To ακουσα 2 γεματες φορες. Το αλμουμ μου αρεσει πολυ για πρωτες ακροάσεις. Κομματικά οπως το sole, dreaming, dull, sunshower τα πατησα ενα ξεχωριστο ριπιτ.
Το μονο που νομιζω χαλαει λιγο τον ρυθμο ειναι τα μεγαλα outro που εχουν 3-4 τραγουδια.
Παμε για μεγαλο παρτι την αλλη βδομαδα.
ναικαλημέρα
Ουφ, καλό είναι.
Αναλυτικότερα, πιο μετά.
Οσο κοντα φερνει σε Glow On, αλλο τοσο φρεσκο καταφερνει να ακουγεται. Πως το καταφεραν αυτο οι μαγκες; Δισκαρα εβγαλαν παλι.
Το μονο που με χαλαει κι εμενα ειναι τα outro που εχουν καποια κομματια!
Ενα απο τα highlights για εμενα, το σαξοφωνο/τρομπετα στο Dreaming.
Επισης, το Time Is Happening εχει λιγη απο τη μελαγχολια των No Use For A Name; Κανω λαθος;
Σιγουρα Δισκάρα. Επίσης ειναι Grower. Τις πρώτες φορές δεν με εντυπωσίασε να πω την αλήθεια, ειδικά την πρώτη, αλλά όσο το ακουγα γινοταν και καλύτερο. Ειναι δίσκος που επιστρέφεις ! Στην συχνή ερωτηση μεσα στη μέρα “Τι να ακούσω τώρα?” Αμέσως μου έρχεται στο μυαλό μια πιθανότητα επανάληψης με ευχαρίστηση, σε αντίθεση με άλλα πρόσφατα άλμπουμ που πρέπει σχεδόν να με εξαναγκάσω για να τα βάλω (γκχχ γκχχχ κατατονια γκχχ).
Εντάξει, δεν είναι κι εύκολο να παίζεις punk το 2025 και να ξεχωρίζεις έχοντας ταυτότητα. Και μόνο αυτό που έχουν καταφέρει οι Turnstile είναι μεγάλο. Αυτό συμβαίνει από το Time and Space, γιγαντώθηκε με το Glow On και συνεχίζεται με το Never Enough. Ο νέος δίσκος πατάει στο Glow On, ακούγεται νεράκι, δεν έχει βέβαια την πληθώρα hits του προκάτοχού του, είναι όμως το ίδιο κεφάτο και ζωντανό. 3 στα 3 για 'μένα από τότε που τους έμαθα/αγάπησα, μου κάνει και περιμένω με αγωνία τη συναυλία την Τετάρτη!
Η αλήθεια είναι πως το ακούω κι εγώ συνέχεια από προχθές. Xθες το έχω να παίζει και την ώρα που ακούγεται το I CARE, πετάγεται η σύζυγος και μου λέει από πότε ακούς Police;
Όντως σε τραβάει να το βάλεις ξανά και ξανά αλλά θα κάνω ένα διάλειμμα με… Glow On 
Ναι! Αρχικα lagwagon σκεφτηκα, αλλα μαλλον εισαι πιο μεσα
Αγαπαμε και το sample απο Wire στο Look Out For Me… Baltimore recognises Baltimore
Σε γενικες γραμμες συμφωνω με τους προλαλησαντες, προφανω παταει στο Glow On αλλα καταφερνει και διαφοροποιειται και ειναι οσο πιασαρικο πρεπει. Δικαιως η πιο hyped ροκ μπαντα εκει εξω.
Merch καλο να δω ποτε θαχουν.
Ας περιοριστω σε 400 λεξεις, γιατί δεν έχω πολλά να προσθέσω στα όσα γράφτηκαν στην επίσημη θέση μας, ή σε άλλες, εκεί έξω.
