Μεταλλική νοσταλγία: Θύμησες, εμπειρίες και λοιπά ευτράπελα από την ελληνική, metal καθημερινότητα

Οι υποσχέσεις οφείλουν να τηρούνται part 2 / εστιάζουμε στο 5o σημείο (για το part 1, βλ. εδώ).

Μεταφερόμαστε για τρίτη φορά στο “γνωστό” χωριό της Στερεάς Ελλάδας (βλ. πρώτη φορά / βλ. δεύτερη φορά), όχι σε κάποιο συγκεκριμένο χρονικά σημείο, αλλά σε οποιοδήποτε από τα έτη μεταξύ 1990 και 1999. Και τούτο διότι στις αρχές του 2000 χάθηκε ο παππούς (ακολούθησε και η γιαγιά 3,5 χρόνια αργότερα), επομένως, δεν υπήρχαν πλέον βασικά στοιχεία της εξίσωσης. Η συνήθεια που θα περιγραφεί ακολούθως προφανώς και συνεχίστηκε, καθότι “Έξις δευτέρα φύσις”, αλλά δεν υπήρχε πια η ίδια μαγεία.

Όπως έχω αναφέρει στο παρελθόν, οι big brothers ήταν ήδη στην εφηβεία κι ενεργοί μεταλλλάδες, όταν εγώ ήμουν στα χρόνια του Νηπιαγωγείου και στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, επομένως, θέλοντας και μη, η καθημερινή ακρόαση και μύηση στα “σκληρά” ήταν δεδομένες. Την περίοδο του Πάσχα την περνούσαμε πάντα οικογενειακά στο χωριό. Οι πρώτες μου μνήμες εκκινούν από το 1990 κι εντεύθεν. Για κάποιον λόγο, οι bbs είχαν συνδέσει την πολυήμερη εκεί παρουσία μας με την ακρόαση των κασσετών των “Somewhere in Time” και “Seventh Son of a Seventh Son”, σε κασσετόφωνο το οποίο μεταφερόταν εξ Αθηνών (μαζί με το υπόλοιπο μισό νοικοκυριό στο αμάξι). Ο μεγάλος δε μού διευκρίνισε, αρκετά χρόνια αργότερα, ότι η ατμόσφαιρα των δύο προαναφερθέντων πονημάτων ταίριαζε τόσο πολύ με τη μυσταγωγία και την κλιμάκωση της Μ. Εβδομάδος, που του ήταν αδύνατο να μην τα ακούει καθημερινά τις συγκεκριμένες ημέρες. Αναμφίβολα, η ύπαρξη των synths, σε τόσο ισχυρό και ξεκάθαρο βαθμό, συνετέλεσε σε αυτήν την επιλογή-εμμονή. Μία πιθανή, ασυνείδητη “παρενέργεια” αυτής της διαδικασίας ήταν τα “Seventh Son…” και “Somewhere…” να καταλαμβάνουν άνετα -με τη σειρά που αναφέρονται- τις δύο πρώτες θέσεις στην προσωπική μου λίστα κατάταξης του συνόλου των Maiden κυκλοφοριών.

Πάμε για λίγο στον παππού και στη γιαγιά. Ιδιαίτεροι άνθρωποι, “παλαιάς κοπής”, γεννημένοι στις αρχές του 20ου αιώνα, με πολλές εμπειρίες (κυρίως κακές και τραυματικές), πολλή δουλειά στις πλάτες τους και αρκετά “μορφωμένοι” (ήτοι ήξεραν να γράφουν και να διαβάζουν) και “περπατημένοι” (ήτοι είχαν έρθει στην Αθήνα και είχαν ταξιδέψει σε κάποια μέρη της Ελλάδος, αλλά και στις Η.Π.Α.!), αν κρίνουμε από την μέση κατάσταση των υπολοίπων συγχωριανών. Αυτό, όμως, που μου έκανε πάντα μεγάλη εντύπωση ήταν ότι δεν μπορούσες να τους κοροϊδέψεις με τίποτα! Μιλάμε για “γάτες” ολκής και τρελά troll (ιδιαίτερα η -μικρή το δέμας- γιαγιούλα), όπως θα αποδειχτεί κατωτέρω.

