Ιδεολογικές συζητήσεις


#1181

Θωμαϊδη ρε… :stuck_out_tongue:


#1182

Πέρα από την πλάκα όμως. περιγράφεις ένα κράτος διαιτητή , γιαυτό και έκανα τον παραλληλισμό.


#1183

«Η στρατηγική της έντασης»: τρομοκρατικά χτυπήματα και ενοχοποίηση της Aριστεράς στην Ιταλία του 1970

Quote:
Από το 1969 μέχρι το 1975 πραγματοποιήθηκαν 4.334 επίσημα καταγραμμένες πράξεις τρομοκρατικής βίας. Απ? αυτές, το 83% αποδόθηκε αρχικά στην άκρα Αριστερά για να αποδειχτεί αργότερα ότι ήταν έργο της άκρας Δεξιάς και των συνεργατών της στον κρατικό μηχανισμό. Η Ιταλία για μια εικοσαετία περίπου ήταν αντιμέτωπη με ένα χαοτικό κλίμα, του οποίου τα χαρακτηριστικά ήταν: βομβιστικές επιθέσεις, διάβρωση αριστερών οργανώσεων, ενοχοποίηση της Αριστεράς μέσω τρομοκρατικών χτυπημάτων και συνέχων προκλήσεων.
Αυτό μόνο, τίποτ’ άλλο.

Έρχομα εδώ για να μη spam-άρω στο άλλο.

Κοίτα να δεις που σε λίγω θα με βγάλουν και υπερασπιστή του ενόπλου!

Red Rum, πολύ ωραία όλα αυτά που post-αρες, η δικιά μου απορία είναι εάν κάποιοι έχετε καταλάβει πλήρως τι σημαίνει “στρατηγική της έντασης” και πώς λειτούργησε (για παράδειγμα) στην Ιταλία, ή επιμένετε να αναφέρεστε μόνο στο πρώτο σκέλος της (τις παρακρατικές επιθέσεις που αποδόθηκαν στην αριστερά), επειδή έτσι σας συμφέρει.

Τι θέλω να πω; Η στρατηγική της έντασης ένα αποτέλεσμα είχε στην Ιταλία (και παντού και πάντα), ΜΙΑ είναι η ουσία της και αυτό δεν το έγραψες. Δεν το έγραψες όχι επειδή δεν το ήξερες, αλλά επειδή δε σε συνέφερε στην επιχειρηματολογία σου. Ποιο είναι αποτέλεσμα; Η [U]στρατιωτικοποίηση[/U] του κινήματος. Η έξαρση των ένοπλων οργανώσεων στην Ιταλία, λοιπον (Brigate Rosse, Prima Linea κλπ.), συνέβη [U]μετά[/U] το '75, για την ακρίβεια έφτασε στο αποκορύφωμα το 1977, όπου και έγινε το συνέδριο ενάντια στην καταστολή στην Μπολόνια, μία απέλπιδα προσπάθεια του κινήματος να σταματήσει την κατρακύλα. [U]Ακριβώς[/U] επειδή το κράτος έβαζε βόμβες σωρυδόν, [U]ακριβώς[/U] επειδή οι φασιστικές ομάδες σκότωναν αγωνιστές, [U]ακριβώς[/U] επειδή είχε ψηφιστεί ο νόμος Ρεάλε που έδινε το ελεύθερο στους μπάτσους να πυροβολούν στις διαδηλώσεις, πολλοί επέλεξαν τον ένοπλο δρόμο, για αυτό και ονομάζεται “στρατηγική της έντασης”, επειδή “αναγκάζει” το κίνημα να αυξήσει και αυτό την ένταση του, και όταν αυτό δε γίνεται (για πολλούς λόγους) σε εργασιακούς χώρους, γειτονές και παν/μια, λανθασμένα πολλοί πιστεύουν ότι ένας αποτελεσματικός δρόμος είναι η ένοπλη αντιπαράθεση. Με τα γνωστά αποτελέσματα του '79, τις 10.000 προφυλακίσεις, τους μετανοιωμένους, και την ήττα του κινήματος που κράτησε μέχρι τις αρχές των 90’s.

