και στη συνεντευξη και στο review απο The Body γραφετε ο Kristin Hayter. Ουτε ενα γκουγκλαρισμα δεν κανατε;
Ρε τρώγληδες, άμα είναι να “δανειστείτε” φωτογραφίες άλλων για να συνοδεύσετε τα εμπεριστατωμένα λάηβ ρηπόρτ σας, τουλάχιστον “δανειστείτε” καμιά πρόσφατη και όχι από λάηβ του '11 που έχει και διαφορά στο λαηνάπ.
Επιτέλους, βρήκα το πλέον κατάλληλο θρεντ μετά την αστοχία της προηγούμενης φοράς για να πω την αποψάρα μου. Η οποία θα είναι εκθειαστική και πάλι και έχει πλάκα που έρχεται σε τόση αντίθεση με τα από πάνω, μπατ οκ… ;p
Λοιπόν, η ιστορία είναι απλή, βλέπεις ένα εξώφυλλο που σου κινεί το ενδιαφέρον και απλά βάζεις τον δίσκο να παίξει ή διαβάζεις την κριτική του ή και τα δύο κλπ. Για τώρα εμένα με αφορά η δεύτερη περίπτωση και συγκεκριμένα αυτό το εξώφυλλο
με αυτό το κείμενο.
Οι τύποι δεν ξέρω ποιοί είναι και δεν ξέρω ούτε τι ακριβώς παίζουν και βασικά ούτε αν αυτό θα μου αρέσει. Κατάλαβα βέβαια από πρόχειρο σερτς ότι είναι κάτι σούπερ ομπσκιουρ (100κατι λαικς στο φβ, εμ γουοτ??!!) κ αυτό είναι από μόνο του intriguing. Έχω σκοπό να τσεκάρω και την συνέντευξη αμέσως μετά και προφανώς και την μουσική, χαίρω πολύ, αλλά δεν είναι καν αυτό το θέμα μου, δεν με ενδιαφέρει καν δηλαδή εάν θα μου αρέσουν ή όχι. Ο λόγος που κάνω αυτό το ποστ είναι για να πω ένα ταπεινό ΟΥΑΟΥ και ότι το κείμενο του @apostolisza8 είναι από τα καλύτερα άρθρα που έχω διαβάσει έβερ, όχι μόνο για μουσική, αλλά γενικότερα. Όλη αυτή η αναδρομή/καταγραφή/κουβέντα για την τέχνη με άγγιξε σε ένα μεταφυσικό λέβελ -χωρίς καμία υπερβολή- και χωρίς ταυτόχρονα να μπορώ καν να καταλάβω ποιά η ακριβής σύνδεση με τον δίσκο, αλλά και χωρίς να νιώθω ότι χρειάζεται να το κάνω. Δηλαδή οκ, τα έχω ξαναπεί από δω και από κει διάσπαρτα και απροκάλυπτα για το πόσο απολαμβάνω την γραφή σου αγαπητέ, αλλά τούτο δω είναι από άλλο παραμύθι. Συγχαρητήρια, αλήθεια. : )
Summary
inb4
11 Likes
Του το είπα και προσωπικά: η συγκεκριμένη κριτική καθώς και η απίστευτη, συνοδευτική συνέντευξη, θα είναι σημεία αναφοράς τόσο για τον ίδιο, όσο και για το site.
Τον περιμένω να μιλήσει για κάποιους δίσκους που έχει στο μυαλό του και θα συμπληρώσω κι εγώ την ταπεινή μου άποψη για τους Non Serviam. Άντε ρε Αποστόλη, μίλα!
Α, και κατι ακόμα:
12 Likes
Μπράβο στη She Wolf που το post-αρε εδώ, γιατί κάποιοι άχρηστοι τα προσπερνάμε αυτά μες στη βιασύνη, τώρα διαβάζουμε τέτοια reviews και προσπαθούμε να φανταστούμε ΠΩΣ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ θα ακούγονται όλα αυτά που γράφει, και μας πιάνει απόγνωση που πρέπει να βρούμε χρόνο να ακούσουμε και αυτό προσεκτικά.
