό: Slipknot->nu metal-> Slipknot επιρεασμένοι απο Chaos/Roots → Roots->nu metal. Tουλάχιστον έτσι αντιλαμβάνομαι τα γεγονότα.
Φυσικά υπάρχει και δήλωση Davis ή Fieldy (edit: τελικά ο Munky) όταν έπαιξαν το Roots μαζί με Green/Kisser σε ένα live, όπου τους λέει ότι αν δεν ήταν το Roots, οι Korn δεν θα ήταν εδώ.
Καλησπέρα κι από μένα. Ναι η απόφαση του Roots vs Chaos ήταν πράγματι αλλαγή της τελευταίας στιγμής. Το σκεπτικό ήταν όντως συνυπολογίζοντας το αποτύπωμα που είχε σα δίσκος στην εξέλιξη της σκληρής μουσικής, που είναι τεράστιο. Στην πραγματικότητα κι οι δύο προτιμάμε λίγο το Chaos AD αλλά κοιτώντας τα δύο άλμπουμ νομίζω ότι δεν υπάρχει σωστή και λάθος επιλογή, είναι και τα δύο πολύ μεγάλα και ρηξικέλευθα.
Τα χρόνια του Roots τα ψιλοζήσαμε, θυμάμαι πάρα πολύ κράξιμο τότε, κυρίως από τον mainstream metal τύπο. Δεν το είπε κανείς νομίζω nu metal τότε (οριακά δεν υπήρχε ο όρος καν) αλλά υπήρξε καθοριστικός δίσκος στην εξέλιξη και τη νομιμοποίηση του. Οι Korn είχαν ήδη κυκλοφορήσει το ντεμπούτο τους από το 94 βασικά και οι Sepultura δεν πλησίασαν τυχαία τον ήχο του (οι συμμετοχές στο Roots δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας), αλλά είναι τέτοιο το impact που άφησε στη διαμόρφωση του ήχου που πολύ συχνά ακούγεται ότι το Roots έφτιαξε το nu metal. Το έφτιαξε όντως? Όχι. Είναι ανάμεσα στους σημαντικότερους δίσκους του σκληρού ήχου της δεκαετίας? Σίγουρα.
H ένστασή μου εντοπίζεται κυρίως στο γεγονός ότι ναι μεν είναι τεράστιο το εκτοπισμα του δίσκου, αλλά το σύνολο του πάσχει. Οι κορυφές του είναι τεράστιες και τόνωσαν απίστευτα μια σκηνή στα σπάργανα, συγχρόνως όμως αν έλειπε το 1/4-1/3 του δίσκου, πάλι τα ίδια λόγια θα λέγαμε. Και φυσικά αυτό είναι το πρόβλημα του: φοβερά επιδραστικός, με πολλά ελαττώματα όμως.
Το Chaos AD είναι ελαφρώς πιο κάτω σε επιδραστικότητα (το γεγονός ότι το Slipknot είναι ξεκάθαρο παιδάκι του, δεν βοηθάει σε αυτό ), αλλά χωρίς κανένα μα κανένα ελάττωμα.
2 Likes