Επιπρόσθετα, όταν μιλάμε για στρατιωτικοποίηση του κινήματος, δεν εννοούμε μόνο τις (δεκάδες) συνωμοτικές ομάδες, αλλά εννοούμε τις ένοπλες περιφρουρήσεις στις διαδηλώσεις, τους πυροβολισμούς μέσα από τις διαδηλώσεις κλπ. Εννοούμε ότι ο κόσμος στην Ιταλία, διαδήλωνσε έτσι:

[SPOILER]

[/SPOILER]

[SPOILER][/SPOILER]

[SPOILER]
[/SPOILER]

Και είναι γνωστές οι φωτογραφίες με τον τύπο που πυροβολεί μέσα από την πορεία κλπ. κλπ.

Και η Ιταλία δεν είναι το μόνο παράδειγμα, απλά είναι το καλύτερο παράδειγμα γιατί μέσα σε λίγα χρόνια πρόσφερε έναν τόσο μεγάλο πλούτο γεγονότων του κοινωνικού ανταγωνισμού.


#1184

Το βρήκα κάπου στο twitter.


#1185

ΟΚ, ειρωνευεται προφανως…


#1186

Drizzt καλό θα ήταν αφού “το είδες κάπου στο twitter” να ψάξεις να δεις μήπως ο συγκεκριμένος το γράφει ειρωνικά ας πούμε.


#1187

Ναι όντως την πάτησα σ’αυτό (το παρουσίασε κάποιος στο τουίτερ σαν αληθινό ενώ ήξερε ότι ήταν τρολιά) αλλά βρήκα δικαιολογία: http://en.wikipedia.org/wiki/Poe’s_law


#1188

Πολύ σωστό το λινκ και δεν σκοπεύω να διαφωνήσω, απλά το επεσήμανα επειδή ήταν εύκολο να τον βρει κάποιος στο fb και να διαπιστώσει περί τίνος πρόκειται.

Και σε πιο γενικό βαθμό έχει παραγίνει το κακό με το "βρηκα ένα λινκ/μια φώτο και το ποστάρω στο fb, στο twitter, στο μπλογκ, σ’ ένα φόρουμ και αυτομάτως γίνεται αντικειμενική αλήθεια.


#1189

Μετά τα όσα ειπε ο Πανούσης στην Ελληνοφρένεια για την Αριστερά, ξεκίνησε μια συζήτηση που παρα-επεκτάθηκε. Έγραψα κάτι που απαντούσε στον Mandrake, που έκανε το τελευταίο ποστ αλλά επειδή θα βγαίναμε εντελώς τελείως οφ τοπικ, είπα να το κάνω εδώ που μοιάζει το πιο αρμόδιο θρεντ.

Μάνδρακα λοιπόν:

  1. Καμία διαδικασία στην οποία επιλέγεις ή δεν επιλέγεις να αναμειχθείς σαν οργανωμένη δομή (είτε είσαι κόμμα είτε έισαι οργάνωση είτε είσαι οτιδήποτε) δεν κρίνεται ούτε με βάση την μαζικότητά της, ούτε με βάση το κατά πόσο έχει τις προϋποθέσεις να νικήσει στους διακυρηγμένους στόχους της-αυτό είναι πάνω-κάτω ο ορισμός του οπορτουνισμού. Αντίθετα, κρίνεται με βάση την προοπτική μετεξέλιξης που εμπεριέχεται σε αυτή. Οι Αγανακτισμένοι ήταν ένας διαταξικός χειλός ανθρώπων, που αυτό που τους ενοποιούσε (τουλάχιστον στις αρχές του εν λόγω κινήματος) ήταν η ελληνική ταυτότητα των ανθρώπων που συμμετείχαν. Μην ξεχνάμε επίσης, ότι οι Αγανακτισμένοι προέκυψαν σε μια περίοδο που, σε αντίθεση με την τωρινή, η κοινωνική κίνηση σε επίπεδο ταξικών διεργασιών ήταν απίστευτα υψηλή. Η αυτοδιάλυση κάθε ταξικής δομής και το παράτημα των εν εξελίξει ταξικών διεργασιών μπροστά στην παρέμβαση σε ένα πράγμα απλά και μόνο επειδή είναι μαζικό είναι ένα σχέδιο που εκ των πραγματων θα οδηγούσε στα αποτελέσματα που οδήγησε (δηλαδή στην ενίσχυση του κοινοβουλευτισμού). Το ζήτημα εδω δεν είναι αν οι Αγανακτισμένοι πέτυχαν τους στόχους τους ή όχι (και πως να τους πετύχουν άλλωστε; ακόμα γελάω με την “απόφαση” της κάτω πλατείας για γενική απεργία διαρκείας, που προφανώς δεν υλοποιήθηκε ποτε-και πως να υλοποιηθεί μεσα από τετοιες κουκουρούκου μορφές πάλης;). Το ζήτημα είναι αν η επίτευξη των στόχων μιας τέτοιας ιστορίας, σε επίπεδο προοπτικής, μπολιάζει ή αδυνατίζει τον ταξικό αγώνα. Επέτρεψε μου να πιστεύω πως όχι μόνο δεν τον μπολιάζει αλλά τον μεταμορφώνει και σε διαταξικό. Υπό αυτή την έννοια, όσοι θεωρούν ότι ο αγώνας οφείλει να είναι ταξικός καλά έκαναν και δεν ενίσχυσαν αυτή την ιστορία.

  2. Η φράση “χαμένοι αγώνες είναι μόνο αυτοί που δε γίνονται” είναι η αριστερίστικη καραμέλα που μάθαμε να λέμε στους εαυτούς μας για να μην στενοχωριόμαστε όταν κάποιοι αγώνες χάνουν. Φορέθηκε τόσο πολύ που τελικά ξεχάσαμε ότι υπάρχουν διεκδικήσεις και δημιουργήσαμε μια λογική του στυλ “αγώνες να γίνονται και τελικά ας μην κερδίζουν, δεν βαριέσαι”. Πίσω από αυτή την φράση στην πραγματικότητα κρύβεται η αντίληψη που αντιλαμβάνεται την εργατική τάξη όχι ως επαναστατικό υποκείμενο αλλά ως εργαλείο ενίσχυσης “των δικών μας” δομών. Κοινώς η φράση αυτή μεταφράζεται στο μυαλό μου ως εξης: “δεν πειράζει που η τάδε απεργία έχασε, το θετικό είναι ότι οι άνθρωποι που ενεπλάκησαν σε αυτή ήρθαν κοντά στην Αριστερά άρα κερδισμένοι είμαστε”. Με άλλα λόγια, η επικράτηση της αντίληψης αυτής μπλόκαρε την διαδικασία συγρότησης της τάξης ως τέτοια και στην πραγματικότητα έστρωνε στο χαλί στην συγκρότηση της Αριστεράς (είτε μιλάμε για το ΚΚΕ ειτε για τον Συριζα είτε για την Ανταρσυα είτε για τους “προγόνους” της Ανταρσυα-την Αναρχία την βγάζω απ’ έξω επειδή έτσι κι αλλιως δεν είχε ποτέ καμία σοβαρή εμπλοκή σε κανέναν εργατικό αγώνα). Σήμερα, που ο καπιταλισμός την πέφτει με ασύληπτη σκληρότητα στην εργατική τάξη, η τελευταία αδυνατεί να αντισταθεί ακριβώς γιατί δεν είναι συγκροτημένη. Και όταν ο καπιταλισμός στην πέφτει συγκροτημένα και σε γενικό επίπεδο δεν μπορείς να απαντήσεις με μεμονωμένους αγώνες ανά κλάδο ανα χώρο εργασίας κτλ, ΠΡΕΠΕΙ να είσαι συγκροτημένος και να απαντήσεις συνολικά. Η απουσία μιας συλλογικής, νικηφόρας ανάμνησης για την εργατική τάξη στα χρόνια της κρίσης, η οποία ήρθε σαν αποτέλεσμα όλων των παραπάνω, δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στην ενίσχυση της λογικής της ανάθεσης (κοινώς, να πάμε να ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ για να σωθούμε). Ναι Μανδρακα, υπάρχουν αγώνες που ΚΑΙ γίνονται ΚΑΙ είναι χαμένοι και είναι αναγκαιότητα να νικάνε οι εργατικοι αγώνες με υλικούς όρους (και όχι με ηθικούς) για να οικοδομείς πάνω σε πραγματικές νίκες.