Πώς διαδέχεσαι το “Glow On”? Καθένα μεταξύ μας θα είχε μια διαφορετική απάντηση, και κανένας διάδοχος δεν θα ήταν ποτέ αρκετός. Όπως είχα πει και στον Αντώνη στο λάιβ των Murder Capital, ήθελα ένα part2, οπότε χάρηκα ακραία με όσα ακούω. Όχι επειδή έμειναν στάσιμοι (πώς μπορείς να το πεις αυτό με όσα έξτρα έβαλαν μέσα σε 46 λεπτά - και ας λείπουν τα μεγάλα ρεφραίν). Αλλά επειδή, για μια μπάντα που έφερε στα ίδια λάιβ τόσο ετερόκλητα κοινά, που αποτέλεσε μια ειλικρινή και αναπολογητική, ίσως περιστασιακή, δίοδο/επιστροφή/whatever κόσμου στο punk, το hardcore, τις ρίζες του στην κοινότητα, δίχως να προσποιηθεί πως είναι το οτιδήποτε περισσότερο (κατά τη ρήση “όποιος μιλάει εκ μέρος του λαού δεν εκπροσωπεί στην πραγματικότητα τον λαό αλλά τον καπηλεύεται” - και εκτιμήθηκε και για αυτό), το να ρίξει μαύρη πέτρα καταμεσής μιας νέας συνθήκης, χαοτικής πρώτα για την ίδια, έπειτα για το πολύμορφο πλήθος με διαφορετικές αισθητικές προσλαμβάνουσες και ερμηνείες του τι αναζητά στη μουσική, πάντα σε συνάρτηση με τις καταβολές του, στην εποχή του hype και της επιφανειακής κοινωνικότητας που φέρνει πλέον η διάθεση του να είναι κάποιο παρόν σε ένα γεγονός για να το καταναλώσει, θα ήταν μια διέξοδος.
Οι Turnstile όμως, όπως απέδειξαν και στο πρώτο τους λάιβ για το νέο άλμπουμ, όταν ένιωσαν την ανάγκη να επαναπροσδιορίσουν την ταυτότητά τους, το χώρο και το χρόνο στον οποίο βρίσκονται, να εκφράσουν την αβεβαιότητα, τη ρευστότητα, να ξαναμιλήσουν για τα δικά τους αγχωτικά βιώματα με τρόπο που μπορεί να ταυτιστεί οριζόντια σχεδόν το οποιοδήποτε άτομο που τους ακούσει (δεν είναι απαραίτητα θετικό αυτό), πως δεν ξέχασαν τον σκληρό πυρήνα του ήχου τους, της γενεαλογίας τους, της παράδοσης που τους διέπει και της οποίας πλέον είναι μέρος και η επόμενη σελίδα. Σκεφτείτε πχ πως ο μπασίστας Franz Lyons πήρε μαθήματα από τον Joe Lally των Fugazi πριν τη σύνθεση του άλμπουμ. Κάθε νότα του “Never Enough”, κάθε στίχος του, διέπεται από την ίδια εξερευνητική και θαρραλέα τάση που επέτρεψε σε ένα ιδίωμα να κάνει ηχητικά και καλλιτεχνικά άλματα προς πάσα κατεύθυνση σε 40 χρόνια, σε σημείο που πλέον το τι είναι punk ή hardcore, και αν ορίζεται ως μορφή ή περιεχόμενο, να σηκώνει σεντόνια αναλύσεων. Άσε που περιέχει και τραγουδάρες μέσα.
Κλασική περίπτωση όπου το σύνολο, υπερβαίνει τα επιμέρους, και όπου η κουβέντα για μουσική καθεαυτή έρχεται δεύτερη, ίσως επειδή ποτέ δεν στάθηκε αυτόνομη. Ή, έχω συγκινηθεί, λέω μαλακίες και περιμένω το λαιβ μεθαύριο.
Πάντως υπάρχουν σημεία που λες “αυτό το ρεφρεν το έχω ξανακούσει” κι επειδή άκουσα τους 2 δίσκους καπάκι δεν το είπα μόνο μία φορά. Αυτό δεν αναιρεί το ότι είναι ένας πολύ ωραίος δίσκος που προφανώς ακούγεται πολύ ευχάριστα.
Να ξεκινήσω από αυτά που δε μ άρεσαν στον δίσκο, για να έχω happy end με αυτά που μ άρεσαν.
Από το πρώτο κομμάτι που βγήκε, φάνηκε ότι πάμε για συνέχεια του Glow on. Οκ, δεν πρωτοτυπώ αλλά ήθελα να το πω γιατί τότε είχατε πέσει να με φάτε .