Το ζήτημα ήταν ότι τα δύο album έπαιζαν κυρίως όση ώρα βρισκόμασταν σπίτι (και δεν ήταν και πολύς αυτός ο χρόνος), η οποία περιοριζόταν κατά βάση στο μεσημέρι, δηλαδή όταν οι ηλικιωμένοι παππούδες ήθελαν να ξεκουραστούν για λίγες ώρες. Προφανώς και δεν σκαμπάζαμε πολλά εμείς από την επίδραση του χρόνου τότε και την ανάγκη για ανάπαυση, επομένως ο παππούς και η γιαγιά ήταν αναγκασμένοι να υπομείνουν στωικά το προσωπικό τους “μαρτύριο”. Αναντίρρητα, πρέπει να το βίωναν το Πάσχα σε όλη του την ουσία, υπομένοντας αρχικά τα Μαρτύρια και φτάνοντας εντέλει στην Ανάσταση, κατά την αναχώρησή μας για την Αθήνα. Στην καθημερινή μεσημεριανή ακρόαση, θα πρέπει να προσθέσουμε και κάποιες άλλες ευφάνταστες επιχειρήσεις μας, οι οποίες περιελάμβαναν μεταξύ άλλων: α) την επιστημονική παρατήρηση του trajectory μιας αναποδογυρισμένης κατσαρόλας μετά από την έκρηξη μίας αναμμένης “γουρούνας”, η οποία έχει σκεπαστεί σβέλτα από το μαγειρικό σκεύος, β) την επιστημονική παρατήρηση του βαθμού καταστροφής των τούβλων της παλιάς, εξωτερικής τουαλέτας, όταν εισέρχεται στις εσοχές τους μία αναμμένη “γουρούνα”, γ) την επιστημονική παρατήρηση των συνεπειών της έκρηξης μίας αναμμένης “γουρούνας” ή “μινέρβας” εντός ενός κοτετσιού γεμάτου κότες, είτε στην παραγωγή αυγών, είτε στην εν γένει συμπεριφορά και κίνησή τους (μάλιστα, σε αυτό το “πείραμα” κρατάγαμε και χρόνο για να δούμε πότε θα ακουστούν οι κότες μετά την έκρηξη και πότε θα εξέλθουν του στεγασμένου μέρους για προαυλισμό), δ) την επιστημονική παρατήρηση του χρόνου αντίδρασης ηλικιωμένων ανθρώπων σε απόπειρα να πάρουμε για βόλτα το βαν του παππού (θα εκπλαγείτε από το πόσο σύντομος απεδείχθη), ε) την επιστημονική παρατήρηση της αντίδρασης ηλικιωμένων ανθρώπων στην καταστροφή χειροποίητης σίτας διαχωρισμού ελαιοκάρπου και φύλλων ελιάς στην αυλή, διά της πρόσκρουσης (με την όπισθεν) σε αυτήν του βαν του παππού και στ) την επιστημονική παρατήρηση της αντίδρασης ηλικιωμένων ανθρώπων κατά την ούρηση, από εξέχοντα δείγματα του Homo neanderthalensis είδους, στη θράκα εντός του σκαμμένου λάκκου για το ψήσιμο του αμνοεριφίου (μετά το πέρας της διαδικασίας).