  3. Περί ΚΚΕ, μιας και η αρχή όλης της συζήτησης είναι το αν τα ειπε καλά ο Πανουσης ή όχι: Το ΚΚΕ είναι ένα κομμα που έπαιξε κεντρικό ρολο σε μια σειρά εργατικών αγώνων ειτε καπελώνοντάς τους είτε διαμορφώνοντας τους καθοριστικά. Φυσικά (όπως γράφω και πιο πάνω), κάθε λενινιστικό Κομμα που σέβεται τον εαυτό του, κάθε αγώνα στον οποίο παίζει ρόλο τον χρησιμοποιεί για να τον κεφαλαιοποιήσει σε περεταίρω πολιτική επιρροή. Το παράδοξο (για μένα όχι τόσο αλλά λέμε…) με το ΚΚΕ είναι πως διαχειρίστηκε προς όφελώς του πολύ περισσότερο τις ήττες στις οποίες στις οποίες έλαβε μέρος και όχι τις νίκες. Κατέληξε έτσι να κουνάει τελικά την σημαία του ηττημένου αλλά ψευτοπερήφανου αγωνιστή και να βλέπει εν τέλει την βάση στην οποία ασκούσε επιρροή να μετακινείται μαζικά προς Συριζα. Σήμερα, το ΚΚΕ παίζει ελάχιστο ρόλο στα κεντρικά, πολιτικά ζητήματα και αυτό είναι τεράστια ήττα για ένα κομμα που χτίζει σε αγώνες. Αυτό για μένα δεν είναι παράδοξο. Όταν πατάς σε δύο βάρκες δεν μπορείς να πορεύεσαι για πολυ. Το σύνθημα “ή με το Κεφάλαιο ή με τους εργάτες” δεν μπορεί να συνολικοποιηθεί μέσα από έναν παραδοσιακό κρατικό εταιρο όπως το ΚΚΕ-είναι αντιφαση, πως να το κάνουμε. Εκ των πραγμάτων, αργα ή γρήγορα, η βάση σου θα στραφεί σε ανοιχτά διαχειστικές λογικές. Το ότι σήμερα, το ηττημενο ΚΚΕ δεν επιλέγει να διαχειριστεί αυτή την ήττα με άνοιγμα στον ΣΥΡΙΖΑ (κοινώς κραταει αναλλοίωτη την γραμμή του παρά την κρίση που το διέπει) είναι μεν προς τιμή του αλλά δεν αλλάζει την ουσία. Πραγματικά, η κατραπακιά που έχει φάει αυτη τη στιγμή το ΚΚΕ εν μέσω τέτοιας κοινωνικής πόλωσης οφείλει να γίνει αντικείμενο μελέτης στα επόμενα χρόνια ώστε να αποδειχθεί που οδηγεί τελικά, αυτή η μορφή αγώνα για την εργατική τάξη. Κοινώς, αν ο ταξικός αγώνας δεν είναι ταυτόχρονα και αντικρατικός και αντιθεσμικός τότε είτε θα ηττηθεί όπως το ΚΚΕ είτε θα μετατραπεί σε κοινοβουλευτικές αυταπάτες (όπως αυτές που καλλιεργεί ο συριζα).

Αυτή είναι η κριτική που πρέπει να γίνει κατά την άποψή μου στην Αριστερά και φυσικά δεν είναι ο Πανούσης αυτός που θα την κάνει…