Τώρα, επειδή είμαι boomer και δεν έχω μεγάλη σχέση/exposure με τα γύρω γύρω από την κάθε κυκλοφορία σε ό,τι αφορά αυτά που λέγονται σε social media, συνήθως κρίνω με βάση τη μουσική κι άντε και τι συζητάω με γνωστούς και στις συναυλίες, αυτά που λέει ο Αποστόλης πχ, δεν μπορώ να τα κρίνω. Αυτό που ξέρουν τα αυτιά μου είναι ότι στην «πανκ» συνιστώσα, οι Turnstile έμειναν στάσιμοι. Απλά το Glow on ήταν τόσο φρέσκο, που είχε κι άλλο juice να βγει από τις ιδέες του.
Εκεί που κάνει βήματα μπροστά η μπάντα με το Never Enough, είναι στα υπόλοιπα στοιχεία που μας έδωσε μετά το Time & Space. Δλδ σε ότι έχει να κάνει με αυτό το κράμα ska, reggae, pop, indie, ethnic, electronica κτλ. Εκει εγώ ακούω νέα πράγματα και ιδέες, οι περισσότερες πετυχημένες. Θα συμφωνήσω για κάποια λίγα αχρείαστα/τραβηγμενα outro που χαλάνε τη ροή του δίσκου (αλλά είναι πταίσματα).
Επίσης ωραίες συνεργασίες κι ωραίοι νέοι ήχοι από τον Fang, που αντισταθμίζουν την έλλειψη διαφορετικού « punch » στα δυνατά ρεφραιν από τον Yates.
Αυτό που δεν έχω αποφασίσει ακόμα είναι αν μ αρέσει το έξτρα reverb/echo που είναι παντού στον νέο δίσκο. Σε κιθάρες και φωνητικά. Βασικά μ αρέσει στον δίσκο αλλά φοβάμαι ότι στο λάιβ δε θα του βγαίνει. Αλλα ποιος δίνει σημασία σε φωνητικά σε λάιβ Turnstile;
ΥΓ: Ελπίζω να μην κοστίσει συνθετικά η απώλεια του Sean Coo. Θα το μάθουμε στο επόμενο άλμπουμ τους.
ΥΓ2: Soundtrack καλοκαιριού 2021. Soundtrack καλοκαιριού 2025. Δεν το λες και λίγο.
???
Στην (πιστή) απόδοση των φωνητικών ρε μαν.
Θεωρώ προσωπικά ότι η φωνή του Brendan είναι πάρα πολύ σημαντικό κομμάτι τους (πέραν του ότι είναι τέλεια), πχ, στο Real Thing δεν τραγουδάει σχεδόν ποτέ το ρεφραίν με το γρέζι του άλμπουμ και χάνει πάρα πολύ ή ανάποδα στο build up πριν το ρεφραίν του Underwater Boi το γρέζι που βάζει το κάνει απίστευτα καυλωτικό
Πολύ δυνατό κόμπο
Και παίζουν σε ένα χώρο που πάντα ήθελα να πάω (και ήταν ένα μεγάλο + για το Παρίσι)
Τυχερε, θα δεις High Vis λάιβ.
Να πω κι εγώ την αποψάρα μου, ως όψιμος fanboyς του “Glow on”, αλλά και των δύο προηγούμενων δίσκων.
Εγώ δεν άκουσα κανένα single πιο πριν και με φόβισαν αρκετά τα σχόλια περί επανάληψης για να πω την αλήθεια. Κι όντως, στις πρώτες 2-3 ακροάσεις δεν μπορούσα να μην παρατηρήσω το προφανές: για πρώτη, ίσως, φορά το συγκρότημα έμεινε στάσιμο στην εξέλιξη του στυλ του -βασικά επένδυσε 100% πάνω στις πιο alternative/pop φόρμες του “Glow on” και στα σημεία που έκαναν τον συγκεκριμένο δίσκο ακαταμάχητο: δηλαδή τις πιο μελωδικές φωνητικές γραμμές, τα “ανοιχτά” mid-tempo riffs, τους χορευτικούς ρυθμούς, τα μικρο-samples από εδώ κι από εκεί κλπ. Πάνω σε αυτά τα στοιχεία, θαρρώ, χτίστηκε το “Never enough”, τα οποία δεν εξέλιξε κατά τη γνώμη μου, απλά αύξησε σε βάρος π.χ. του hardcore στοιχείου. Από εκεί και πέρα, δυστυχώς δεν ήταν και λίγες οι φορές που ένιωθα να ακούω κυριολεκτικά ίδιες πατέντες (π.χ. “Dull”-“Holiday”, “Never enough”-“Mystery”), κάτι το οποίο ομολογώ με ξένισε.
