Να δωσω και εγω λιγα κρεντιτς στον απιστευτο Σκοτ Τραβις, που μολις μπηκε στη μπαντα εφερε αλλον ηχο στη ντραμς. Μοιαζει σαν τον ανεμο αλλαγης που ηθελε η μπαντα. Ολα παιζονταν πια πιο γρηγορα και οι ξυραφιες απο τις κιθαρες, οπως και η μαγικη φωνη του Ρομπ ξαφνικα ειχαν αλλη υποσταση.
Κατα τα αλλα:
Νομίζω παλιότερα είχαμε ανοίξει topic για να συζητήσουμε ακριβώς αυτό το θέμα. Δεν θυμάμαι αν είχαμε βρει άλλη τέτοια περίπτωση.
Κατά τα άλλα καλά τα λέτε.
Ναι, ειχε και παρενεργειες ο δισκος 
The Beatles - Abbey Road (12ος)
The Beach Boys - Pet Sounds (12ος)
David Bowie - Low (11ος)
Bob Dylan - Blood On The Tracks (14ος)
Pink Floyd - The Wall (11ος)
Fleetwood Mac - Rumours (11ος)
Frank Zappa - Joe’s Garage (13ος)
κι αν πιάσουμε και πέρα από τον κόσμο της rock / metal, το “Kind of Blue” ήταν ο 26ος δίσκος του Miles Davis και κάπου εκεί είναι και το “Bladerunner” του Vangelis! Συγκεκριμένα στo metal, όμως, δεν είναι καθόλου συνηθισμένο, κι αυτό πιστεύω έχει να κάνει με δύο βασικά πράγματα: οι μπάντες δεν αισθάνονται άνετα να αλλάζουν τόσο πολύ τον ήχο τους όσο οι παραπάνω μέσα στα χρόνια (κι όπως έκαναν κι οι JP), ενώ ο δισκογραφικός κύκλος είναι πολύ πιο αραιός. Φυσικά, κι ο χρόνος ύπαρξης του είδους το κάνει πολύ πιο δύσκολο… Αν ψάξουμε late career highlights σίγουρα θα βρούμε, βέβαια… Πιο εύκολο, ίσως, αν βλέπαμε τον ίδιο άνθρωπο σε διαφορετικά projects
… αλλά σεβασμός, όπως και να χει!
Πραγματικά τα γάμησε όλα το Immortal Soul
Κατά τ’ άλλα θερμή παράκληση να μη γίνονται συγκρίσεις του απόλυτου μέταλ άλμπουμ με κοινούς θνητούς δίσκους, εεεευχαριστώ
Βουαλα
Ποιους εννοεις κυριε Μανο μου;
Το painkiller ειναι μεγαλος δισκος, αλλα αυτο που τον εχει κανει μυθικο στη συνειδηση των οπαδων του μετσολ ειναι η χρονικη περιοδος που κυκλοφορησε, κ το γεγονος οτι οι πριστ ειχαν κανει μια κοιλιτσα… ε, κ γιατι ειναι οι πριστ οπως κ να’χει!
Όλους τους άλλους προφανώς, κύριε Μαρίνο μου 
Δεν ήταν ξεκάθαρο με τη μία;
Αυτούς που έβαλα από κάτω, δεν σε πιάνω
Ο immortal soul κοινος θνητος δισκος βρε απιστε; μονο το γεγονος οτι ειναι ο τελευταιος με τον Μαρκ τον καθιστα ιστορικο δισκο, συν του οτι επεστρεψε ο μουρ στα φωνητικα, συν οτι ειναι ακομα μια σπουδη στο us metal απο τους μαστορες του ειδους.
Οχι, στον αλλο Μανο (aka γρακχο) αναφερομουν! 
Σταμάτα μωρέ που σου θίξαμε κιόλας το Riot
Που τι το έθιξα δηλαδή, συμφωνώ ότι είναι μεγάλη δισκάρα
Διαβάζοντας σχόλια και βλέποντας βίντεο στα ίντερνετς, έχω την αίσθηση πως αυτή η μυθική υπόσταση αφορά περισσότερο “νεότερους” οπαδούς ενώ άτομα που τους άκουγαν από τα early 80s (για να μην πω 70s) δεν έχουν αναγκαστικά την ίδια άποψη για τον δίσκο, σε μεγαλύτερες ηλικίες είναι πιο αμφιλεγόμενη σαν κυκλοφορία.
Ισχύει αυτό. Υπάρχουν “παραδοσιακοί” metal οπαδοί που δεν μπoρουν να το ακούσουν (εδικά το ομότιτλο τραγουδι).
Επίσης δεν καταλαβαινω τον φιλο mariner τους λογους που έχει γινει μυθικός. Ειναι μυθικός γιατί είναι μυθικός!!! Ειναι σε ολες τις λίστες μεσα στην καλύτερη 3αδα, άντε 5αδα των καλυτερων metal δίσκων όλων των εποχών. Και ειναι το πρωτο album που δεν ειναι Metallica ή Maiden που το fan base τους έχει ξεπερασει τα ορια του metal.
Δεν ξέρω αν θα το διατυπώσω καλά, αλλά η μουσική που μου αρέσει να ακούω από Priest βρίσκεται σε άλλους δίσκους. Και χωρίς το Painkiller το ίδιο θα τους αγαπούσα.
Για μένα, ήταν από τους δίσκους που με έκαναν να τους αγαπήσω αλλά πλέον, και χωρίς το Painkiller το ίδιο θα τους αγαπούσα.
Λιγα για το Immortal Soul, ρε ανιωθοι.
Επος επων (Ρήγας Φεραίος).
Ε για το Painkiller, οσα και να γράψουμε, λίγα θα είναι…