Επιστρέφοντας στο μουσικό βασανιστήριο, πολλές φορές πατούσαμε το play στις κασσέτες, χωρίς οι παππούδες να έχουν αντιληφθεί την παρουσία μας και όντας ήδη κοιμισμένοι, έχοντας φροντίσει να έχουμε εκ των προτέρων επιλέξει τη μέγιστη δυνατή ένταση στα κασσετόφωνα. Το απότομο και βασανιστικό ξύπνημα συνοδευόταν από ακατάληπτες φράσεις και λίαν ενδιαφέροντες μορφασμούς. Σε κάθε περίπτωση, η ακρόαση επαναλαμβανόταν καθημερινά, επομένως, θεωρώ πως οι παππούδες είχαν σκεφτέι το ενδεχόμενο ότι στο επόμενο θερινό πανηγύρι ενδέχεται και να εμφανίζονταν οι Maiden στην πλατεία και όχι κάποιος δημοτικός τραγουδιστής. Και σαν μην έφτανε ότι οι άνθρωποι έπρεπε να υπομείνουν την ακρόαση (στη διαπασών) ενός είδους μουσικής το οποίο τους φαινόταν τόσο ξένο (θυμάμαι ότι μας ρωτούσαν με αγνή απορία: “Μα, τι είναι αυτό το πράγμα που ακούτε, βρε μαναράκια μου;”), κατά την ώρα που επιθυμούσαν να αναπαυθούν, είχαν να υποστούν και τις εξυπνακίστικες αηδίες μας, τις δήθεν troll ερωτήσεις, του τύπου: “Γιαγιά, πώς κρίνεις τη μεταστροφή των Maiden και την ένταξη των synths στον ήχο τους, σε αυτήν την περίοδό τους;”, “Παππού, πιστεύεις ότι ο Dickinson κάνει τις καλύτερες ερμηνείες του στους συγκεκριμένους δίσκους;”, “Ήταν μεγάλο λάθος η συμπερίληψη του “Can I Play…” στο “Seventh Son…”;” και άλλες μη συναφείς με τους δίσκους μπούρδες, όπως “Θα ανταποκριθεί ο Bayley στη θέση του τραγουδιστή;”, “Πώς σας φαίνεται η απλή, τραχιά προσέγγιση των “No Prayer…” και " Fear Of…”;", “Θα ξαναγυρίσει ο Dickinson;”, “Bayley ή Dickinson;” κ.ο.κ. Αυτό, όμως, στο οποίο δεν υπολογίζαμε ήταν ότι με την πάροδο των ετών, οι γέροι άρχισαν να απαντάνε με σοβαρό ύφος στις ερωτήσεις μας και κάπου άρχισαν να κόβονται τα γελάκια μας, καθότι η καλύτερη άμυνα απέναντι σ’ ένα troll είναι να αποδειχτείς περισσότερο troll εσύ (όπως μας δίδαξαν σοφά οι παππούδες). Πόσο γαμάτο ήταν να βλέπουμε τη γιαγιάκα, με το τσεμπέρι στο κεφάλι, να μας λέει “Προτιμώ Dickinson” και να μας προτρέπει να πάμε να παίξουμε μετά ή τον παππού να ισχυρίζεται ότι “Το “Can I Play…” δεν μπορούσε να λείπει από τον δίσκο” και να γελάει με την ψυχή του εκ των υστέρων. Η αλεπού εκατό και το αλεπουδάκι εκατόν δέκα, εν ολίγοις. Όμορφες και αλησμόνητες εμπειρίες.

Ακούστε για πολλοστή φορά τα “Somewhere…” και “Seventh Son…”! Κάνει καλό!

Υ.Γ.: Και παρά τα όσα αναφέρονται παραπάνω (και άλλα πολλά που παραλείπονται για ευνόητους λόγους ντροπής), οι δύο ψυχούλες δεν έβλεπαν την ώρα να αφιχθούμε στο χωριό, να μας σφίξουν στην αγκαλιά τους, να μας βάλουν έναν “Κολοκοτρώνη” στην τσέπη και να μας κεράσουν πορτοκολάδα στην πλατεία, γεμάτοι υπερηφάνεια στα μάτια τους. Γ@μώ την κοινωνία μου, με πήραν τα ζουμιά… Να αγαπάτε τους δικούς σας, ρε, και να μην τους ταλαιπωρείτε (πάρα πολύ τουλάχιστον)! Καλό Πάσχα και καλή Ανάσταση σε όλους!

36 Likes

Μια αγκαλιά για παππού κ γιαγιά, φανταστικό που τους θυμάσαι τόσο όμορφα.

Κ ναι το Πάσχα ειδικά έπαιζε πολύ iron maiden ειδικά μεγάλη Παρασκευή που έξω ακουγόταν οι καμπάνες της εκκλησίας κ μέσα στο σπίτι αυτές του hallowed ή για το πιο τρολ της υπόθεσης το… Woe to you oh earth and sea…

5 Likes

Εξαιρετικά στωικοί ήρωες παππούς και γιαγιά έχω να πω, προσωπικά σε μας η παραβίαση μεσημεριανής σιέστας ήταν κακούργημα που επέσυρε δρακόντεια ποινή.