5 Likes
Μπορεί με τον Αποστόλη να έχουμε αρκετά διαφορετική προσέγγιση, γούστο και ενίοτε απόψεις για πρόσωπα και πράγματα που αφορούν τη μουσική, αλλά οφείλω να ομολογήσω πως είναι από τους ελάχιστους αρθρογράφους που προσωπικά έχω διαβάσει και σέβομαι στο ακέραιο, μέχρι τελείας.
Ασχέτως αν τον θεωρώ φίλο ή έχουμε συνεργαστεί κατά καιρούς οπότε ίσως η γνώμη ακούγεται υποκειμενική, θεωρώ ότι αυτή του η αναγωγή της μουσικής ως τρόπος ζωής και της μουσικής έκφρασης ως αναπόσπαστο κι εξέχον κομμάτι της κοινωνίας είναι αξιοθαύμαστη.
Η παρουσίαση του άλμπουμ των Non Serviam είναι από τα κείμενα που πραγματικά ζήλεψα που δεν έχω γράψει εγώ, κάτι που δεν λέω καθόλου συχνά. Μάλιστα, εντελώς αδαής ή απλά συνεπαρμένος, τον ρώτησα ευθέως αν το άλμπουμ είναι τόσο καλό ή αν το προτείνει σε εμένα ως άκουσμα - κάτι που στην τελική, έχει την ελάχιστη σημασία αν δει κάποιος την μεγάλη εικόνα της κυκλοφορίας και των όσων ειπώθηκαν και την αφορούν.
8 Likes
Ο Roger Waters στο “Time” έχουν συμπυκνώσει νοήματα για γενεές
Δεν το διορθώνετε αυτό μία;
Ήθελα να ρωτήσω με καλή προαίρεση και πάντα με κριτική διάθεση το παρακάτω, που είχα παρατηρήσει και παλαιότερα και τώρα μου δίνεται η αφορμή να το θέσω:
Χωρίς να έχω ακούσει ούτε νότα και σίγουρα έχοντας εικόνα ότι πρόκειται για ένα κορυφαίο εκπρόσωπο του είδους, μου φαίνεται κάπως ακατανόητο και σίγουρα με δόσεις φανμποϊσμού, ένα καλλιτέχνης να κρίνεται συνεχώς με “Rocking Choice” sticker. Και μιλάω συγκεκριμένα για τον Neal Morse.
Μου είχε κινήσει λίγο την περιέργεια και το έψαξα με tags Neal Morse & Neal Morse band. Ως Neal Morse band έχει 5/5 (The Grand Experiment, The Similitude of a Dream, The Great Adventure, Innocence & Danger, L.I.F.T.).
Ως Neal Morse έχει επίσης πολλές δουλειές του (?, Testimony 2, Momentum, Jesus Christ the Exorcist, Sola Gratia, The Restoration - Joseph: Part Two) καθώς και 2 album με συμμετοχή του - D’ Virgillio, Morse & Jennings (Troika, Sophomore).
Ένα, δύο album να μην έχουν κριθεί ως επιλογές της συνταικτικής ομάδας όλα αυτά τα χρόνια. Το σχόλιο μου δεν αφορά τον καλλιτέχνη, απλά θεωρώ πως και άνω του μέσου όρου να είναι οι δουλειές του από το σύνολο του είδους, σίγουρα θα πρέπει το benchmark να ορίζεται και εντός των album και της διαδρομής του ίδιου του καλλιτέχνη. Αν κάθε album του είναι επιλογή των συντακτών είναι λίγο σαν να ξεπερνάει οτιδήποτε είχε κάνει πιο πριν και διεύρυνε ακόμα περισσότερα τα στεγανά της δημιουργηκότητάς του.
Όταν αυτό γίνεται σε τέτοιο βαθμό, σχεδόν όλα τα album κάποιου να χαρακτηρίζονται ως επιλογές (που είναι και πολλά σε ποσότητα), νομίζω μπαίνει λίγο παραπάνω ο ρόλος του fan boy από αυτόν του συντάκτη που θεωρώ ότι δεν είναι το σωστότερο για τους αναγνώστες.
Αυτά, πάντα με καλή, κριτική διάθεση 
2 Likes