Πάμε για την κωλοτούμπα τώρα.
Λοιπόν, ενώ όλα τα παραπάνω ισχύουν, ε, είναι δισκάρα, ρε παιδιά. Π.χ. οι φωνητικές μελωδίες για τις οποίες έκανα λόγο πριν, είναι ακόμα πιο έντονες απ’ ό,τι στο “Glow on”, σε φάση “το 'χουμε, ας του δώσουμε να καταλάβει τώρα σε κάθε κομμάτι”. Ε, και πάρε κάτι “I care”, κάτι “Light design”, κάτι “Look out for me”, “Slowdive” και σταματάτω για να μην τα πω όλα, τα οποίο τα σιγοτραγουδάς στη 2η ακρόαση κιόλας. Και το απίστευτο; Σιγουτραγουδούσα τη μελωδία μες τη μέρα και δεν ήξερα αν το κομμάτι ήταν απ’ το “Never enough” ή το “Glow on”. Ε, εκεί εγώ συνειδητοποίησα ότι όντως μιλάμε για δύο δίσκους πανομοιότυπους, αλλά που η ποιότητά και των δύο είναι σε πολύ υψηλά επίπεδα. Ενώ φοβόμουνα στην αρχή πως το “Never enough” δεν θα έχει αυτό που λέμε “replay vlaue” λόγω ακριβώς της υπεροχής του “Glow on”, τελικά όχι, με τίποτα. Μέρα με τη μέρα το άτιμο διεκδίκησε (και κέρδισε) ακροάσεις. Πώς είναι, ρε παιδάκι μου, οι δίσκοι των System of a Down που, μέσες-άκρες, ποτέ δεν άλλαξαν στυλ και πολλά κομμάτια τους θα μπορούσαν ν’ ανακευτούν μεταξύ τους, αλλά το κάθε ένα γαμάει τελικά, γιατί απλά είχαν αστείρευτη έμπνευση σε ένα συγκεκριμένο στυλ; Κάπως έτσι βλέπω και το “ξεχείλωμα” της επιτυχημένης συνταγής του “Glow on”. Αν θα κορεστεί αυτό το πράγμα, με ρωτάτε; Πιθανόν, κι αυτό εξαρτάται από τους ίδιους τους Turnstile. Στο “Never enough”, ωστόσο, όχι μόνο δεν παρατηρώ κάτι τέτοιο, μα βλέπω έναν ακόμη θρίαμβο για την μπάντα που συνειδητά επέλεξε να χωθεί ακόμη περισσότερο στο συγκεκριμένο στυλ που κατάλαβε ότι τους ταιριάζει.
Τα προσωπικά μου higlights; Τα lead μέρη του synth στη μέση του “Sole”, τα πνευστά του “Dreaming”, το κιθαριστικό «ανέβασμα» της ταστιέρας στο “Dull” που βρωμάει Prodigy, τα κόλπα του drummer στην αρχή του “Birds”, αυτά τα υπόκωφα “ΜΠΟΥΜ” που ακούγονται στα περισσότερα beatdown περάσματα και, φυσικά, η αναπάντεχη μελαγχολία του “Time is happening” που, όπως σωστά ειπώθηκε παραπάνω, η ατμόσμφαιρα του όντως βγάζει έναν SoCal αέρα, αλλά εγώ θα ήθελα να θυμίσω και το δικό τους “Blue by you” από το ντεμπούτο.
Λοιπόν, περίεργο album που λέτε. Είχε όλα τα φόντα (για ’ μένα) να πεταχτεί ως στείρα επανάληψη και αρπαχτή, αλλά το ακούω μανιωδώς.
Να πουμε ενα μεγαλο μπράβο στα παλικάρια και στην κοπελια μας που σήκωσαν δυο γκραμι… Οχι οτι έχουν σημασία αλλα το αξιζαν. + Μας χάρισαν πολλα χατζιμεταλαδικα meme.
Πλεον μπορώ να πω πως το never enough ίσως το έχω αγαπήσει ενα τσακ παραπανω απο το glow on. Ακομα δεν εχει βγει απο το καθημερινό μου playlist.