7 Likes

Άκρως συγκινητικό και ζεστό κείμενο από τον @The_Black_League και πάλι. Από τα λίγα μου πραγματικά παράπονα στην ζωή είναι πως δεν έζησα όσο ήθελα κανέναν παππού και γιαγιά. Τους γνώρισα, με μεγάλωσαν, έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις, αλλά θα ήθελα να τους έχω λίγο παραπάνω μαζί μου, να μπορέσω να τους δω και να τους μιλήσω με πιο ώριμο μυαλό. Ήμουν ήρεμο παιδάκι πάντως, τέτοια καψόνια δεν τους έκανα και δεν ξέρω αν ο παππούς μου θα είχε την ψυχραιμία να με τρολλάρει αν του έκοβα τον μεσημεριανό ύπνο, μάλλον κατσάδα θα άκουγα! Καλές γιορτές και αγάπη εύχομαι!

12 Likes

Συγκινήθηκα ρε μπαγάσα! Να είσαι πάντα καλά! Και εμένα, στις αρχές του χρόνου, πέθανε η γιαγιά μου ξαφνικά, από ανακοπή καρδιάς, στα 81 της χρόνια, πήγε ν’ ανταμώσει τον παππού. Δεν ζούσαμε στο ίδιο μέρος και έτσι δεν την έζησα όσο θα ήθελα και, δυστυχώς, όσο ήταν κοντά μας, δεν εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία να της πω όσα θα ήθελα. Είθε να υπάρχει υγεία και αγάπη σ’ όσους μένουν πίσω και να μην ξεχνάμε να τους λέμε πόσο τους αγαπάμε!

Summary

I was there. Πιτσιρικάκι 19 ετών με τον μπαμπά μου που τον τράβηξα στη συναυλία, χωρίς καλά- καλά να ξέρω που πάω, διότι δεν είχα ασχοληθεί ιδιαιτέρως μαζί τους. Εκείνη την περίοδο χρειαζόμουν ένα ψυχολογικό boost, διότι οι ημέρες ήταν πολύ άσχημες. Τις επόμενες ημέρες “έφυγε” συμμαθήτριά μου χτυπημένη από τον καρκίνο και ήταν το πρώτο -πραγματικό- χαστούκι που “έφαγα” στη ζωή μου, ούτε όταν έπεσα στο αναπηρικό δεν αισθάνθηκα τόση δυσφορία, λύπη και απογοήτευση. Χωρίς υπερβολή. Τη συναυλία εκείνη δεν τη θυμάμαι λεπτομερώς, αλλά μου έμεινε το εκστατικό κλίμα και η δυναμική παρουσία του συγκροτήματος. Είχαν το πάθος και την ενέργεια ενός εφήβου, πιο έφηβοι από εμένα, αποχωρώντας ήμουν χαμογελαστή και ο μπαμπάς μου ευχαριστημένος (μετά το χουνέρι που τράβηξε κοντά έναν χρόνο πριν: BOLT THROWER).

10 Likes

Rockwave 2001, λοιπόν.

Δεν ήμουν ακριβώς σε διακοπές, καθότι έκανα θερινό φροντιστήριο προετοιμασίας, ενόψει της πρώτης χρονιάς των Πανελληνίων (είχα «πέσει» στην κλάση που δίναμε και στη Β’ και στη Γ’ Λυκείου). Επίσης, η μπάντα στην οποία συμμετείχα (και η οποία προφανώς θα είχε γράψει την σύγχρονη metal ιστορία από την αρχή, αν δεν ήταν η ελληνική πραγματικότητα να ανακόψει την «φρενήρη» πορεία μας…) είχε ήδη διαλυθεί άδοξα (το μη-αίσιο τέλος με τον υποψήφιο drummer, μάς έκανε κακό!).

Για να μην πλατιάζω και για περισσότερες λεπτομέρειες επί των ανωτέρω, παραπέμπω στο εν λόγω post, καθώς και στη συζητησούλα που ακολούθησε αυτού.

Αν υπήρχε τίτλος για την από μέρους μου παρακολούθηση του συγκεκριμένου Rockwave, θα ήταν ο εξής: «To festival στο οποίο πήγα με δύο φίλους και το παρακολούθησα σχεδόν ολόκληρο μόνος μου».

Όταν φθάσαμε (η παρέα των 3), οι Less Than Human ήταν ήδη στην σκηνή. Κάπου εκεί εντοπίσαμε τον παρολίγον drummer μας και του γνέψαμε από μακριά. Η μπάντα τελείωσε με το set της και μετά ακολουθούσαν οι Rotting Christ. Προφανώς, η τότε ηλικία και ο ενθουσιασμός μας δεν θα μπορούσαν παρά να μας οδηγήσουν όσο το δυνατόν εγγύτερα στη σκηνή γινόταν. Ε, για να μην τα πολυλογώ, ή στο “King of a Stellar War” ή στο “Non Serviam” έγινε τέτοιο μπαντιρντί στο σημείο που βρισκόμασταν που είχε σαν αποτέλεσμα να χαθούμε μεταξύ μας (όλοι) και να μην μπορούμε να εντοπίσουμε ο ένας τον άλλον. Οι άλλοι δύο βρέθηκαν λίγο μετά. Εγώ μαζί τους, ποτέ (εποχές απουσίας κινητών, θυμίζω)! Κι όταν λέμε, ποτέ, εννοούμε καθόλη τη διάρκεια των set των Savatage, Cradle of Filth, Megadeth και Judas Priest. Όλες τις προαναφερόμενες μπάντες (δηλαδή όλο το festival σχεδόν) τις είδα μόνος μου, έχοντας στο νου ότι κάποια στιγμή τα πέρα-δώθε θα με οδηγήσουν στον εντοπισμό των άλλων δύο. Αμ δε… Βέβαια, συντριπτικό μέρος ευθύνης φέρω κι εγώ, διότι ήμουν ακόμα στη φάση της (μυωπικής) ντροπής, όπως αυτή έχει εξιστορηθεί στο σχετικό εδάφιο από την παρθενική εμφάνισή μου εν Ρόδω, επομένως το festival το είδα με κάποιους βαθμούς (όχι απαγορευτικούς) μυωπίας (δεν είχα πάρει τα γυαλιά μαζί).

Επίσης, μία εικόνα που μου έρχεται τώρα στο μυαλό ήταν η ολιγόλεπτη παρουσία, κάποια στιγμή, του Χάκου (του γνωστού) από τη μέσα πλευρά των καγκέλων, με τα διαπιστευτήριά του κρεμασμένα (ακούστηκε «κάπως» αυτό), να αράζει πριν πάει backstage για συνεντεύξεις κ.λπ. και να ψιλογνωρίζει την αποθέωση από ορισμένους στην μπροστινή σειρά, ελέω της αναγνωρισιμότητάς του (βλ. TV WAR).

Τρομερό Rockwave (αχ, αυτοί οι Savatage / μπάσιμο με “City Beneath the Surface” και τα σαγόνια στο χώμα), αιώνια η συζήτηση για τη σειρά εμφάνισης, αιώνια η ανάμνηση των παρατράγουδων κατά την εμφάνιση των CoF, τρομεροί Megadeth, επιβλητικός Ripper.

Στην επιστροφή, κομμάτια και συνεχίζοντας μόνος κι έρμος, βγήκα Κηφισίας και για κάποιον ανεξήγητο λόγο περπάτησα, τέρμα εξαντλημένος, τουλάχιστον μία ώρα έως ότου σταματήσω ταξί να με γυρίσει σπίτι μου.

Την άλλη ημέρα είχα πρωινό μάθημα στο φροντιστήριο, η φωνή εντελώς «κλειστή» και είχα κι έναν συμμαθητή (άρτι «εκκολαφθέντα» στον rock/metal ήχο) να με ρωτάει για εντυπώσεις, εικόνες κ.ά. Η αλήθεια είναι πως έκανα λίγη φιγούρα και μιλούσα με την «εμπειρία» ετών στις συναυλίες (του τεράστιου αριθμού 2, τότε…) κι έχοντας «γράψει» δεύτερο Rockwave στο παλμαρέ μου (ασχέτως, βέβαια, αν το πρώτο ήταν η μέρα των Prod… ε, των Queens of the Stone Age ήθελα να πω, το ’99). Βέβαια, με το συγκεκριμένο παιδί (καλή σου ώρα, ρε Βαγγέλη) πήγαμε μαζί στην πρώτη του συναυλία ever, στους Sentenced, το 2002.

Αυτά (και) από 'μένα.

Oh city beneath the surface above
How you survive on evil and blood

16 Likes

Μπαίνεις στις 7 παρά στον συρμό του μετρό.

Παντού (παντού, όμως!) αφίσες για την επερχόμενη συναυλία των Maiden.

OK, λες.

Περνάς τους σταθμούς και παρατηρείς τις αποβάθρες φουλ στις αφίσες του Athens Rocks.

Τι γίνεται, ρε παιδιά;

Φτάνεις γραφείο και ανοίγεις τα παράθυρα να αεριστεί το δωμάτιο.

Ακούς κάποιον από τα διπλανά κτίρια να επιδίδεται σε ανελέητο, εκκωφαντικό metal dj-ιλίκι, τιμώντας όλα τα υπο-είδη.

Ημέρα βγαλμένη από τη δεκαετία του ‘90.

11 Likes

Πόσο εύκολα τσιμπας ένα τέτοιο?? :grin:
Είναι αυτό που είναι ανάμεσα στο plexiglass?
Αν είναι αυτό είναι δύσκολο…:thinking:

20€ σε όποιον μου φέρει διαφημιστικό! Ας είναι και ολόκληρο το stand με το plexiglass!!! :joy:

Όχι. Είναι σαν patch/αυτοκόλλητο στα διαχωριστικά ορθίων/καθήμενων, μέσα στο βαγόνι. Επίσης, τα είχαν βάλει και πάνω από την τετράδα των θέσεων, όπως ακριβώς είναι το ορθογώνιο αυτοκόλλητο πάνω από τις θύρες, που δείχνει όλο το δίκτυο του μετρό.

Καθόλου, προφανώς, καθώς αν κάνεις προσπάθεια να το βγάλεις, πιστεύω ότι θα σκιστεί.

Ως εκ τούτου, μη βασίζεις τις ελπίδες σου πάνω μου καθώς εδώ σκέφτηκα να βγάλω φωτογραφία το πρωί, αλλά το μετάνιωσα/με έπιασαν οι ντροπές. Για 'σενα και μόνο, όμως, αν ξαναπετύχω αντίστοιχο συρμό από Δευτέρα, θα κάνω την προσωπική μου υπέρβαση και θα σου φέρω μια φωτογραφία για τη Maiden συλλογή σου!

1 Like

Είχα τσιμπήσει ένα τεράστιο banner Metallica από τη συναυλία Motorhead στο Λυκαβηττό το 2006 ή το 2007 ακριβώς μπροστά από την είσοδο του χώρου. Και γω ντρεπόμουν για λίγο. Μετά έτρεχα

2 Likes

miles well run

2 Likes

Βγάλτο φωτό και εκτύπωσέ το!

2 Likes

Αν δεν ξεκινήσεις να το κατεβάζεις από την γωνία σιγά σιγά, να αρχίσει να ξεφταει και να σκίζεται ώστε να αρχίσεις τα χριστοκάντηλα, δεν έχει γούστο :stuck_out_tongue_winking_eye:

Πέρα από την πλάκα, αφίσα του live έχω. Φαντάζομαι δεν έχουν κάποιο διαφορετικό artwork αυτά στο μετρό…Εddie Trooper και Eddie samurai δεν είναι;

Αυτό έχει/είχε.

Ποτέ δεν θα συγχωρήσω τον εαυτό μου που δεν πήγα να κατεβάσω κάποιο από τα banners που αναρτήθηκαν εδώ πριν από 5-6 μήνες σε ιστούς οδοφωτισμού.
Την…στυφή γεύση της “μετάνοιας” επιδεινώνει το γεγονός ότι μετά από λίγες μέρες είχε πιάσει κακοκαιρία με βροχές κλπ και τα περισσότερα κατέληξαν μέσα σε λιμνούλες νερού και λάσπης!

2 Likes

Όχι ότι έχω δει ποτέ να κατεβάζουν banner (μιας και μπαίνουν πάντα ψηλά με σύρμα, χρειάζεται σκάλα, κόφτης κλπ.), αλλά…

…μην το κάνετε, γιατί αρκετές φορές ο “κανόνας” που παίζει με τις διαφημιστικές είναι να πληρώνεται το συνεργείο μετά την αποκαθήλωση κι αφού επιστρέψει τα banner που έβαλε. Λιγότερα banner=λιγότερα φράγκα που ο άλλος τα δούλεψε.

1 Like

Μήπως από κουτοπονηριά απαιτούν να τους επιστραφούν μετά από ένα Χ χρονικό διάστημα από την αποκαθήλωση, ξέρεις, επίτηδες, μπας και χαθεί κανένα και πληρώσουν λιγότερα οι τσίπιδες; Γιατί αν ισχύει, ένα συνεργείο το 33 μ.χ. πληρώθηκε μόνο για το 66,6% της δουλειάς του. Μπάμερ.

1 Like

Όχι, δεν έχει να κάνει μ’ αυτό, είναι για να μη μένουν καιρό τα banner πάνω στις κολώνες και φάνε πρόστιμο. Τυπικά όλα αυτά είναι παράνομα γιατί βάζουν σε κίνδυνο τους οδηγούς κλπ., οπότε ο διοργανωτής τα θέλει πίσω ώστε να ελαχιστοποιήσει τον κίνδυνο να φάει πρόστιμο από δήμους, περιφέρειες κλπ.

…ή, αλλιώς, το πρώτο μου live (εξαιρουμένων 2- 3 μάλλον γραφικών καλοκαιρινών events με εγχώρια έντεχνα/ροκ συγκροτήματα στην Ερμιόνη Αργολίδας).

Οι λόγοι, αφενός ότι στο σχολείο δεν έπαιζαν ανάλογες παρέες, αφετέρου (και κυριότερα) όπως έχω αναφέρει ξανά, σοβαρή ενασχόληση με τη μουσική (και κατ’ επέκταση με το μέταλ) ξεκίνησα περίπου έναν χρόνο πριν, οπότε μέσα στη χρονιά που ήταν και 3η Λυκείου γενικώς απέφευγα τις πολλές εξόδους (εδώ δεν πήγαινα καν γήπεδο). Κοιτώντας προς τα πίσω, προφανώς μαλακία έκανα, αφού και δεν είναι ότι διάβαζα ιδιαίτερα και έχασα κάποια live που θα ήθελα να είχα πάει οπωσδήποτε (MAIDEN, NEVERMORE/ANNIHILATOR, SPIRITUAL BEGGARS -με Spice- και CRADLE OF FILTH).

Τουλάχιστον ως προς τους τελευταίους θα ρέφαρα, αφού ανακοινώθηκαν ως μέρος του Rockwave, το οποίο και αποφάσισα ότι δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω μαζί με τον συμαθητή και φίλο Σάββα, με τον οποίο κάπου στα μέσα της χρονιάς διαπιστώσαμε ότι έχουμε κοινά μουσικά γούστα. Εν τέλει η σχολική χρονιά είχε κλείσει πολύ καλά, τα μόρια ήταν αυτά που ήθελα (δε θυμάμαι αν είχαν ανακοινωθεί αποτελέσματα αλλά πάνω κάτω το ήξερα), ο Θρύλος είχε ρίξει 4άρα μέσα στη Λεωφόρο και το rockwave αναμενόταν να είναι το τέλειο επιστέγασμα (και σε γενικές γραμμές ήταν εδώ που τα λέμε).

Για να είμαι ειλικρινής, οι περισσότερες αναμνήσεις από το live καθεαυτό έχουν πλέον ξεθωριάσει, πχ δε θυμάμαι καθόλου τη διαρρύθμιση του χώρου, δε θυμάμαι αν ήπια αλκοολ (καμια μπύρα δηλαδή, γιατί λίγους μήνες νωρίτερα είχα κάνει ένα τρομακτικό μεθύσι με βότκες σε σημείο που να μη μπορούσα να μυρίσω ποτό), δε θυμάμαι πάγκους merch κτλ.

Θυμάμαι αποσπασματικά να μπαίνουμε με Σάββα και μεγαλύτερο αδερφό του (ραντεβού δια σταθερού τηλεφώνου) και να είναι στα τελειώματα οι LESS THAN HUMAN που παίζανε ένα deathcore νομίζω, not great not terrible γενικώς και μετά ROTTING CHRIST πολύ δυνατοί, πιο πολύ ανακαλώ τώρα το “King of a Stellar War”.

Οι SAVATAGE οριακά τέλειοι, παρότι έπαιζε πρήξιμο στα πηγαδάκια επειδή στο billing ήταν κάτω από τους “δολοφόνους της μουσικής” COF, μου έχουν μείνει οι φοβερές ερμηνείες Jiniya σε “Edge of Thorns” και “Gutter Ballet” και η δυάδα “Believe”/“Chance” κυρίως επειδή εκεί τρελάθηκε ο μεγαλύτερος αδελφός Σάββα. CRADLE εντάξει ονείρωξη για εμένα τότε, και που μπήκαν δηλαδή με το “From the Cradle to Enslave” αρκούσε για να είμαι ευτυχής. Τα μπουκάλια δεν τα πολυπήρα χαμπάρι εκείνη την ώρα να πω την αλήθεια.

MEGADETH ποτέ στη ζωή μου δεν έκανα το connection, και επειδή και ο ήχος θυμάμαι ότι ήταν ψιλοχάλια (μόνο εγώ το θυμάμαι αυτό; νομίζω η μία κιθάρα δεν ακουγόταν σχεδόν καθόλου και τα τύμπανα βαράγανε στο στέρνο παραπάνω απ΄όσο θα ήθελα) να πω την αλήθεια σχεδόν βαρέθηκα. Ευτυχώς οι PRIEST με αποζημίωσαν και με το παραπάνω, και παρότι μέχρι τότε δεν είχα αγοράσει κάποιο άλμπουμ τους, είχα φτιάξει με πολύ “κόπο” mp3 playlist από Napster ώστε πάνω κάτω ήξερα όλα τα κλασικά κομμάτια τους. “Living After Midnight” και τα μυαλά στα κάγκελα. Κάπου στα μισά χάθηκα και με τον Σάββα και δεν ξαναβρεθήκαμε εκείνο το βράδυ.

Το κωμικό ήταν ότι για επιστροφή είχα στο μυαλό να γυρίσω με ΗΣΑΠ, ε κι αν δεν προλάβαινα τελευταίο δρομολόγιο θα επαιρνα ταξί. Βέβαια δεν είχα υπολογίσει ότι το ίδιο θα είχαν σκεφτεί και άλλες πόσες χιλιάδες κόσμου με αποτέλεσμα στην Κηφισίας να γίνεται ένας πανικός, προς Κυψέλη δεν πήγαινε κανένας και εν τέλει βρήκα μια θέση γύρω στις 2.30 τη νύχτα (νομίζω).

Μια χαρά πρώτη εμπειρία γενικά.

15 Likes

Οι υποσχέσεις οφείλουν να τηρούνται.

@Greektrooper, όλη δική σου! Χθες το απόγευμα, στο συρμό, καθ’ οδόν προς τον κινηματογράφο.

Και να ξέρεις ότι υπερέβην εαυτόν για να την τραβήξω, καθότι μέγας ντροπιάρης (ήταν και γεμάτο κόσμο το βαγόνι), εξού και η κακή και αγχωτική λήψη. Ένιωσα ολίγον τι σαν κατάσκοπος την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, τον οποίον θα οδηγούσαν οι εχθροί σε ανήλιαγα κάτεργα, αν τον ανακάλυπταν. Όπως και να ‘χει, αποστολή εξετελέσθη!

Επίσης:

Λοιπόν, ήρθε η ώρα να εμφανιστείς, φίλε. Είμαι σίγουρος ότι «σουλατσάρεις» εδώ μέσα. Προχθές όλος ο ακάλυπτος τα «έσπασε» με “…And Justice for All” και σήμερα είχαμε Maiden classics, με “The Trooper” και “Wasted Years”. Και όλα αυτά καθημερινώς μεταξύ 07:00 και 07:30, κάπου στα πέριξ της Πανεπιστημίου. Εμφανίσου, ρε μεγάλε, ν’ αρχίσω να στέλνω παραγγελιές.

4 Likes